Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Cambodia

Land 25

09 november tot en met 29 november

Ban Lung-Kratie-Phnom Penh-Koh Rong-Sihanoukville-Siem Reap

Beschrijving

Na een hobbelige rit de grens over met vele andere toeristen waren wij de enige die ons in een volgeladen busje tussen locals en kuikentjes propten en de hele weg, bij iedere kuil, met een pruillip naar het zielige piepen luisterde. Er werd enthousiast gereageerd op onze nieuwsgierigheid naar de spannende pakketjes eten die er uit zien als mini cadeautjes en kreeg Em ze zo in zijn mond gestopt. Vol verwachting wachtte de dames en ik lachend zijn reactie op deze best spicy hapjes af. Vlak over de grens viel al op dat er meer afval ligt dan in Laos, zo ook in Ban Lung een rauw, stoffig dorp maar vol vriendelijke mensen. We onderhandelde naar vijf euro voor een kamer aan het meer en namen genoegen met een koude douche waar we ondertussen wel aan gewend waren. We scooterden net als de jonge kinderen die ook hier zelf mogen rijden door leuke dorpjes met waterbuffels en zwaaiende kindjes, zwommen in een mooi kratermeer in de bergen en begon Emory met het eten van de locale specialiteit Loklak waar hij niet meer mee ophield tot het buiten Cambodja niet meer op het menu stond.

Een minibusje reed ons uren door rood stoffig landschap waar het lijkt alsof er geen centimeter niet gebruikt wordt voor landbouw. Dit zal deels komen door de geschiedenis, naast dat ook Cambodja is gebruikt tijdens de Vietnam oorlog en heeft geleden onder de gevechten en Amerikaanse bombardementen, heeft de rode Khmer onder leiding van Pol Pot met zijn radicale marxistische ideeën geprobeerd Cambodia één agrarische land te maken waar iedereen gelijk is. Dit extreem communisme leiden tot de meest radicale en brute reconstructie van een gemeenschap, het jaar nul werd uitgeroepen en in dagen werden hele steden herplaatst naar het platteland waar men als slaven 12 tot 15 uur per dag op waterige rijst gruel moesten werken. Het maakte Cambodia een gevangenis zonder muren en ondanks dat velen niets wisten van mao of marxisme stierven voor deze ideeën in 3 jaar 8 maanden en 20 dagen naar schatting twee miljoen mensen, een derde van de bevolking. Dat men heel leergierig is en graag hun Engels met ons oefent heeft hier volgens eigen zeggen ook mee te maken. Tijdens de revolutie was intellectueel zijn een zonde en het spreken van een andere taal of het dragen van een bril was al genoeg om vermoord te worden. Voor de generaties erna was scholing bij gebrek aan kennis dan ook moeilijk. Wij ervoeren het oefenen in Kratie eerder informatief voor ons dan voor hen. Ze lieten ons eten proeven op de markt, legden ons de trouw gewoontes uit bij een bruiloft, vertelde over muziek tijdens het festival en legde uit dat de huizen op hoge palen in de rijstvelden zo worden gebouwd voor de jaarlijkse overstromingen en wezen ons naar de drijvende vissersdorpen. Bij de oude tempels hadden we geen taal nodig om te spelen met de kindjes en over de vaak mooie pyjama’s die overal en op elk uur van de dag een heel normaal outfit bleken in Cambodia durfde we niets te vragen.

In Phnom Penh was het heet, druk, vies, arm, corrupt en chaotisch maar wij vermaakte ons, al verkeer ontwijkend bekeken we wat tempels maakte foto’s met monniken, aten van stalletjes, slenterden over overvolle markten en werden stil in het Tuol Sleng museum. In de school door de rode Khmer omgebouwd tot gevangenis nummer 21 word nu de geschiedenis uitgelegd en aan de hand van materialen en beelden de martelingen beschreven. Net als de nazi’s documenteerde de rode Khmer alles, de vele foto’s van de 20.000 gevangenen, mannen, vrouwen en kinderen maakte indruk, net als de maar zeven overlevenden bij de bevrijding door in 1979. Met de tuk tuk gingen we naar de killing fields of Choeung Ek en bezochten de respectvol herdenking plaats met meer dan 8000 schedels van slachtoffers. We bekeken het terrein, zagen tanden en botten die nog steeds uit de grond omhoog komen en luisterden naar de emotionele verhalen van overlevenden op de audio guide waarin we dezelfde gruwelijkheden hoorden als bij eerder bezochte oorlog en genocide monumenten en begrijpen niet hoe wij mensen niet leren van het verleden. Ook hier duren de terechtstelling van de rode Khmer leiders te lang, een aantal kopstukken is al overleden en zelfs Pol Pot heeft zijn leven rustig kunnen uitleven. Onderweg terug naar de stad werden we weer blij van de enthousiaste kindjes en snel lachende mensen, wel zagen we onder water gelopen dorpen en schrokken van de slechte leefomstandigheden en het gebrek aan hygiëne. We beseften dat de geschiedenis nog niet zo lang geleden is, ondanks de eerdere bevrijding door Vietnam hielden de gevechten aan en was het voor de mensen niet over tot in 1991 alle partijen inclusief de rode Khmer het Parijs vredes akkoord tekenden. In het Royal Palace bewonderde we de 90 kilo gouden boeddha met 9584 diamanten en zochten tevergeefs naar de 5000 zilveren tegels die verstopt onder het vloerkleed bleken en lachten met de nieuwsgierige monniken. We drukte ietsjes op de vakantie pret van Volkert, een vriend die we vorig jaar op zijn vakantie in Tanzania ontmoeten en nu na een jaar hard werken weer op vakantie was, met het feit dat wij nog steeds onderweg waren en dronken samen met vriendinnetjes uit Kyrgyzstan biertjes op het weerzien.

Met onze vriendinnetjes sliepen we in twee bovenkamers van een lieve familie op Koh Rong. We ontspanden op dit paradijselijke eiland met meer happy hour dan stroom uren al genietend van de fijne mix van locals en toeristen. Om ons bezig te houden naast het hangen op het strand en zwemmen in de zee aten we zes keer per dag bij de hutjes in het dorp, knuffelden met de zielige puppies, kletste met de dorpelingen, dronken cocktails, aten een happy brownie en zwommen ’s avonds als de stroom uit was in het pikken donker met fluorescerend plankton in de zee dat magisch oplichten bij onze bewegingen. Om bij het zeven kilometer lege Long beach te komen liepen we zwetend met twee ananassen door de jungle waar we na een fotosessie genoten we van ons eigen stukje eiland dat we een beetje paranoia deelden met zandvlooien op het strand en zeeluizen in de zee. Na heel veel lachen met onze drink buddies en de Nederlandse Tim en Evelien hielpen de kindjes van de familie ons inpakken met heel veel ‘byeee byeee, come again’ en liepen we met tegenzin naar de ferry waar we vanaf de pier afscheid namen van het blauwe water en de witte zand. Wij hopen dat er maar heel lang bijna geen stroom mag zijn, dat de hutjes en families de enige manier blijven om er te slapen en eten en dat er geen luxe hotels gebouwd gaan worden.

Het strand in Sihanoukville is precies wat we hopen dat Koh Rong nooit gaat worden. Het is er vol met boten, jetski’s, restaurants, bars, hotels ligbedden, parasols, toeristen en afval dat de zee minder blauw, het zand minder wit en de ongelijkheid tussen rijk en arm nog duidelijker maakt. Ook hier zagen we dat toerisme zowel positief als negatief kan zijn, de hard werkende slimme Cambodjanen zijn zakenmensen en vele verdienen dan ook geld met winkeltjes, guesthouses, restaurantjes, tuk tuks, reisbureaus, boot tochten en andere tripjes. Er komen echter ook steeds meer grote hotels, exclusieve taxi bedrijven, luxe all-in tourbureaus, sjieken boottrips enzovoorts die cateren voor de rijkere toeristen waarvan we begrepen dat die helaas zelden door Cambodjanen zelf gerund worden maar door buitenlandse investeerders. Er wordt steeds meer geïnvesteerd, niet alleen in toerisme en helaas zelden met de beste intenties voor het land, milieu en de bevolking. Dat Cambodja nog erg arm is en er veel ongelijkheid is werd ons pijnlijk duidelijk. De hele dag verkopen kinderen spulletjes aan toeristen al roepend ‘Open your heart and open your wallet!’, masseren, ontharen en manicuren oude dames voor een klein bedrag om hun familie te onderhouden, bedelen arme moeders met hun kinderen om aan eten te komen en entertainen jonge meiden oude westerse mannen om geld te verdienen. Als we wat kletsen met de kinderen blijken ze niet zo goed te kunnen liegen en het waarschijnlijk voorgezegde antwoord dat ze naar school gaan blijkt bij verder vragen toch niet te kloppen. Als we ze later hun geld af zien geven aan een man op een scooter wordt ons vermoeden helaas bevestigd. We voelen ons sullig met onze armbandjes met het telefoonnummer van het project Stop human trafficking and forced prostitution en weten niet wat we moeten doen kijkend naar de vele iele meiden aan het werk met de dikke vieze mannen. Ze zijn meester in het flirten, spreken Engels en lijken oprecht verliefd op de vaak dronken luiden westerse mannen. Dat de Aziatische mensenhandel en (gedwongen) prostitutie een veel groter probleem is dan alleen dit openlijke toeristen gebeuren weten we, dat het leven van deze dames waarschijnlijk beter is dan in een gesloten bordeel waar meer dan 90% terecht komt weten we ook en dat wat wij hier zien niet eens de jongste meiden zijn is choquerend. Minder choquerend maar wel beledigend voor de conservatieve Cambodjanen zijn sommige toeristen die wel erg schaars gekleed door het dorp lopen, topless op het strand zitten of tatoeages van Boeddha laten zien (lord boeddha is volgens boeddhisten geen decoratie, is al beledigend op kleding en als tatoeage ondenkbaar). Wij hebben het, zoals dat hoort met onze Duitse vriend Volkert, al biertoren leeg drinkend, met Iphone’s in de hand dan ook heel moeilijk nee te zeggen tegen deze mensen. We herinneren onszelf er constant aan, hoe erg voor deze generatie dan ook, dat niets geven of kopen maar in plaats daarvan goede projecten te steunen de enige manier is om bedelen en kinderarbeid te stoppen. Ondanks alles staan mensen altijd open om wat te kletsen al is het met handen en voeten, Cambodja is, zoals men zelf zegt shiny and happy maar ook dark and complex als yin en yang, het zette ons in ieder geval hard aan het denken.

Door Skuon, een dorpje met de lokale specialiteit gefrituurde spinnen reden we naar Siem Reap om met zonsopgang te genieten van Angkor Wat het grootste religieuze gebouw ter wereld. Met Dale en Lucy reden we in onze tuk tuk de tempels af, beklommen zwetend de trappen van Phimeanakas tempel met zijn enorme liggende boeddha, foto bombden elkaars foto’s en die van de Chinese tourgroepen tot hun grote vermaak bij The Thom Preah Khan met een interessante mix tussen boeddhisme en hindoeïsme, vertrouwde op Emory als onze gids bij The Bayon met zijn 216 grote hoofden, regenden zeiknat bij Ta Prohm bekend van Tomb raider en Indiana Jones met zijn grote boomwortels en klikten meer dan 600 foto’s. ’s Avonds aten, dronken en danste we op straat met de gezellige tuk tuk drivers die al dansend ritjes regelden, het armbandjes verkoopstertje die verreweg het beste dansten, een groepje jongens met de beste YMCA moves, op Emory na dan en wat break dansenden toeristen. Ter afsluiting sprongen we in het zwembad tot we er om vier uur ‘s nachts vanwege Dale zijn gespetter uit gezet werden en konden ons geen beter afscheid dan deze 24 uur dag bedenken van fijn mooi Cambodja met zijn charmante optimistische mensen.

We houden van berichtjes klik hier en laat wat achter!