Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

China part 2

Land 20

10 oktober 2014 tot en met 17 oktober 2014

Kashgar-Turpan-Xining-Tongren-Xining

Beschrijving

Zenuwachtig lieten we onze tassen controleren, we hadden onze illegale Lonely Planet boeken gekaft en onderop in de tas gedaan, alle bestanden met riskante zoektermen als Tibet, Taiwan en Oeigoer waren van de computer, telefoons en kindle gehaald en op de harde schijf verstopt. Alles in onze tassen werd aangeraakt, de computer ging aan, programma’s geopend en foto’s bekeken. Opgelucht dat ze niets vonden lieten we ons door de douaniers in de verplichte speciale taxi stoppen naar de tweede grenspost. De 140 km tussen de twee grensposten zijn een shut down zone gevolgd door een evacuatie zone van nog is 20 km, tijdens de rit door het mooie landschap langs grote kamelen met dikke vachten en twee bulten lachten we tussen de vele paspoort controles door om het idee als Nederland dit zou doen er niet veel over zou blijven. Dat de tweede grens alleen doordeweeks open is vergde al enige planning maar tegen de lunchpauze van 13:00 tot 16:00 was niet op te plannen, we aten, speelde pool, bestudeerde mijn Chinese woordenboek en kletste met de truckers totdat ze allemaal onze namen wisten. Met onze nieuwe trucker vrienden, een bus Kyrgyzen en nog wat minibusjes vol mensen, zaten we stipt om 16:00 in de enorme hal met vele controle poortjes, scanners, medische controleposten en stempelhokjes onder posters die zeiden “Intelligent instant friendly sunshine service”. We miste alleen douaniers, toen er uiteindelijk om 19:00 wat mannen in uniformen aankwamen om ons te controleren hadden wij na meer dan zes uur wachten de neiging met onze stift het woordje instant van de posters te strepen, de opluchting dat we na weer een grondige controle alles nog hadden maakte dat we dat niet deden. Na nog een paspoort controle of drie waren we dan weer in China waar we ondertussen begrepen dat er veel angst heerst en al niet meer opkeken van alle camera’s, wegcontroles en hermetisch afgesloten tankstations met beveiliging waar alle passagiers uit moeten stappen en buiten wachten tot de chauffeur klaar is. ’s Avonds laat kwamen we aan in Kashgar, langs politieposten, leger mannen, tanks en nog meer camera’s liepen we naar de geweldige avondmarkt waar we ons vol aten.

De drukte in de woestijnplaats Kashgar is de zijdenroute zoals we ons hadden voorgesteld, overal is handel. Op de kleurrijke bazaars is alles te koop wat je je kunt bedenken en meer, zelfs medicijnen van gedroogde slangen en egels. Wat de levende schorpioenen buiten in de bakken doen weten we niet, ook weten we niet of we het eng of zielig vonden. Wij kochten alles wat we durfde te eten als zonnebloempitten, fruit, brood, noten, thee en verse rode dadels die smaakte naar peer maar zonder sap, deegstengels en andere zaken die we niet kunnen beschrijven maar wel lekker vonden. De vleesafdeling vonden wij als groep met meer dan de helft vegetariërs een beetje bloederig maar lachten om de namaak kleding en schoenen die soms niet weten welk merk ze zijn zoals Em zijn favoriete NewBalance/Nike schoenen. We liepen met selfiestick door het romantische oude gedeelte dat helaas steeds kleiner wordt doordat de overheid steeds meer plat gooit en vervangt door dezelfde lelijke hoge grijze flats. Zonde vinden we het dat ze er zo voor zorgen dat het er straks uit ziet als iedere andere Chinese stad, naar vinden we het te horen dat de mensen die hun huizen uit gezet worden verplicht zijn een appartement in zo een flat terug te kopen met een hypotheek waar ze hun hele leven aan vast zitten en erg vinden we het dat ze hierdoor nog gemakkelijker te onderdrukken zijn door de overheid die het afsluiten van water en elektra regelmatig gebruiken als pressiemiddel. We zagen gelukkig wel wat initiatieven van lokale mensen om huizen te restaureren of met een zelfde stijl terug te bouwen. Zo werden we uitgenodigd en trots rondgeleid in een hotel dat de hele familie zo veel mogelijk in de oude stijl probeert te maken. Al slenterend door de oude stoffige straatjes speelden we met de kindjes en werden we overal uitgenodigd om te kijken naar hoe de ambachtslieden vanuit de oude lemen huizen tegen de bergen de mooiste dingen maken. Het schoonheidsideaal van de unibrow is duidelijk anders dan bij ons maar het staat de dames mooi. Allen waren we onder de indruk en genoten we van de verschillende ambachten, de mooie huizen, de culturen, de theehuizen en vooral de openheid en vriendelijkheid van de mensen. We verwonderden ons om de overheid die naast het onderdrukken van de mooie Oeigoer cultuur ergens toch lijkt te begrijpen dat het geld opbrengt en het toerisme promoot, er is zelfs een sterrensysteem voor de toeristen toiletten. Vanaf het dakterras van het hostel keken we met het rustgevende geluid van de Imam naar de drukte op het plein van de grote moskee nu dat nog mag. Er zijn zo veel voorbeelden van onderdrukking van het geloof zoals de enorme borden die het verbod in sommige straten en het openbaar vervoer aangeven op gezichtsbedekking als hoofddoeken voor vrouwen en gezichtshaar voor mannen. Heel dubbel aangezien de gemiddelde chinees zich meer verschuilt onder zijn paraplu met zonnehoed, zonnebril en mondkap en alsof je van meneer agent met zijn te grote pet, te grote Ray Ban en mondkap iets ziet. De dieren markt in Kashgar is heet, stoffig, druk, rommelig, toch geordend en vooral groot, heel erg groot. Buch Buch!! betekent aan de kant en regelmatig moesten we wegstappen. Na de markt in Kygyzstan wisten we een beetje wat we konden verwachten maar toch waren we weer onder de indruk. Nieuw waren de kamelen, groot, harig en met twee bulten en we waren blij verrast hier al yaks te zien, die verwachten we pas in TIbet. We voelde medelijden voor de angstige ontsnapte kameel, besloten er geen te kopen voor de terugweg en maar gewoon met de bus te gaan. De bus was niet zo gewoon maar minstens net zo heet, stoffig, druk en rommelig als de markt. Tussen de vele grote vrouwen met gekleurde lange hoofddoeken en nog meer mannen met lange bruine jassen, grijze baarden en ronde hoedjes, stonden we zwetend tegen elkaar gedrukt en hobbelden over de zandpaden door de dorpjes. We rusten uit in een theehuis en keken uren al thee slurpend naar de bedrijvigheid beneden terwijl Em stiekem de selfiestick wel heel leuk vond.

Dat niet alles in China altijd even makkelijk gaat, waren we ondertussen wel gewend, met wat geduld voor de altijd minimaal een uur durende rij gingen we dan ook ‘even’ onze treinkaartjes ophalen. Op het treinstation liepen we langs tanks en leger mannen het overzicht gebied van een kilometer tussen de twee metaaldetector politie posten door om achteraan in de rij aan te sluiten. Daar bleek de Chinese overheid heeft regels, heel veel regels en daar dien je je aan te houden. Als die regels zeggen dat al je namen op een treinkaart moeten en er maar 22 letters op passen dan hebben mensen met drie tussen namen een probleem. Na bijna 5 uur smeken ons toch onze gereserveerde kaarten te geven bij een lief giechelend meisje dat enigszins op onze zenuwen werkte door haar gebrek aan oplossend vermogen mochten we uiteindelijk met de leader praten. Buiten dat het ons vele euro’s zou kosten was nieuwe kaartjes kopen geen optie aangezien alles ver van tevoren is uitverkocht en met de bus als buitenlanders mag je in deze provincie ook niet uit angst dat je ergens heen gaat waar je niet mag komen. De leader begreep gelukkig wel dat er een oplossing moest komen, Em klikte de blote dames website weg en liet onze reservering op de Chinese website zien, we legde uit dat in Nederland veel mensen Christen zijn en doopnamen hebben en dat dit geen roepnamen noch achternamen zijn, een vrij onbekend fenomeen in communistisch China. Een dag budget en 6 uur armer hadden we dan toch onze kaarten met de veel betere naam Emory Howard Eduard Ri in plaats van Emory Hoffman.

We duwde ons een weg de trein in en helemaal op zijn Chinees gingen we met theebeker, zonnebloempitten en noedelsoep op naar Turpan. We reden weer alle 23 uren langs het groene hekje dat Em in eerdere treinreizen al hekwerker deed willen worden. Het lijkt of heel China in verbouwing is overal worden nieuwe wegen, sporen, treinstations, statige overheidsgebouwen, winkelcentra, pleinen maar vooral heel veel hoge grijze flats gebouwd, velen zijn nog niet af en nog meer staan er leeg. De prijzen van de appartementen die gekocht worden als investering maar waarvan 2 op de 3 leeg staan worden door de overheid kunstmatig hoog gehouden, wij vragen ons af of dit verstandig is. De mensen die wij spraken lachten er schaapachtig om en gaven aan dat dit waarschijnlijk snel fout gaat. Nog minder te spreken waren veel mensen over de voedselkwaliteit, luchtvervuiling, gezondheidszorg en het steeds dichterbij komende vergrijzing probleem, in het jaar 2050 zal een derde van de bevolking 60 jaar en ouder zijn. Aangezien het overheidspensioenfonds niet haalbaar is en men daar geen vertrouwen in heeft noch in de banken, investeert men liever in appartementen. Wij hopen voor de Chinese bevolking dat onze angsten voor deze cirkel geen werkelijkheid worden. ‘s Avonds las Em op het nieuws dat de Europese centrale bank overweegt de Chinese Yuan toe te voegen aan zijn buitenlandse valuta reserves.

Turpan staat vol druiven ranken, overal zijn dan ook druiven, krentjes en ja zelfs flessen wijn te koop. Met eerdere en nieuwe vrienden probeerden we de wijn, we werden er allen stil van, het is anders dan gehoopt, heel zoet maar geen dessert wijn, we begrijpen nu beter dat de Chinezen de wijn met cola mengen. We kochten bier en gingen naar de mini avondmarkt, hier aten we onze buikjes vol en lieten zoals dat hoort als je veel geld hebt heel veel zooi en etensresten op tafel achter. Em en de Chinese jongens kwamen niet uitgepraat over hun gemis aan Instagram, sites als Google, Facebook en Twitter zijn altijd al geblokkeerd maar door de rellen in HongKong was ook ineens Instagram niet meer te bereiken. De Chinese studenten die wij ontmoetten kunnen gelukkig via omwegen bij steeds meer informatie en downloaden een app voor ons waardoor ook wij weer overal bij konden. We kwamen zelfs iemand tegen die zei dat ondanks dat hij leert dat Taiwan van China is hij het vreemd vindt dat ze een eigen bestuur en ander paspoort hebben. De studenten die hier in de provincie Xinjiang op vakantie zijn geloven vaak niet dat het China is en sommige hebben interesse genoeg met behulp van apps of VPN wel de niet door de overheid aangepaste of geblokte informatie via Google te bekijken. Langs de druiven liepen we door de smalle straatjes langs mooie begraafplaatsen vol mausoleums, stapte Em tot groot vermaak van de verkoop mannen wat onhandig op een Secway en werden er zo veel foto’s van hem gemaakt dat we zeker weten dat hij in de reclamefolder terecht gaat komen. We bezochten het interessante museum met soms wat vreemde onderschriften als het gaat om de etnische minderheden en reden door het woestijnlandschap naar de Gaochang Ruïnes, een oude stad die jarenlang ‘kwijt’ was. Al slangen ontwijkend bewonderden Em en zijn nieuwe vriendinnetje de oude stenen terwijl onze Chinese vriend honderd uit vertelde over China. We reden langs de Flaming mountain waar wij ons weer verbaasden over de volgzaamheid van de Chinezen die allemaal keurig een heel duur kaartje kopen om achter een hek een foto te maken. Wij Hollands als we zijn maakte de foto’s door het hek tot groot vermaak van onze chauffeur.

In Xining gingen we op handschoenen jacht voor Tibet in het ondergrondse metro winkelcentrum, aten dumplings en bewonderden de mooi verlichte oude stadsmuur vanuit onze hostelkamer. Tussen de vele Han Chinezen zijn veel Oeigoer en Boeddhistische invloeden, we bezochten in één dag een enorme moskee met een Chinees randje en vonden na door een woonhuis en een steegje te lopen een verstopte hele mooie tempel waar een, met recht, trotse monnik ons rondleiden.

We bemachtigden onze eerste buskaartjes en hobbelden een mooie rit naar Tongren, een Tibetaans dorp dat officieel niet bij Tibet hoort en daardoor iets meer vrijheid heeft dan Tibet. Hier mag men bijvoorbeeld wel de Tibetaanse vlag opgangen en durven ze, achter een schot weliswaar, een afbeelding van de 14e huidige Dali Lama te hebben, zaken die verboden zijn in Tibet. We werden geadopteerd door een lokaal Tibetaans meisje, zij en haar zusje hielpen ons aan een hotelkamer bij een Tibetaans gezin waar eigenlijk geen buitenlanders mogen slapen. Hun gastvrijheid was fijn ondanks dat we ons opgelaten voelden omdat we weten dat ze er problemen mee kunnen krijgen. De overheid verschaft ieder jaar vergunningen aan een aantal hostels en hotels waar buitenlander mogen slapen, in vele westelijke provincies zijn dit er niet veel en de meeste worden gerund door Han Chinezen. We liepen van tempel naar tempel, draaiden aan de vele gebed wielen, bewonderden de mooie dames met lange vlechten en speelden met de kinderen die mij uitlegden dat ze Mongools spreken, hoe ze heten en hoe oud ze zijn aan de hand van mijn woordenboekje. Ons vriendinnetje vertelde honderd uit over de tempels, het boeddhisme, haar familie, China en liet ons allerlei mooie plekjes zien. Geduldig beantwoorde ze al onze vragen en legde de voor ons onbekende regels uit als altijd met de klok mee in de tempel lopen, nooit met je voetzolen naar boeddha zitten, met gebogen hoofd een standbeeld benaderen, geen afbeeldingen van boeddha als versiering gebruiken en vooral nooit wijzen met je vingers. We waren onder de indruk van de toewijding van een monnik die al zo veel jaren zo lang op dezelfde plaats bid dat zijn handen en voeten in het hout zijn gesleten. En hebben groot respect voor de bedevaart jongens en meisjes die met plankjes aan hun handen en kniebeschermers om weken lang van tempel naar tempel schuiven, zich alleen verplaatsend door van languit op de grond te liggen op te staan één stap te zetten en weer te liggen. Het was festival tijd, twee hoge monniken kwamen preken en wij gingen naar de tempels om dit en vooral de verschillende mensen te bekijken. We bewonderden de vele gebedsvlaggetjes, boeddhistische vlaggen en incidentele Tibetaanse vlag al rondjes draaiend aan de wielen, lachend met mensen en genietend van de drukte bij de tentenkampen. Em spiekte achter een gordijntje en ving per ongeluk een glimp op van de hoge monniken. De tempels zijn schitterend, vooral de wandschilderingen en Tanga’s (Tibetaanse schilderijen) die hier de mooiste van de wereld schijnen te zijn. We kregen er nog meer respect voor nadat we zagen hoe veel werk er in gaat zitten.

Ons vriendinnetje nam ons mee naar haar dorp, ook daar was het feest, een familie kookte voor het hele dorp. We kwamen bij oma aan toen er net vanuit de tempel geroepen werd dat het etenstijd was, mama en zusje hadden al kommetjes en stokjes voor ons en namen ons mee naar de tempel. Op kleine bankjes zaten de vrouwen en kinderen links en de mannen rechts, we werden lachend aangekeken en warm ontvangen. Wij keken naar de enorme pannen in de keuken van de tempel waar de kinderen emmertjes met noedels vulden voor familieleden als oma die niet konden komen. We aten tot we ontplofte, beken het nieuwe huis van de familie dat ze aan het bouwen waren en na een rondje dorp hielden we oma gezelschap tot papa ons kwam halen en terug naar Tongren bracht. Daar gingen we met onze vriendinnetjes Tibetaans dansen op het plein. De dansen werd geleid door de zus van oma en zijn lastiger dan je denkt. Gelukkig waren alle mede dansers geduldig, vol complimenten en lachten bemoedigend. Giechelend en honderd uit kletsend met de meiden brachten ze ons terug naar ons hotel waar we met een warm gevoel in slaap vielen.

Terug in Xining ontvingen we onze vergunningen en treinkaarten, werden naar het station gebracht en vol verwachting de zuurstoftrein in begeleid naar Lhasa Tibet.

Klik om je reactie achter dat vinden wij heeeeel leuk!