Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Armenia

Land 37

12 september 2015 tot en met 27 september 2015

Alaverdi-Ijevan-Dilijan-Sevan-Yerevan-Goris-Kapan-Kajaran-Meghri

Beschrijving

Click here if you want to let us know something, give comments, ask questions, use photos or need travel tips, we like to hear from you!

Met een vriendelijke Armeense taxi chauffeur en twee Armeense dames reden we de grens over. Speciaal voor ons pakte we de langere maar mooiere route door de bergen terwijl we uitleg kregen over alles dat Armeens was en alles waar Armenië beter in is. Een grappig fenomeen dat we regelmatig mee maakte, net als het ons voeren van de Armeense specialiteiten.

We werden afgezet midden op het plein in Dilijan, volgens de Armenen het Zwitserland van Armenië. Gelijk moesten we op de foto bij het hoogtepunt van het dorp, met onze backpacks nog op poseerde we met de TV helden van de film Mimino uit de Sovjet tijd. Deze film uit 1977 zagen we later in het enige restaurant meerder keren voorbij komen. Ondertussen was er bij een familie een kamer voor ons geregeld en de vriendelijke zoon nam ons mee. Al kletsend wandelde we door de oude straatjes van het dorp waar niet heel veel te zien was. Weer was ‘Otkuda?’ de meest gehoorde vraag en ons ‘Hollanda’ werd weer met veel enthousiast goedkeurende geluiden en af een toe een voetballer beantwoord. We zwaaide naar nieuwsgierige kindjes, lachte met gezellige mannen, pikte peren uit de bomen, beantwoorde de directe vriendelijke dames en werden naar binnen gesleurd door twee mannen voor wat Armeense gastvrijheid. Ze voerden ons vis uit Latvia, kaas uit Georgië, koffie uit Turkije, iets vies, waarvan we nog steeds niet weten wat het is, uit Rusland en vooral hun eigen gemaakte Armeense Oghee, fruit vodka dat normaal rond de 60% alcohol bevat. Het brandde behoorlijk en al na het eerste shotje vonden we allen de internationale tafel die ze er van hadden gemaakt meer dan geweldig. Mama met nog maar twee tanden in haar mond kwam ons ook even bekijken en met handen en voeten en wat google translate begrepen we dat we met de trotse vader van miss Armenië aan tafel zaten en dat beide wat vingers verloren waren in de oorlog. Bij iedere toast werd er gespeecht en van ons google translate bedankje voor hun gastvrijheid en dat ze mooie mensen zijn, werden ze helemaal emotioneel. We toastten op vrede en geluk voor alle mensen en op zondag middag, bijna vijf uur, duwde ik Emory geheel dronken, Armenië is ‘Garushul’ (goed) roepend naar huis. Welkom in Armenië!

De familie waar we sliepen bracht de volgende ochtend bij het ontbijt hun vodka, ze waren overtuigt dat het zou helpen tegen de kater. Em keek er alleen maar heel moeilijk naar en we stapte in de Lada van papa om de omgeving te verkennen. Bij het meer pestte Em de eendjes die te veel lawaai maakte voor zijn kater. Wel rustgevend stil was het in het bergdorp bij de Goshavank kerk en diens bibliotheek waar 15.000 boeken stonden voordat het Timur’s leger in de 13e eeuw de kerk liet afbranden. De Haghartsin kerk uit de 12e eeuw, verstopt in het bos heeft een afbeelding van de maagd Maria en kind met Mongoolse gelaat uitdrukkingen om de volgende golf Mongoolse indringers de kerk niet te laten afbreken. Vanaf de 6e eeuw voor Christus zijn Armenen bekend als een Zoroastrianisme aan hangende stam bij het Van meer, dat in het hedendaagse Turkije ligt. Christelijke missionarissen waren actief vanaf het jaar 40 en Koning Trdat III verklaarde het in 301AD tot staats religie. Over de eeuwen vochten de koningen vele oorlogen, meerdere indringers als de Turken en Mongolen plunderde, regeerde en splitste Armenië op en tegen de 17e eeuw waren ze over het hele Ottomaanse rijk, Turkije en Perzië verspreid. Op de terugweg reden we langs familie in het bos waar we in hun trailer, zonder woorden maar met een warme glimlach, Soorch, Armeense koffie kregen die wel hielp tegen de kater.

Het meer van Sevan was mooi maar compleet uitgestorven en de accommodatie wat spartaans, we sliepen er in een container. Tien weken in de zomer is het aan de Armeense Riviera druk, nu hadden het strandje voor ons alleen op af en toe een jetski na. De Sevanavank monastry op de berg met uitzicht over het meer en tuin vol khatchkars, stenen kruizen tabletten, maakte een leuke wandeling. Met een lieve taxi meneer, die er zijn bordje voor van het dak haalde, liften we de vijf km naar het dorp. Ook hier waren de mensen weer vriendelijk nieuwsgierig en moesten we de grootste moeite doen te betalen voor ons eten op de markt. De twintigste eeuw is niet goed geweest voor de Armenen, er is veel armoede en de leef omstandigheden in de grauwe dorpen vol Sovjet flats komen op ons erg depressief over, ze maakte onze containers ineens bijna sfeervol. Ondanks de problemen kijken mensen vooruit, ze leven met wat ze hebben en velen zijn bijna zelfvoorzienend in eten en wijn. We zien veel groente tuinen, fruit bomen, schuren vol eten in potten en bizarre hoeveelheden eigen gestookte vodka waarvan we ondertussen weten dat die sfeer creëert waar of hoe je dan ook woont.

Na twee kilometer lopen langs de weg stopte er een busje dat ons mee nam richting Yerevan, de hoofdstad. In de gezellige stad vol terrasjes at Em vooral de lokale specialiteit sjasliek en ik kaasbroodjes. Lopend verkende we de hele stad en zagen de witte toppen op Mt Ararat, het symbool van Armenië dat nu 40 km binnen de Turkse grens ligt. We sloegen de grote Ararat cognac fabriek even over en liepen naar het memorial en genocide museum dat verder was dan we dachten. Een jonge dame snelde ons al vertellend er doorheen en ondanks dat we nog nooit zo vlot door een museum zijn gegaan voelde we de nog steeds aanwezige wrok over de massaslachtingen en het gebrek aan internationaal response. In het Islamitische Arabische Ottomaanse rijk, vochten de Christelijke Armenen voor meer rechten, Sultan Abdulamid II reageerde in 1896 en 1909 met het ombrengen van velen van hen. In 1828 nam Rusland het gebied dat nu Armenië is over en bracht het onder Christelijke regie, veel Armenen kwamen terug ondanks dat de Tsaar probeerde de Armeense kerk zijn onafhankelijkheid af te nemen. Tijdens de eerste wereld oorlog sloten sommige Ottomaanse Armenen zich aan bij Rusland in de hoop op een eigen staat. De Ottomaanse gouverneur vond dit ontrouw en stuurde alle Armenen de Syrische woestijn in. Tot de dag van vandaag is de discussie of hij deze mensen ook wilde executeren. Armenen zeggen dat het een opdracht tot genocide was, de Turken ontkennen dit, feit wil dat tussen 1915 en 1922 1,5 miljoen Ottomaanse Armenen om kwamen. Het is 100 jaar geleden maar duidelijk nog niet afgesloten, de grens met Turkije is daarom wel al jaren afgesloten en het niet erkennen van deze genocide door Turkije blijft een hekel punt. In 2009 spraken de landen, een goede stap maar Turkije wil pas een normale relatie als het conflict met Nagorno-Karabakh is opgelost. Azerbaijan en Armenië zijn hierover officieel gestopt met vechten in 1994, maar het blijft één van de in Georgië beschreven ‘post sovjet frozen conflict zones’ waar het dichter bij oorlog dan vrede voelt en beiden problemen zijn nog lang niet opgelost. Het 23 meter grote beeld van een dame met een zwaard in haar hand, dat boven heel Yerevan uit steekt, kijkt over de stad dan ook naar de Turkse grens. Ze verving een Stalin beeld dat met het verwijderen een soldaat dood drukte waarop men zei dat Stalin zelfs vanuit zijn graf nog doden maakt.

Yerevan is een moderne stad met sjieken winkels en fancy restaurants, een heel verschil met de Armeense dorpen waar je terug in tijd lijkt te stappen. Yerevans geschiedenis gaat terug tot 782 BC maar toen de Russen het annexeerde in 1828 zijn veel historische bouwwerken, moskeeën en kerken gesloopt. Na het vertrek van de Russische troepen in 1917 was in 1918 de Armeense republiek kort onafhankelijk. Ze kregen gelijk veel uitgehongerde vluchtelingen, een influenza epidemie en oorlogen met Azerbaijan, Georgië en Turkije te verduren. Het vocht de invallende Turken af in 1918 en liet het grenzen tekenen over aan Amerikaanse president Woodrow Wilson. De kaart kwam zonder hulp, de Turken hergroepeerde onder Atatürk en namen delen van de zuid Kaukasus. Atatürk bood Lenin vrede in ruil voor de helft van de Armeense republiek en Lenin ging akkoord. Het rode leger viel binnen en de Armeense overheid geleid door Dashnaks, een partij van Armenië’s onafhankelijkheid strijders gaven zich in 1921 over aan de Bolsheviks om hun laatste provincie te behouden. Het sovjet regime gaf Karabakh en Naxcivan aan Azerbaijan en honderd duizenden overlevenden van de genocide werden uit hun huis gedreven naar Syrië en Libanon of verhuisde naar Noord Amerika en Frankrijk.

Hedendaags Armenië is meester in geopolitiek, ze zijn vrienden met Rusland, Amerika, Israël en Iran. Dat is heel bijzonder maar ook noodzakelijk bij gebrek aan voldoende natuurlijke bronnen. Rusland is hun hoofd energie leverancier, heeft de deal een nucleaire reactor te bouwen, bemand een militaire basis bij Gyumri en soldaten langs vele Armeense grenzen. Amerika heeft drie grote handels overeenkomsten, ongeveer 70 Amerikaanse firma’s doen al zaken in Armenië en er is een enorme ambassade in Yerevan gebouwd. De handel met Israël is een grote inkomsten bron en met Iran hebben ze, bovenop de pijplijn die Iraans gas naar Armenië en eventueel later Europa brengt, verschillende miljoenen dollar energie projecten. Wij bekeken vast een Iraanse blauwe tegeltjes moskee bij het Iran informatie centrum midden in Yerevan. De goede verhoudingen zijn helaas niet genoeg voor de Armeense economie die over afhankelijk is van export, een probleem voor de lange termijn groei. Ze willen graag bij de EU maar niemand heeft het idee dat dit snel zal gebeuren, ze lopen te ver achter, de armoede is te groot, de corruptie te hoog en de democratie te zwak. Toch zagen we bij het Opera huis een pro EU demonstratie.

Bij Cascade, het plein met kunst, fontein en restaurantjes aten wij om de hoek bij de burger bar, goedkoper en met een Italiaans stel dat net hun te adopteren kindje voor het eerst had gezien. Ondanks de nog droevig volle Armeense weeshuizen werden wij blij van hun geluk. We slenterde langs de iedere avond gezellig drukke terrassen, cafés en nachtclubs. Yerevan is bekend om zijn stripclubs, overal zagen we paaldans plaatjes maar durfde niet naar binnen en dronken braaf een wijntje op ons balkon kijkend over de stad.

Om vijf uur, een onchristelijke tijd in dit gelovige land stonden we op om bij gebrek aan vervoer, waar heel Armenië last van heeft, naar Nagorno-Karabakh te gaan. Dit land is een verhaal op zich en volgt snel. Bijkomend van dat avontuur gingen we naar het zuiden vol met nog meer oude kerken, bergen, dorpen met sovjet flats en bossen. Het enige interessante in Goris zijn de vulkanische berg punten die we met een kwartiertje wel gezien hadden, ze noemen het standing stones en staan doen ze. Gelukkig was ook dit dorp vol lieve mensen en we werden verwend in een fijn tentje met mooi uitzicht, waar de eigenaar ons zelf gemaakte wijn bleef geven en de dames een drie gangen diner voor ons kookte.

In delen, met overstappen in dorpen als Kapan en Kajaran reden we naar Meghri slalommend door de bergen waar ik zelfs met mijn luisterboek misselijk van werd. Twee jongetjes namen ons mee drie kilometer de berg op naar de enige homestay van het dorp en wezen Iran aan dat we al konden zien. We liepen een rondje dorp al etend, de appels, peren, sinaasappels, granaatappels, druiven, walnoten, bramen en vijgen groeien overal en de locals vonden het grappig dat wij dat zo bijzonder vonden. We stonden een bed af aan een mede reiziger en gezamenlijk aten we het heerlijke eten van de homestay met alleen maar producten uit eigen tuin. Ook de huis gestookte vodka kwam uit het schuurtje uit de tuin en de zoon schonk ons zo vaak bij dat hij ons vergiftigde. De volgende ochtend bracht hij ons in zijn Lada naar de grens met Iran. Ter afleiding om niet te spugen telde ik de vele stripclubs langs de weg die waarschijnlijk cateren aan de Iraanse vrachtwagen chauffeurs en was blij Iran een sharia, dus alcohol vrij, land in te stappen. Met liefde deed ik er mijn bedekkende kleding voor aan en een hoofddoek voor op.

Armenië mag dan niet veel highlights hebben, maar de trotse mensen en hun vrijgevigheid maken het een bijzonder land waar wij ons ontzettend welkom voelde. We kregen het niet alleen warm van hun Vodka maar ook van hun gastvrijheid.

Klik hier om wat tegen ons te zeggen, we vinden het altijd leuk berichtjes te krijgen!