Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Kenya

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

17 september 2013 tot en met 05 oktober 2013
Moyale-Marsabit-Isiolo-Archers Post-Nakuru-Talek-Narok-Kisumu

Het vierde land zit er op! Kenia is boven verwachting vriendelijk. Na vele waarschuwingen en verhalen over de onveiligheid is het ons alles mee gevallen. Naast de verschrikkelijke gebeurtenissen in Westgate Nairobi hebben wij niets vervelends gezien of meegemaakt. Mensen waren maar wat enthousiast ons Muzungus te helpen met hun grote witte open glimlachen.

Hier zijn we geen Farangi meer maar Muzungu wat hetzelfde betekend.

Al bij de immigratie op de grens was men vriendelijk, na het overlopen van de grens waren er mensen die ons wilde helpen. Het Ethiopische asfalt hielt op de grens op wat ons het gevoel gaf de woestijn in te lopen. Een vriendelijke dame heeft ons Keniaans eten laten eten en een rustplaats voor de tassen gegeven zodat wij op hoteljacht konden in het dorp. Na een aantal niet heel aantrekkelijke hotels hebben we onszelf in het enige hoge gebouw, een Somalisch hotel, ingecheckt. Schoon met een beetje Wi-Fi, helaas was het tevens een moskee dus geen alcohol en 5 keer per dag werden we opgeschrikt door de gebeden. De Keniaanse simkaart was snel gekocht en vriendelijk voor ons Muzungus geïnstalleerd.

Na de vele verhalen over “ hells road” keken we dan ook erg uit naar de busrit van Moyale naar Marsabit. De bus zag er uit alsof hij uit elkaar zou vallen als je er alleen al naar keek. Niets was minder waar, na ongeveer alle voorraad uit het hele dorp ingeladen te hebben gingen er veel meer passagiers dan stoelen in, plus nog wat kinderen die hier “friemelende bagage” heten. De weg was geen weg, maar meer een opening in het woestijnlandschap waar meerdere vervoersmiddelen een zelfde route volgen. Of het kuilen, bulten, hobbels of gaten waren we weten het niet, maar zelfs ik heb per kwartier minimaal 5 keer mijn hoofd tegen het plafond gestoten en Emory zijn rugpijn was met 5 minuten trilmassage verdwenen. Gelukkig duurde de rit maar 9 uur en konden we niet klagen aangezien zelfs de kleinste kindjes het aan konden zonder te huilen.

In Marsabit, een klein woestijn dorp met een beetje groen, werden we heel blij van het warme ontvangst in het JeyJey center. De markt hier was vol verschillende stammen uit heel Kenia, Ar mensen kijken wordt niet beter dan hier! Samburu krijgers met veren op hun hoofd, Turkana vrouwen met gekleurde gewaden, Maai mensen met grote gaten in hun oren, Masai met rode krijgers outfits en vrouwen met veel, heel veel kettingen. Foto’s maken van mensen blijven we lastig vinden, gelukkig was er een grote Keniaanse dame die tijdens een praatje met ons Emory stiekeme foto’s liet maken.

In Isiolo hadden we binnen vijf minuten een nieuwe beste vriend, onze self appointed guide. Hij heeft de hele dag met ons gekletst en alles over het dorp verteld. Hij wilde maar wat graag dat we blaadjes zouden kopen op de grote markt, dat wordt hier veel gekauwd, het is een soort Qat wat mensen naar eigen zeggen energie geeft. Andere zeggen overigens dat het ze geïrriteerd, agressief, lui en ziek maakt. De kindjes hier hebben een andere treurige verslaving, lijm snuiven, ondanks dat school gratis is en ze er te eten krijgen kiezen ze er toch voor op straat te hangen en te bedelen. Onze meest gebruikte zin was dan ook “nee ga naar school” .

De matatu’s  zijn het openbaar vervoer hier, kleine busjes waar ongeveer net zo veel mensen in passen als in een hele Connexxion bus. Em en ik zijn dan tijdens deze ritjes nog nader tot elkaar gekomen. Ze zijn best handig, stoppen overal waar je wil (en niet wil) en er is altijd wel iemand om mee te kletsen. Ook het wachten tot die vol is om te vertrekken is niet erg. Tijdens dit wachten had Em een reggae party op straat met dansende mensen en werd ik overhoord uit mijn Swahili boekje. Overigens vertrekken ze altijd binnen 20 minuten en doen ze er altijd 2 uur over, tja dit is Keniaanse tijd en 20 min is eerder 120 minuten en 2 uur eerder 6 uur.

Het enige criminele dat wij hebben meegemaakt, zijn de crimineel hoge prijzen voor de parken en de accommodaties er om heen. Een gemiddelde Keniaan verdient in een jaar wat je hier per nacht moet afrekenen. Overigens een zwembad in een gortdroge park waar het vee van de Masai voor 80% sterft en verschillend wild uitsterft door droogte voelt heel vreemd.

We hebben dan ook gekozen voor een iets minder dure accommodatie aan het park, zonder zwembad maar met Olifanten, slangen en krokodillen voor onze banda (een rond stro en klei hutje). Alle opbrengst hier gaat naar de vrouwen en scholen van de kinderen in Umoja village, een dorp voor alleen vrouwen die zijn weggelopen bij hun mannen. We zijn naar de school geweest met op het eerste gezicht verlegen kindjes en een hele strenge juf. Toen we ’s middags naar het dorp liepen bleken de kindjes zonder de strenge juf helemaal niet verlegen. Alle 15 kindjes riepen onze namen die ze perfect onthouden hadden en vochten met elkaar om onze handen vast  te houden. Emory had het goede idee de kleinste in de lucht te gooien… tja toen wilde ze natuurlijk allemaal! Hij heeft 3 dagen mogen nagenieten van de pijn in zijn rug en ik van het geklaag er over.

Onze eerste safari met vriend en guide Mohamed was geweldig! Naast dat we heel veel dieren gezien hebben was de hele ervaring super. We hebben de hele dag op de stoelen van onze open jeep gestaan met ons hoofd in de wind, sporen gelezen, tussen bosjes gezocht, giraffen geroken en leeuwen gevonden. Met als kers op de taart een heel groot lunchbuffet en toch een duik in het zwembad.

Archer’s Post was een fijn dorp met ook heel veel stammen, ze scheppen hier op over hun 42 verschillende stammen die in één dorp wonen zonder ruzie, of eigenlijk 43 als je de Muzungus meerekent. Heel gaaf om met deze verschillende mensen in de supermarkt te staan en te eten. We hebben een drankje gedronken met de Nederlandse Wim uit onze eigen stam. Hij woont al meer dan 12 jaar als fotograaf in Kenia en had veel interessante verhalen.

Nakuru onze volgende stop was meer een grote stad, hier hadden we weer internet en echte koffie. We blijven verbaasd over de zakjes Nescafé in een land dat zelf koffie produceert, de koffie hier is duurder dan in Europa wat waarschijnlijk komt doordat niets in handen is van de Kenianen zelf.

Met de matatu’s naar Talek, de vele overstappen en ontbreken van een weg maakte het een hele onderneming. We waren dan ook blij op de Boda boda te kunnen naar ons resort, dit is een scooter waar wij met zijn tweeën, een backpack voorop, Em zijn tas in de hand, ik met backpack op mijn rug en tas in mijn hand op kunnen.

Bij aankomst in ons resort werden we gelukkig getrakteerd op een hele grote super luxe tent met uitzicht op de Masai Mara. Het doet even zeer in de portemonnee maar een wijs iemand gaf aan dat je prijzen snel vergeet, dus dat doen we dan ook maar.  Drie dagen lang zijn we verwent, van wakker gemaakt worden met een kopje koffie tot aan een warme kruik in je bed ’s avonds. De 4 game drives waren geweldig, met dank aan gids en driver Tom, door ons Eagle eye Tom gedoopt, de big five gezien. Met veel lekker eten, nieuwe Duitse vrienden Papa Stefan en zoon Marcel, vriendelijk personeel, Amsterdamse mede reiziger, een warme douche en zelfs een Wc bril was het helemaal af.

Met Stefan en Marcel een auto gedeeld naar Narok, aangezien de weg te veel gaten heeft is de oplossing er gewoon naast te rijden in de woestijn, daar zijn iets minder gaten maar des te meer obstakels, met als gevolg één grote hobbelige slalom. We konden het asfalt net aan zien toen de auto het begaf, helaas een gebroken gaskabel en geen brandstof toevoer meer naar de motor. Daar kon zelfs onze Mitsubishi Stefan niets mee midden in de woestijn. Gelukkig zagen we daar toevallig onze Amsterdamse mede reizigers van de avond er voor met hun dochtertje voorbij rijden. Ik heb Emory nog nooit zo hard zien rennen voor hulp, en wat een hulp, de ANWB is er niets bij. Binnen 5 minuten zat het sleeptouw er om, werd de Keniaanse chauffeur naar de passagiers stoel gebonjourd, kroop Stefan achter het stuur en werden we de laatste 30 km naar Narok gesleept. Een grappig gezicht voor bewoners van de dorpjes, een Nederlandse auto die een Keniaanse auto sleept vol muzungus met een iets wat beschaamde chauffeur. Gelukkig kon de chauffeur het goed maken en binnen de tijd van onze lunch was de hele auto gemaakt, dit tot groot verbazing van ons allen. Na een warm afscheid hebben wij met een biertje op het balkon, uitkijkend op Narok, op de afgelopen leuke dagen en fijne mensen geproost.

In Narok hebben we een dagje tussen de koeien en geiten op de markt gehangen alvorens de lange busrit naar Kisumu te maken. Kisumu onze laatste stop in Kenia was mooi, heel ontspannen aan Victoria Lake. Hier hebben we ons huiswerk gedaan, eindelijk Ethiopië online gezet en helaas ook een volle dag gewerkt. Als beloning hier voor zijn we een dagje gaan zwemmen in een resort waar een Nijlpaard stond te grazen naast het zwembad, een spannende afsluiter.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!