Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Georgia

Land 36

12 augustus 2015 tot en met 12 september 2015

Tbilisi-Kazbegi-Stepantsminda-Tbilisi-Sighnaghi-Davit Gareja-Tsnori-Telavi-Mtskheta-Gori-Borjom-Vardzia-Batumi-Mestia-Svaneti-Zugdidi-Kutaisi-Tbilisi

Beschrijving

Click here if you want to let us know something, give comments, ask questions, use photos or need travel tips, we like to hear from you!

Georgië gaf ons het beste welkom in een land tot nu toe, om vijf uur in de ochtend kregen we van een grote glimlachende man een stempel voor 360 dagen en een fles wijn. Het bleek een goede indicatie voor het gezellige land en zijn gastvrije mensen.

Tussen mannen met grote ronde buiken stapte we in een overvolle stadsbus en lieten ons voor een halve Lari van het vliegveld naar het centrum van Tbilisi brengen. Voor negen uur zaten we op het vredesplein onder het imposante gouden beeld aan heerlijk vers brood, echte koffie en een heuse kaasplank. We vonden snel onze draai in de drukke stad, waar ongeveer een kwart van de gehele Georgische bevolking woont. Hadden er een druk sociaal leven en gingen iedere ochtend met de bus naar de Iraanse ambassade om na verschillende bureaucratische onnodige taken te hebben uitgevoerd eindelijk ons visa te mogen ontvangen.

Naast de gezellige pleinen vol leuke terrassen, fijne cafés en lekkere restaurants houden de Georgiërs van verstopte geheime plekjes. Nino en Tamuna, vriendinnen van vrienden werden onze vriendinnen en ze namen ons mee naar het 144 steps café met super uitzicht over de stad. Met Evan en zijn moeder, die al twee maanden samen door verschillende landen fietste bespraken we de wereldproblematiek en ook de Georgiërs vonden altijd wel een gezellig gespreksonderwerp en hielpen ons de lokale specialiteiten te eten. Na maanden rijst in Azië aten wij ons tonnetje rond aan kilo’s huisgemaakte kaas die we weg spoelde met liters huis gemaakte wijn. Ook kachapuri, brood met kaas, ei en boter en badrijani nigvzit, aubergine met walnoot gingen er altijd in. Maar onze lievelings waren de kinkalis, grote dumplins met vlees, kaas, aardappel of champignons waarvan we net als de locals de topjes niet op aten. Dit wel doen laat zien dat je uit een arme familie komt, en ondanks ons backpackers budget voerden we ze toch maar aan de honden en katten.

In de club straat vol lounge bars, Engels sprekende hippe jeugd, sjieken Russische dames en jonge Europese geklede meiden dronken we drankjes. Uren slenterde we door de sfeervolle straatjes vol oude huisjes met houten balkonnetjes en verborgen binnen tuinen. Gingen langs mooie vervallen plekjes met hangende ouderen en vijgen bomen, waar we de vijgen zo uit aten. Werden welkom geheten in oosters orthodoxe kathedralen door mannen met lange baarden, gewaden en grote gouden kruizen die zo uit de middeleeuwen leken te zijn weg gelopen. Dachten bij een klok toren aan de vaak geziene Engelse saaie pilaren, maar werden verliefd op het scheve nu poppentheater. Voelde ons op ontdekkingstocht in de oude steegjes met afbrokkelende gebouwen, druiven ranken en Lada auto’s. Rusten uit in de typisch Sovjet parken vol standbeelden en klimrekken en doen boodschappen op de drukke gezellige markten vol verse producten. Veel van de mooie oude panden zijn vervallen en sommige zelfs helemaal ingestort, in het centrum zien we al veel opgeknapt worden en voelen aan alles dat de stad groeit. Er zijn naast de statige imposante Sovjet gebouwen zelfs wat futuristische nieuwe bouwwerken zoals de Peace bridge vol lichtjes. Niet alleen de architectuur van de stad is een mooie mix, ook de mensen. Er zijn veel verschillende invloeden te zien in multicultureel Tbilisi, zoals een Georgiër zei we liggen in het Midden Oosten en Azië maar hebben een Europese cultuur. Ze strijden dan ook voor hun plekje in het westen en willen zich graag bij Europa aansluiten. Wij vinden het Euro, Azië, Oosten met een vleugje Sovjet een prettige combinatie.

In het museum leerde we meer over de lange en ingewikkelde geschiedenis van Georgië. Al vanaf de 4e eeuw voor Christus wonen er mensen. Het vroegere koninkrijk rijkte tot in Turkije en Armenië, is geregeerd door de Perzen en Arabieren en in 1001 werd het meeste van Georgië herenigd. De Seljuk Turk invasie veranderde dat, ze werden uitgedreven door de jonge koning Davit Aghmashenebeli (1089-1125) waar we regelmatig beelden van tegenkomen. Deze David the Builder maakte Tbilisi hoofdstad en Georgië de grootste Caucasian power en centrum voor Christen cultuur. Onder zijn achter kleindochter Koningin Tamar bereikte Georgië zijn hoogtepunt met grote stukken van Azerbaijan, Armenië, Turkije en Rusland. Tamar wordt nog steeds zo vereerd dat men haar Koning Tamar noemt. De Mongolen arriveerde in 1220 gevolgd door de zwarte dood en invasies uit centraal Azië waardoor Georgië opsplitsten in vier koninkrijken en van de 16e tot 18e eeuw viel het onder Turkse Ottoman en Safavids Perzië. In 1770 kwamen de Russische troepen binnen en oost Georgië accepteerde Russische suzereiniteit voor bescherming tegen de Arabieren waarop Rusland de andere koninkrijken ook annexeerde. Na een lange strijd waren ze in 1918 eindelijk onafhankelijk, tot ze in 1921 na nog geen drie jaar werden ingevallen door het rode leger en opgenomen in de USSR. Georgië leed zwaar onder de grote terreur van Stalin zijn regime. Na zijn dood werd het rustiger en de jaren ‘60 en ‘70 waren vredig tot in 1980 Mikhail Gorbachev zijn hervormingen begon. Na de dood van 19 honger stakers door sovjet troepen was de onafhankelijkheid beweging niet te stoppen. In 1991 werd de onafhankelijkheid uitgeroepen, de chaos verergerde met straat gevechten, rebellen, interne conflicten en separatist conflicten in South Ossetia en Abkhazia voor diens onafhankelijkheid. Tien jaar later volgde een periode van relatieve vrede maar wel met criminaliteit golven, bende oorlogen, ontvoeringen, infrastructuur instorting en corruptie. Mislukte parlementaire verkiezingen in 2003 waren de focus voor massa protesten die eindigde met een vredige coup, the rose revolution, naar de bloemen die gedragen werden door de demonstranten. Zij werden geleid door Mikheil Saakashvili een in Amerika opgeleide advocaat die in 2004 op 36 jarige leeftijd de verkiezingen won met 96% van de stemmen en hervormingen begon.

Het Narigala fort bovenop de berg is mooi uitgelicht ‘s avonds en met de gondel gingen we naar boven voor het uitzicht over de hele stad. We stonden er naast het 20 meter aluminium beeld van moeder Georgië met een zwaard in haar ene en wijn in haar andere hand dat als symbool voor Georgië’s karakter ‘warmly welcoming guests and passionately fighting off enemies’. Zij kijkt uit over de hele stad en wij dachten aan wat onze vriendinnen zeiden ‘we are not lucky with neighbours’. We bewonderde het grootste symbool van Georgië’s post Sovjet religieuze revival, de mooie Avlabari Metekhi kathedraal hoog op Elia Hill zichtbaar vanuit bijna iedere hoek van de stad en voor ons het beeld van Tibilisi. Regelmatig kwamen we terug in de sfeervolle stad dat snel als een thuis voelde.

Over de militairy highway reden wij langs het mooie Zhinvali reservoir en ski dorp Gudauri zonder sneeuw naar Kazbegi. Verwonderden ons over de gasleidingen die overal boven de grond lopen en hoge bogen maken zodat ook de vrachtwagens er onder door kunnen rijden. Aangekomen in het dorpje Stepantsminda at Em een shoarma rol, iets wat hij vrij regelmatig deed in Georgië, terwijl ik door een strenge dame mee genomen werd naar haar huis. Daar werden we een kamer gewezen en vertelde ze ons, al die tijd haar boezem vast houdend die er inderdaad erg zwaar uit zag, met enkele Russisch klinkende woorden en veel aanraken dat wij, “dvo (2) toeristie sleep garushul (goed), tomorrow up” en ze wees naar de mooi uitgelichte Tsminda Sameba kerk bovenop de berg. Zoals we al geleerd hadden in centraal Azië heeft dit soort dames het beste met ons voor en dus luisterden we braaf als kleine kinderen.

Na een fijne nacht die we nodig bleken te hebben, hikten we de 2200 meter op naar de 14e eeuwse Holy trinity kerk. Georgiërs hebben een talent voor het kiezen van mooie plekjes voor hun kathedralen, die mooie plekjes zijn alleen wel vaak heel hoog bovenop bergen. Het eerste uur bizar stijl omhoog klimmen vonden we niet genoeg en we liepen door Mt Kazbek op naar de Gergeti glacier richting de Russische grens die we bijna konden aanraken. Daar zagen we de Israëli highway, nog nooit hadden we zo een druk hike pad. Wij namen daarom een langere, nog steilere, maar wel rustige route met een vriend uit Belarus. Terug liepen we gezellig kletsend met de vele Israëliërs naar beneden wiens puffen en steunen ons hun militaire training in twijfel deed trekken.

Georgië is de geboorteplaats van de wijn, in de Kakheti regio wordt al 8000 jaar wijn gemaakt en Sighnaghi is nu bekend om zijn wijnhuizen. Wij hebben er geen één van binnen gezien terwijl we toch ongeveer het hele land in een soort wijn roes waren. In heel Georgië maakt iedereen zijn eigen wijn, die wij regelmatig uit plastic gerecyclede flessen moesten proeven in homestays en op de markt. De meeste gebruiken de eeuwenoude methode van wijn fermenteren in qveri, grote klei potten begraven in de grond. De geplette druiven worden er 6 maanden in gefermenteerd voordat het sap er af gehaald wordt om wijn mee te maken en met wat overblijft wordt de grappa achtige chacha gemaakt. Hun wijn was vooral zoet maar sinds de Russische import ban wordt er meer droge wijn geproduceerd voor het westen en Azië. Wij kochten regelmatig zo een gerecyclede fles met droge Saperavi die lekker weg dronk.

De 15 eeuwen oude monastries en honderden grotten, gesticht in de 6e eeuw door Davit Gareja een van de Syrische vaders, missionarissen die het christendom kwamen verspreiden in Georgië liggen in een onbewoond verlaten landschap tegen de Azerbeidjaanse grens. Om ze te bekijken hikte we tussen twee soorten afzetting, de paaltjes door de grotten nederzetting heen is waar de Azeri’s zeggen dat de grens is en de witte paaltjes beneden waar de Georgiërs zeggen dat de grens is. In 1265 werd de nederzetting door de mongolen vernietigd en weer opgebouwd in de 14e eeuw om op pinkster avond in 1615 weer vernietigd te worden door Shah Abba’s soldaten die daarbij 6000 monniken vermoorden. Tijdens de sovjet tijd werden ze gebruikt voor militaire oefeningen en nu na veel restauratie werk is Lavra weer bewoond door monniken. Net als duizenden jaren geleden is er weer een water kanaal systeem waardoor monniken tuintjes hebben en wijn kunnen maken. Per ongeluk waren we ergens overheen geklommen dat niet mocht en stonden zo ineens bij een van de zwarte lange baard pastoors binnen in zijn grothuis.

De minibusjes, die hier weer marshrutka’s heten, is super handig, sommige routes zijn alleen minder druk en dat betekend wachten. Zo bekeken we twee uur het dorp Tsnori terwijl er op onze tassen gepast werd door de slapende toilet dame.

Ook Telavi is een wijn stad, in de middeleeuwen was het Georgië’s handel centra, het heeft een gezellig drukke markt en staat vol indrukwekkende gebouwen. Midden in de wijnvelden, nou ja tussen de druivenranken maar wat doe je anders met druiven dan wijn maken, staat de Alaverdi kathedraal waar we keken naar de heilige mannen die zichzelf heel mooi vinden en de mensen zegenen met een kwastje. Na een wandeling door de natuur pakte we een marshrutka naar een dorpje vanwaar we naar de Ikalto monastery liepen. Zaterdag is ‘bier drinken in het bos dag’ en we zagen meerdere groepjes vooral mannen zitten drinken. Wij hadden geen bier bij ons dus plukte maar bramen die we aten tot onze tong rood was en liften terug.

Mtskheta is het spirituele hart van Georgië, St Nino bekeerde hier in de 4e eeuw het Iverian koninkrijk naar het Christendom. Zij blijft Georgië’s meest vereerde heilige en veel dames heten daarom ook Nino. Het dorp is nu een grote toeristen trek pleister voor de Georgiërs vanwege de 11e eeuwse Svetitskhoveli kathedraal, de plek voor belangrijke ceremonies van de Georgische orthodoxe kerk. Volgens de legende ligt er onder de mantel van christus begraven. Elioz, een Mtskheta jood was in Jerusalem ten tijden van de kruisiging en kwam terug met de mantel. Zijn zus Sidonia nam het van hem en stierf onmiddellijk in een passie van geloof. De mantel werd met haar begraven en over de jaren vergat men de precieze plek. Toen koning Mirian in de 4e eeuw de eerste kerk in Mtskheta bouwde wilde de houten pilaar, ontworpen om in het midden te staan, niet omhoog blijven. Na een nacht bidden verplaatste de pilaar zichzelf miraculeus op de begraaf plaats van Sidonia en de mantel waarna hij vele wonderen verrichte en nu de Life-Giving column heet. De drukte maakt het schattige dorp gezellig en net als de locals dronken we wijn bij de lunch op een terrasje en denken dat deze gewoonten misschien mee heeft gespeeld in het spannende verhaal van de mantel.

Gori is de geboorteplaats van Losif Jughashvili die wij kennen bij zijn bijnaam Jozef Stalin. Het kleine houten huisje waarin de leider van de USSR in 1879 werd geboren als zoon van een schoenmakers knecht staat naast het imposante Stalin museum. Stalin regeerde voor een kwart eeuw het grootste land ter wereld en veranderden de USSR van boeren economie naar een industrieel power house. Zijn meedogenloze geheime politie terroriseerde de sovjet populatie van de late 1920 tot zijn dood in 1953, hij is verantwoordelijk voor miljoenen doden in de Gulag kampen en de 1932 Oekraïense hongersnood waardoor 7 miljoen mensen stierven. Het museum was vroeger een verering hall maar wordt nu langzaam steeds informatiever over de nare kant met sinds kort een speciale kamer over de politieke onderdrukking. Er werd uitgelegd dat veel ouderen hem nog steeds vereren omdat zij jarenlang alleen wisten wat de propaganda hen vertelde. Nu is in Georgië het communisme symbool illegaal en zelfs denken aan Stalin niet toegestaan.

In het dorp zijn nog sporen te zien van de 2008 bombardementen door Rusland waarbij doden vielen en het meeste van de bevolking vluchten, Rusland nam zelfs tijdelijk de controle over Gori. De aanleiding van deze vijf daagse oorlog tussen Georgië en Rusland waren Abkhazia en South Ossetia, gebieden die na de Sovjet binnen Georgië vielen maar onafhankelijk willen zijn. Samen met Transnistria, en Nagorno-Karabakh worden deze gebieden ’post-Sovjet frozen conflict zones’ genoemd. Zowel bij Gori naast South Ossetia als Zugdidi naast Abkhazia zagen wij langs de snelweg indrukwekkende hoeveelheden rijen vluchtelingen huizen. Ook veel van de South Ossetia en Abkhazia bevolking vluchten, in Abkhazia wonen nu minder dan de helft van de bevolking dan voor 2008, en de 300.000 Russisch toeristen per jaar zijn er meer dan er bewoners wonen. Van 1930 tot 1950 overzag Stalin de migratie van vele Georgiërs in Abkhazia met als gevolg meer Georgische dan Abkhazische bewoners wat zorgde voor geweld en in 1989 vielen er 8000 doden door vuren voorzien door Rusland. In 1990 verklaarde South Ossetia hun onafhankelijkheid, de Georgische overheid probeerde zijn controle over de regio op te dwingen en onder leiding van Mikheil Saakashvili vocht Georgië weer tegen de regeerders van South Ossetia.

Veel Georgiërs waren blij met Saakashvili als president. Hij investeerde in elektriciteit, telecommunicatie, transport, constructie en nieuwe gebouwen, vormde een team jonge energieke ministers om de economie te liberaliseren, verwelkomde buitenlandse hulp, zorgde voor een groei in internationale investeringen, zaken en toerisme, maakte de verkiezingen eerlijk en pakte criminaliteit en corruptie aan. Hij ontsloeg bijna alle agenten van het corrupte politie team, verving ze door beter getrainde en beter betaalde agenten en maakte Georgië een van werelds veiligste landen. Alles lijkt overal altijd open te staan en ook wij hebben zelden sloten op deuren van de homestays. Zelfs je laptop of telefoon op een terras tafel in de stad laten liggen als je gaat plassen kan gewoon. Maar de meningen van het volk zijn verdeeld, salarissen zijn nog laag, er is een hoge werkeloosheid en de pensioenen zijn slecht. Er wordt gezegd dat hij en een kleine cirkel politieke mensen te veel macht en invloed hadden, dat hij te heftig reageerden op protesten en een autocratisch heet hoofd is wie zijn kansen op het terug brengen van South Ossetia en Abkhazia heeft verspeeld. Hij en zijn Nederlandse vrouw Sandra Roelofs wonen nu in Oekraïne waar hij gouverneur is. In Georgië wordt hij gezocht vanwege het invallen van de tv zenders en het neerslaan van de anti regering demonstraties waarvoor hij 5 tot 8 jaar gevangenis straf kan krijgen.

Zijn pro westerse, pro US overheid wilde bij de EU horen en dit maakte Rusland bang. Putin ontwikkelde een persoonlijke aversie tegen hem en een beroemde uitspraak was dat hij zou ‘hang Saakashvili by the balls’ en toen Saakashvili South Ossetia en Abkhazia terug wilde ging Putin snel tot actie over. Hij verbood de import van Georgische wijn en water, sloot alle grenzen en viel in 2008 vanuit Abkhazia Georgië binnen wat resulteerde in de vijf daagse oorlog waarbij Ossetian, Abkhazian en Russische machten volledige controle kregen. South Ossetia en Abkhazia zijn sindsdien erg afhankelijk van Russische militairen, politieke en financiële hulp. Rusland heeft er veel militaire basissen, een paar duizend troepen, raketten en anti luchtdoelraketten en gebruikt de gebieden om Georgië te ondermijnen. Veel Georgiërs zijn bang dat Rusland zijn invloeden op de voormalig USSR probeert terug te krijgen en weer controle over Georgië krijgt. Putin gaf openlijk Abkhazia de mogelijk bij Rusland te horen maar zij zeggen geen annexatie van Rusland te willen. Georgië en een groot deel van de internationale gemeenschap zien South Ossetia als bezet door het Russische leger, maar Rusland verbied de European Union Monitoring Mission in de gebieden. Wij stuurden twee visa verzoeken naar Abkhazia, kregen automatisch antwoord dat we na vijf werk dagen wat zouden horen en we wachten nog.

Het wachten moe gingen we naar het mineraal water park van Borjomi waar het Sovjet stijl gezellig was. Op aanraden van de locals vulde we ons flesje water met het volgens hen super gezonde speciale bron water. Over het fizzy mineraal water zeggen ze ‘you love it or hate it’, Em zijn gezicht sprak boekdelen en ook ik vond het warme zout zure water niet echt lekker dorstlessend. In het Borjomi Kharagauli National park waar super handig alle hike paden zijn gemarkeerd, een nieuwe luxe voor ons, gingen wij tevergeefs op zoek naar beren. Tegen de teleurstelling gingen we een dagje georganiseerd sightseeën, ook een nieuwe luxe. We deelden de auto met vijf Duitsers, maakte de bijpassende grappen en uiteraard hadden ze, zoals we gewend zijn van de brave Duitse toerist, goed hun huiswerk gedaan. Ontspannen gingen we achterover zitten en lieten ons langs de Green monastry, het Rabat en Khertvisi fort naar Vardzia de middeleeuwse stad uitgehakt in een cliff rijden luisterend naar alle informatie. King Giorgi III bouwde de grotten stad in de 12e eeuw en zijn dochter Queen Tamar stichtte er een klooster dat uitgroeide tot een heilige stad met 19 grotten groepen, 409 kamers, 13 kerken, 25 wijn kelders en 2000 monniken. In een schuur met hot spring deelde we al zwemmend onze biertjes met de Duitse, Poolse, Israëlische en Georgische toeristen en maakte al zwemmend flauwe stereotype bevestigende grappen over onszelf en elkaar.

De zomer hoofdstad Batumi is het Bloemendaal van Georgië met lounge tenten op het strand, feesten iedere avond en overal Armin van Buuren posters. Na een frisse duik in de zwarte zee probeerde we even op de harde keien te liggen maar hielden het snel voor gezien en flaneerde over de hippe boulevard.

Naarmate we dichter bij Svaneti kwamen reden we steeds langzamer, de chauffeur kende steeds meer mensen en die moesten allemaal gedag gezegd worden. Ondanks de lange rit vonden wij het niet erg, we hadden het grote Kaukasus gebergte, oude forten, idyllische dorpjes, witte sneeuw toppen en Koshi verdediging torens om naar te kijken. Er staan nog 175 van die torens overeind, ze zijn gebouwd tussen de 9e en 13e eeuw en zo ontworpen dat de dorpelingen er tijdens invasies in konden wonen. Ondanks dat het gebied aan de grens met Rusland ligt is het zo afgelegen en omgeven door de Kaukasus bergen dat het nooit beheerst is, zelfs tijdens de sovjet bleef het leven vooral traditioneel. De Svans hebben een eigen cultuur, met een eigen taal, speciaal eten en de dorpjes met stenen huisjes kennen bijna geen commerciële ontwikkeling of bouw waardoor het voelde alsof we terug in de tijd stapte. Ze houden vee en varkens maar hun voornaamste inkomen komt nu van het toerisme. Wij sliepen in Mestia een lief kleine dorpje op 1400 meter waar we het koud vonden maar ons binnen in het enige café opwarmde met een drankje en met nieuwe en oude vrienden naar de geweldig a capella zingende mannen luisterde. Een volle dag hikte we stijl omhoog zonder onderbreking naar de meren die er meer uit zagen als plassen. De volgende dag hadden we spierpijn en liften mee met een busje vol gezellige mannen een halve berg op om in een skilift naar boven te gaan.

Als excuus om Kutaisi te verkennen liepen we maar weer een berg op om nog een kerk te bekijken. De Bagrati kathedraal op Ukimerioni Hill is gebouwd in 1003 en in 1692 door een Turkse aanval tot ruïne gebombardeerd. Hij is nu gerestaureerd, volgens Unesco te veel maar ons maakte het niet uit, volgens Em komt deze toch ook weer uit het zelfde malletje als alle andere. We keken even naar hoe een bruidspaar kroontjes op elkaars hoofd zetten en liepen vijgen plukkend terug naar de markt om boodschappen te doen. De over vriendelijke mensen gaven ons weer bijna alles gratis en als het ons wel lukte geld te geven kregen we drie dubbele hoeveelheden komkommers en tomaten. We vertelde nog een tiental keren dat we uit Holland kwamen en lachte gezellig met de nieuwsgierige mensen.

Heel wat kilo’s zwaarder van al het lekkere eten en vele gezelligheid kwamen we een laatste keer terug in Tbilisi. We namen afscheid van vrienden en op het plein onder de verlichte kerk aten we Kachapuri en dronken we Saperavi met Nino en Tamuna op onze laatste avond. Met heel veel moeite namen we afscheid van Georgië, diens gezellige mensen en de heerlijke stad Tbilisi waar we een beetje verliefd op zijn geworden.

Klik hier om wat tegen ons te zeggen, we vinden het altijd leuk berichtjes te krijgen!