Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Kazakhstan

Land 21

16 augustus 2014 tot en met 27 augustus 2014

Almaty-Shymkent-Sayram-Turkistan-Almaty

Beschrijving

Onderweg naar Almaty werden we na alle Chinese drukte heel blij van de Kazachstaanse rust en gastvrijheid. Het eerste Russische woord dat we leerden was garashul, betekent goed en wordt liefst uitgesproken met twee duimen omhoog en een grote glimlach. We passeerden de grens en binnen tien minuten dronken we chay (thee) en aten ons eerste lokale gerecht plov onder toezicht van de Kazachstaanse bus mannen. Een dame uit Oezbekistan vertelde waar in centraal Azië het allemaal garashul is en we wisten toen al dat we tijd tekort gingen komen.

In Almaty zagen we veel Russische invloeden, naast de in blokken opgedeelde wijken vol dezelfde grijze flats zagen we ook wat imposante sovjet gebouwen, een hoop standbeelden voornamelijk van Lenin, verkoelende fonteinen, schaduwrijke parken en indrukwekkende oorlogsmonumenten. Dat de vele bruidjes graag trouwfoto’s maken bij de oorlogsmonumenten vinden wij wat apart, maar het gaf ons iets om naar te kijken. De vele terrassen en restaurants zagen er uitnodigend uit maar waren wat boven ons budget, zelfs zonder de minimaal 15% service charge, kosten voor muziek en zogenaamde tafel kosten. Het slapen in homestays was niet zo duur en heel gezellig, met meerdere reizigers sliepen we bij een familie waarmee we de kleine woonkamer deelden. We kregen ongeveer alles te eten en drinken wat lokaal is en Em kreeg zelfs nieuwe slippers van Kazachstaanse Birr die na een klein vodkaatje dacht dat we zijn Russisch wel begrepen. De verschillende gasten waren interessant, we leerden over Hongarije van een verwilderde man, nadat ik werd gebruikt als tolk om zijn gebrekkige Hongaars Duits te vertalen naar het gebrekkig Oekraïense Engels van een jonge jongen die net uit Oekraïne was vertrokken omdat hij weer het leger in moet en dat niet wil om de simpele reden “I like people, I don’t like to kill”. We leerden van een Iraniër dat onze visa problemen lang niet zo lastig zijn als die voor mensen uit Iran. We begrepen dat niet heel Rusland het eens is met Putin als we de Russische dame fel haar hoofd zien schudden naar Putin die verschijnt in het nieuws. We leerden overigens heel veel meer over de daden van Rusland tijdens en na de Sovjet tijd in Centraal Azië waar ook wij alleen maar ons hoofd om kunnen schudden. We bogen ons met een Slowaak over de kaart om onze oost Europese topografie op te halen en uiteraard, aangezien je overal wel Nederlanders tegenkomt, kletsten twee Nederlandse meiden ons bij over de Nederlandse ontwikkelingen van afgelopen tijd.

Nadat we ons netjes met al onze papieren officieel bij de politie hadden geregistreerd gingen we, blij omdat we geen smeergeld hoefden te betalen, de Almaty bezienswaardigheden af. De orthodoxe Zenkov kathedraal uit de Tsaristische tijd, geheel van hout is heel kleurrijk, de duiven, suikerspinnen verkopers, pony’s en spelende kinderen voor de deur maken het gezellig rommelig. Binnen is het donker en overal waar je kijkt vol gebouwd met kaarsjes, kroonluchters, beelden, altaartjes en afbeeldingen. Iedereen loopt er door elkaar, de houten vloer kraakt onder de sloffende schoenen van de kletsende mannen, de kinderen rennen spelend in en uit, we zien de meest kleurrijke drukke motieven hoofddoeken, de hakjes van de streng uitziende Russische dames klakken onder hun lange strakke rokken, aan de ene kant wordt een kindje gedoopt en aan de andere kant hardop gebeden. Heerlijk chaotisch liepen we naar de Centrale moskee waar we het tegenovergestelde ervoeren. Voor het grote strakke witte gebouw, geheel van marmer, met enorme gouden bollen hingen rustig pratende mannen en vrouwen voor de deur. Op blote voeten liepen we het zachte tapijt op dat alle geluid dempt, binnen is het licht, open en stil op de rustige stem van de Imam na. Naast een enorme kroonluchter is de grote moskee leeg, beneden bidden de mannen terwijl boven de sjiek uitziende dames met donkere egale hoofddoeken en lange rokken met de kinderen bidden. Wij namen een liftje de TV toren berg op om de stad van boven te bekijken en namen foto’s bij een enorme appel, het symbool van de stad Almaty dat vroeger Alma Ata heette wat appel betekend.

Om meer over Kazachstan te leren dan wat we weten van de film Borat bezochten we het museum, dit was vast interessant maar helaas voor ons geheel in Russisch en Kazachstaans. We zeggen Almaty ‘Izzeh niceh’ met twee duimen omhoog a la Borat en namen de trein die we erg schoon, ruim en rustig vonden na de Chinese treinen. Bij gebrek aan een gezamenlijke taal deden we een glimlach wedstijdje met de twee dames in ons rijtuig, werden we stil toen er bekers uitgedeeld werden met allerlei thee en koffie en konden niet eens meer bedankt zeggen van verbazing als we een toilettasje krijgen met alles wat je nodig kunt hebben en dat allemaal voor nog geen kwart van de prijs van Chinese treinen.

Nog geen vijf minuten waren we de stad uit en de auto’s maakten plaats voor kleine oude Lada autotjes, paarden en ezels. We reden, met overal besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, langs houten huisjes, lemen schuurtjes, zagen hoge stapels hooi en heel veel schapen, geiten en koeien. Ook in Shymkent is trouwen een belangrijke aangelegenheid en het eerste dat we zagen waren de witte limousines. Gelukkig zijn er in dit kleine dorp ook genoeg standbeelden, fonteinen, parken en oorlogsmonumenten om foto’s voor te nemen. We verwonderden ons over de vrachtwagens die op iedere straathoek met de klep open enorme meloenen staan te verkopen. We aten op een terras en kregen een rekening vier keer hoger dan verwacht, na wat overleg met de serveerster kregen we drie keer een ander handgeschreven briefje met steeds een lager bedrag, na overleg met de manager bleken we ineens wel de prijzen van de menukaart te krijgen en betaalde we nog maar een beetje meer voor de tafel, de servicekosten de muziek en het ongevraagde rietje in mijn bier, dit waren we na alle Kazachstaanse eerlijkheid niet gewend.

Dat centraal Azië Turks, Slavisch, Chinees, Midden oosters en Mediterrane invloeden kent vanwege zijn geschiedenis en de zijden routen zagen we ook terug op de bazaar. We keken, roken en proefden de verscheidenen producten die verkocht worden, en genoten van de vele verschillende gezichten. Voordat Stalin grenzen tekende, waren de nomaden volken van Oezbekistan, Tajikistan, Kazachstan, Kyrgyzstan, Afghanistan en Turkmenistan clans en trokken door alle Stans met hun vee en yurts (ronde hutten). Nog steeds wonen de mensen verdeeld en zijn er tijdens de Sovjet tijd nog wat andere nationaliteiten bij geplaatst. Een veel gevoerd gesprek was dan ook waar wij vandaan komen en interessanter voor ons waar zij vandaan komen. Aan de hand van kleding en vooral de hoeden van de mannen zouden we moeten kunnen zien van welke Klan men stamt, erg lastig vonden we het en genoten maar gewoon van de diversiteit. We keken naar jongetjes met Mongoolse ronde rode wangetjes, zigeunerachtige kortharige meisjes met groene ogen en gouden oorbellen, dunne hip geklede Chinese meiden, roodharige iele ventjes, lange elegante Arabische dames, geharde Kazachstaanse mannen met vierkante kaken en smalle ogen, blonde Russische dames, Pakistaans donkere jongens, oude Russische vrouwtjes, mannen met grote donkere Turkse snorren, kleine Koreaanse dames, Arabische mannen met lange baarden en nog veel meer. Een ding hebben ze bijna allemaal gemeen, ze lachen breed hele rijen goud blinkende tanden bloot.

In Sayram maakte we al vrienden door uit de marshrutka (minibus) te stappen, na ontelbare keren verteld te hebben waar we vandaan komen, Wij: Netherlands Zij: Germania? Wij: Nooh Holland Zij: Poland? Wij: Njèt Niederland Zij: Ahhh Niederlandahh! footbal! Wij: Daaah en maar lachen, handjes schudden en trots samen op de foto. Tussen de lada’s en schapen door bezochten we de moskee verschillende mausoleums, plukte druiven en genoten we van de stoffige straatjes met lachende oude dames, spelende kinderen en nieuwsgierige mannen. We lunchten met twee schooljuffen en hun kinderen waar we Engels mee kletste over de trouwrituelen van verschillende landen en spraken over bride napping dat nog steeds voorkomt, soms om de kosten van de bruidsschat te ontlopen maar soms ook tegen de wil van de bruid in helaas.

Voordat we Turkistan binnen reden zagen we de Yasaui mausoleum al vanuit het busje. Dit Uzbekistaanse bouwwerk met indrukwekkende mozaïek vonden we zo mooi dat we vanuit iedere hoek foto’s maakte. Binnen moesten we betalen per foto en werden we ineens Hollands zuinig, ach het scheelt uitzoeken achteraf. De ondergrondse moskeeën waren interessant en de nieuwe grote moskee met vier minaretten minstens zo indrukwekkend. Em aaide nog even een kameel en voelde zijn twee bulten tot groot vermaak van diens verzorgers. Om de temperatuur van 45 graden aan te kunnen bestelde we geheel tegen de islamitische sharia wetten in twee enorme pullen bier en waren spontaan dronken.

We wilden verder richting de Arial zee die door de irrigatie systemen van de Russen bijna verdwenen is maar toen we hoorden dat er tijdelijk geen Tajikistan visa verschaft werden in Kyrgyzistan snelden we met de nachtbus terug naar Almaty. Een interessante beleving 15 uur rechtop alle snelheidsregels overtredend, al toeterend door de nacht, racen op harde Russische muziek. Minstens net zo interessant waren de plas pauzes, nu kan ik ondertussen best zonder deur of met alleen een klein schotje plassen, zelfs heb ik al een keer op een rijtje geplast maar met deze volgende stap had ik moeite. Het is hier blijkbaar normaal in een kleine ruimte op een rijtje te plassen terwijl je bus genoten voor je, bijna tegen je aan staan te wachten en te kijken of je al klaar bent. Presteren onder druk is niet mijn sterkste kant bleek ook nu. Met dank aan onze homestay familie die inchecken om zeven uur ’s ochtends geen probleem vond stonden we om negen uur, met al ons papierwerk, op de stoep van de ambassade van Tajikistan. Alle moeite bleek voor niets en van de eerste vriendelijke ambassade beambte in maanden kregen we te horen dat vanwege de Shanghai conventie er geen visa verschaft worden de komende drie weken en dat dit ook niet nodig is aangezien de grenzen dicht zijn tot na de 15e. We houden tijdens het reizen met veel dingen rekening maar het sluiten van een land voor een paar weken was daar niet één van. Een grote teleurstelling aangezien dit betekent geen Tajikistan en geen Pamir Highway voor ons. Met een handje en een treurige glimlach pakte we de bus terug voor onze laatste avond in Kazachstan.

We hebben ons vermaakt in Kazachstan, we zijn nieuwsgierig gemaakt naar de rest van Centraal Azië en hopen terug te komen om Oezbekistan, Turkmenistan en Tajikistan te bezoeken maar nu eerst op naar Kyrgyzstan!

Klik om je reactie achter dat vinden wij heeeeel leuk!