Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Kyrgyzstan

Land 22

24 augustus 2014 tot en met 25 september 2014

Bishkek-Cholpon Ata-Karakol-Altyn Arashan-Kochkor-Song Köl-Arslanbob-Osh-Sary Tash

Beschrijving

De grensmannen van zowel Kazachstan als Kyrgyzstan vonden het controleren van onze paspoorten bijzaak en naar onze tassen werd al helemaal niet gekeken. Veel interessanter vonden ze het kletsen, vragen stellen en grapjes maken, nadat onze twee Nederlandse reisgenootjes meerdere huwelijks aanzoeken hadden afgewezen reden we breed lachend Kyrgyzstan in.

We slenterden door de rustige parken en overzichtelijke blokken wijken van Bishkek, de sovjet invloeden zijn ook hier terug te zien en we maakten weer foto’s van fonteinen, gebouwen en Lenin standbeelden. We vonden het mooi ook hier weer de vele verschillende mensen te zien en konden zelfs onze Turkse woordjes ophalen tot groot genoegen van de kebab mannen. In een halve dag zagen we alle hoogtepunten van Bishkek al genietend van het zonnetje en de gezellige drukte. We liepen bijna een uur naar de bazaar om een marshrutka naar Alamedin Valley te pakken voor wat natuur waar we een paar uur de rivier volgden langs paarden, yurts en vlinders richting de sneeuw toppen om bij een beekje onder een boom te lunchen. Op de terugweg doken we een uurtje in een natuurlijke waterbron dat er meer uit zag als een oud sovjet zwembad, niet heel sfeervol ondanks dat ze hun best hadden gedaan door enorme posters van bergen over de ramen te plakken waarachter echte, mooiere bergen te zien waren. Het water was heerlijk warm en na een kopje koffie in het zonnetje vonden we dat we na deze eerste ‘zware’ hike wel naar huis konden liften in plaats van op de marshrutka te wachten. Binnen 10 minuten, precies de tijd die Em nodig had om alle snoepjes op te eten, had hij een lift geregeld bij een gezellig stel waarvan de dame zelfs Engels sprak en ons veel vertelde over Kyrgyzstan.

De rit naar Cholpon Ata langs het Issyk Köl meer was mooi, het gebied dat tot voor kort dicht was vanwege de vele opium en cannabis plantages en belangrijker waarschijnlijk, vanwege het lanceren van torpedos door het Soviet leger maakte ons nieuwsgierig. Het enige illegale dat wij zagen waren de grote, oude, rood verbrande Russische badgasten in te kleine badkleding. We liepen langs een kameel en arend naar het strand waar we met ons mond open van verbazing keken naar de vele parasolletjes, parasailers, boten, jetski’s, bananen en springkussen en zwommen in het ijskoude water met besneeuwde bergen op de achtergrond. In de tuin van onze homestay tussen de fruitbomen waar we onze eigen appels, peren en perziken plukte, aten en dronken we met de familie, nieuwe en oude vrienden. We leerden van onze nieuwe Zuid Koreaanse vrienden veel over zuid en noord Korea, we lachte om het jongetje van de familie dat zonder Engels al heel goed van de toeristen gedaan krijgt wat hij wil, we hoorden van een Zwitser hoe het is voor het rode kruis in Congo te werken en we smulden van de avonturen van een eerder reisgenootje uit China Carly. Aangezien Emory het hiken vaak vermoeiend vindt besloten we hier op paarden de bergen in te gaan. Mijn paard had net een veulentje gekregen dat helemaal uitgelaten mee rende, wij werden blij van zijn ondeugende nieuwsgierige streken. Na wat uren door de bergen, van steile wanden af, langs het hoge gras en door rivieren ging het zo lekker dat we hele stukken renden tot dat van Em niet meer mocht. Zijn paard volgde het mijne wat Em zijn billen niet zo leuk vonden en ik voor straf hem twee dagen over spierpijn mocht horen klagen.

We gooiden onze tassen in Karakol in een yurt met een plank als bed maar wel met wifi, een top ontbijt en kittens. Waarna we uren dwaalden door de charmante straten met mooie, beetje vervallen, houten huizen, jochies in strakke pakken en meisjes met grote witte strikken. Na een fotorapportage van de kleurrijke orthodoxe kerk en een Mongoolse moskee die er meer uit ziet als een boeddhistische tempel sloot Em ‘Aziën frienship’ met onze nieuwe vriendinnetjes Diem en Rebekah. Em wilde graag weer hiken, dit was zolang hij niet weer op een paard hoefde en gezamelijk besloten we voor professionele informatie naar Yaktours te gaan. Bij Yaktours vonden we Alexei, een oude Russische man volledig in leger pak die op al onze vragen alleen maar heel vrolijke ja riep. Na een vraag of 10, Can we go up in one day? Yehhsss! Can we sleep up in the valley? Yehhsss! Will there be space for us? Yehhsss! Can we find it on our own? Yehhsss! Is it 6 hours walking? Yehhsss! Will it be snowing? Yehhsss! Is it safe to go up? Yehhsss! zijn wij vier en nog zes reizigers helemaal gerustgesteld. We bekeken de Lada van twee Engelse gasten die er van binnen nog beter uit zag dan van buiten en maakte met een grote kaart een plan. Tenminste we maakten veel grappen, besproken alle mogelijkheden en bedachten alle slechte scenario’s om te besluiten de volgende ochtend bij de marshrutka af te spreken en aan de hand van de sneeuwval verder te beslissen.

Met zware rugtassen vol eten, volgens de drie Aziaatjes maar net genoeg, hadden we na twee uur lopen bij de eerste pipo de clown trailer snacktijd, nog geen twee uur later was het lunch tijd en in de zon wachtten we op de rest van de groep om de laatste steile drie uur met zijn allen omhoog te lopen. We hielden blij bij het zien van de vallei een fotosessie en werden welkom geheten in het huis van Valentine, net als zijn broer Alexei ook geheel in legerpak. Na wat met de puppy’s gespeeld te hebben en geschrokken te zijn van de ezel die wel heel blij was ons te zien, sprongen we bij gebrek aan een douche in de natuurlijke hotsprings om opgewarmd in het ijskoude water van de gletsjer rivier te springen. Met al onze kleding aan die we bij ons hadden zaten we aan de grote tafel flauwe grappen te maken en te dromen over Vodka. De voorraad van Valentine bleek op en wij hadden het meenemen toevertrouwt aan de Poolse Matties die claimde de fles al leeg te hebben gedronken bij het ontbijt, we verdenken hem er nog steeds van expres niets mee genomen te hebben om ons mee te krijgen een extra dag hiken. Na een nacht klappertanden, onder vele dekens op de slaapzaal en nadat zelfs de bijna net zo optimistisch als zijn broer, Valentine moeilijk keek toen we naar het weer vroegen en sneeuw voorspelden besloten we niet nog twee dagen door te hiken en te slapen in een tentje. Ter compensatie sprongen we nogmaals in de ijsrivier, wasten onze haren tussen de paarden met hotspring water, vulden onze waterflessen met vers bergwater, knuffelde de puppy’s, zwaaide uit beleefdheid naar de enorme slurf van de ezel en liepen in vijf uurtjes kletsend, al ons eten opetend, net voor de sneeuw uit naar beneden. We namen afscheid van de meiden met kaas, wijn en een wedstrijdje grappen vertellen. Diem haalde alle Nederlander grappen van internet en met een groep Israëlische jongens deden we een wedstrijdje grappen vertellen om te achterhalen wie er zuiniger zijn Hollanders of Israëliërs.

Op de bazaar wachtend in de minibus werden we er uit geplukt door een ouder echtpaar dat ook naar Jeti Öghüz ging en vond dat het vullen te lang duurde. We deelden een taxi en beantwoorden wat vragen over Nederland met wat Russiche zinnen, Kirgizische woorden, ons woordenboekje en wat Duits van de man dat hij had opgepikt toen hij tegen de Duitsers vocht in de oorlog. Zij vertelde dat ze samen al jaren heel gelukkig zijn ondanks dat, hij Russisch en zij Kyrgyz lang niet en nog steeds moeilijk geaccepteerd wordt, dat ze trots zijn op het onafhankelijk Kyrgyzstan, de positieve veranderingen voelen en blij zijn steeds meer toeristen te zien. Na wat mooie gelukwensen over en weer hikten we langs de seven bulls, een grote rotspartij, door de Valley of Dragons naar Kök Jaiyk, the Valley of Flowers om tussen de dennenbomen naar een waterval te klimmen. We groeten de mannen op paarden, dronken water uit de berg, bewonderden de wenslintjes en lunchten aan de rivier. Met onze Israëlisch vrienden liepen we langs een lieve familie die yurts verhuurt en thee verkoopt maar niet nadat we een demonstratie kregen van een drie jarig jongetje en zijn arend. Wij vroegen ons af wanneer je als moeder bedenkt hier is een handschoen, je bent nu oud genoeg ga maar met de arend spelen. Onze hike werd iets verkort toen Em op de terugweg het verschil tussen gras en modder even niet zag. De Kirgizische jongens en ik lachten om het beeld van Em tot zijn middel in de modder, we waste zijn sokken en schoen in de rivier en de jongens gaven ons een lift terug naar het eerste dorp, vanwaar we een andere lift terug naar ons kamp in Karakol kregen om op blote voeten terug naar de yurt te lopen.

Voor de eerste World Nomad Games gingen we terug naar Cholpon Ata en bekeken twee wedstijden Kok Buru, het spel waarin op paarden geprobeerd wordt een zwaar schaap in een ronde pit te gooien is in Centraal Azië net zo beroemd als voetbal in Europa. De eerste wedstrijd Turkije Oezbekistan deed veel stof opwaaien, zo veel dat de watertruck er aan te pas kwam. Nadat de truck het begaf en van het veld gesleept was konden we zien hoe goed Kyrgyzstan is aan hoe ze Afghanistan in maakte, ze extra lieten lopen en ze zelfs het schaap een keer afgaven tot grote hilariteit van de Kirgizische mannen die steeds harder lachte vanonder hun witte hoedjes. We aten mijn favoriete eten Aslanfu, drie soorten koude noedels in een pittige azijnsaus met een oude bekende en dronken liters Chay al kletsend met de mensen. Toen ‘s nachts de kittens wisten hoe ze onder onze dekens konden kruipen door zich via de dak doeken van de yurt op ons bed te laten vallen werd het tijd om te vertrekken.

Via de noord kant gingen we naar Kockor en maakten zo ons rondje Issyk Köl meer af langs indrukwekkende begraafplaatsen vol mausoleums, liefelijke dorpjes en schitterende bergen. In de homestay sloten we vriendschap met het kleine ventje van de eigenaressen die graag met ons speelde en gaan we met Japanse Casu en Franse Ginny hiken. In Jumgal haalden we Ali, onze 14 jarige gids thuis op en met zijn vijven liepen we opgewekt kletsend richting de bergen. Na een paar uur omhoog lopen werden we iets stiller en na zes uur steeds steiler omhoog hoopten we bij iedere top dat het de laatste zou zijn. We hebben nog nooit zo veel laatste toppen beklommen, op 3000 meter begon Em de hoogte en vermoeidheid zo te voelen dat hij er uit wanhoop de slappe lach van kreeg en zelfs ik gaf toe dat ik ook wel een beetje klaar was met hiken op dat moment. Dat Ali met zijn 14 lentes jong fit vooruit huppelden en al twee uur zei dat we nog maar drie uur hoefde hielp niet echt. We klommen stug door, zelfs toen het begon te sneeuwen, de mannen op paarden hun vee lager brachten, we al uren geen yurt meer gezien hadden en dachten dat we er nooit zouden komen. Op 3400 meter zagen we dan eindelijk het Song Köl meer, Ali rende vooruit en wij liepen de laatste anderhalf uur onderweg kletsend met de bewoners van de kleine yurts. Na 8 uur hiken van 1900 naar 3450 meter werden we door de familie warm ontvangen en met heette chay in onze bevroren vingers bewonderde we het uitzicht. Em veegde het zweet dat zout geworden was van zijn hoofd en we genoten van het meer en al het vee dat terug kwam van een dag grazen. We speelden Taki met Ali en probeerde hem voor de volgende dag te verlangzamen door hem en zijn vriendje, die zes toeristen op paarden vier dagen onder zijn hoeden had, maar dan ook al net vorige maand 15 was geworden, wat cognac te laten mee drinken. Stoer probeerde ze hun vieze gezicht te verbergen en snurkte er zelfs een beetje van. Plassen in Kyrgyzstan is altijd in een hokje met een gat in de grond een paar meter verderop, hier bezorgde dit nachtelijke uitje ons het hoogtepunt van de trip. Nog nooit hadden we zo veel sterren gezien, zelfs niet in het Omniversum, we zagen de Melkweg streep volledig alle twee de kanten op. Even vergaten we de kou en stonden sprakeloos vele vallende sterren te bekijken, na een aantal tevergeefs pogingen foto’s te maken besloten we er maar gewoon van te genieten. De eettafel werd aan de kant gezet, we gooide nog wat gedroogde koeienpoep in het kacheltje en vielen op de grond onder vele dekens met zijn allen voldaan in slaap. De zonsopgang vanachter het meer en de bergen was schitterend, na een stevig ontbijt met pap bleek dat de cognac niet had geholpen en Ali rende weer fit vooruit. We speelden wat met het ijs, na een paar uur versloeg Ali ons tijdens de lunch een laatste keer met Taki en liepen we een andere route terug.

Met een tussenstop van een nachtje in vertrouwd Bishkek gingen we naar Arslanbob, het grootste walnoten bos ter wereld. Ook hier is weer een ontzettend vriendelijke familie waar wij een kamertje kregen en iedere ochtend een ontbijt met eigen gemaakte jams, appels uit de tuin en verse honing van de buren. Fatima de kleindochter spreekt Engels en vertelde ons meer over het dorp, haar familie en waarom ze zo druk waren. Dat er iets speciaals ging gebeuren hadden we al bedacht toen ’s middags een van de kleinzoons met een vers koeienhoofd de tuin in kwam en zijn zoontje met twee koeien voeten op zijn schoudertjes er achteraan liep. Grootvader bleek precies een jaar geleden overleden en dat werd herdacht. De hele dag tot laat in de avond werden er gaten in de tuin gegraven voor pannen zo groot als badkuipen, werden alle straten aangeveegd, sneden mannen zakken vol wortels, aardappelen en uien, werd er brood gebakken, deegjes gefrituurd, vlees gesneden, meloenen gehakt en nog veel meer voorbereidingen getroffen. Ondertussen vonden ze ook nog de tijd ons alles te eten te geven en was de theepot niet een keer leeg, we hebben in twee dagen gegeten wat we normaal in een week eten. Vanaf acht uur ’s ochtends kwamen alle mannen van het dorp op kleden in de tuin zitten en alle vrouwen gingen het huis in. Vanaf onze veranda konden wij van alle drukte mee genieten en mee genieten moesten we, als ontbijt kregen ook wij koeienhoofd soep, plov met stukken vlees zo groot hadden we ze nog niet gezien, heel veel traditioneel rond brood nog meer kleine gefrituurde deeg broodjes, allerlei soorten koekjes, snoepjes noten, sappige meloen en heel veel thee. Nadat we allemaal met de imam mee hadden geboden, wij ons dankbaar voelend dat we er bij mochten zijn, vertrok iedereen met doeken vol eten naar de begraafplaats. Al het servies van het hele dorp lag in de tuin en de familie is nog twee dagen bezig geweest met opruimen.

Osh is naar ons idee één grote bazaar, we slenterden uren langs alle kraampjes, kochten overal eten en zelfs een galia meloen van 3 kilo. De Suleiman Too berg, een pelgrimsplaats waar de profeet Mohammed zelf nog zou hebben gebeden gaf een mooi uitzicht. Op zondag ochtend gingen we naar de wekelijkse dieren bazaar, al straten van tevoren zagen we busjes, Lada’s, open bakkies, auto’s, motoren, scooters en fietsers met vee. Op de markt liepen we eerst nog om de poep heen door het stof maar gaven dat al snel op. De mensen op de bazaar vonden ons net zo interessant als wij hen en hun vee, ze maakte plaats voor ons, vroegen ons foto’s van ze te maken, lachte om onze angst voor achteruit stappende koeien en acteerde een handjeklap deal voor cameraman Emory. Wij konden niet stoppen met glimlachen, schudden handjes, hebben nog nooit zo vaak Salamalaikum gezegd en verteld waar we vandaan kwamen. We dronken thee met een familie uit Tajikistan en een ouder stel uit Uzbekistan kwam ons vertellen, nou ja de dame de man moest volgen en kon alleen maar lachen, dat we mooi waren. Een meisje dat op de bazaar woont vertaalde voor ons en met een fijn gevoel gingen we terug naar de voor mij als vegetariër toch iets fijnere groenten en fruit bazaar al kletsend met de mensen in de marshrutka.

In de indrukwekkende bergpassen naar de Alay valey werden overal langs de weg vanuit yurts door families met kleine kindertjes met bolle rode wangetjes, melk, harde kaas balletjes en honing verkocht. We reden tot de weg zich in tweeën splitste, links naar China onze bestemming en rechts naar Tajikistan, de Pamir highway. Dit is diezelfde highway die we graag wilde zien in Tajikistan, maar helaas doordat het land dicht was niet in mochten. Om onze pijn te verzachten besloten we in Sary Tash op de Pamir higway een paar nachtjes te slapen aan de voet van 7134 meter hoge Peak Lenin. Een meneer bracht ons wel even naar Eliza, zij had een bed, veel warme dekens, genoeg koeienpoep, eten en chay. Hier in het dorp met 20 huizen, twee trailers waar ze koekjes verkopen en een café met één tafel nestelden we ons op de veranda en keken naar het uitzicht. Na een klim de berg op voor wat foto’s, keken we hoe de dames zoute kaasballetjes maakten, lachten we wat met de dorps dronkenlap, constateerde Em dat zelfs de koeien zich hier vervelen en besloten we onze foto’s en verhalen bij te werken met onze mooie hand made by Ching mutsen op tegen de kou. We deelden ons bier met opa om de volgende ochtend naar de Chinese grens te liften. Door de sneeuw reden we een schitterende rit naar de grens waar de Kyrgyzstan douane ons vriendelijk hielp en ons zelfs in trucs stopte naar de Chinese grenspost tien kilometer verder. Mijn vrolijke trucker en ik kletste met handen en voeten, hij regelde mijn paspoort controles en hielp me zelfs uit de vrachtwagen. Op de eerste grens van China, zwaaide ik mijn galante trucker gedag en namen we een beetje treurig afscheid van Kyrgyzstan zijn vriendelijke mensen, mooie natuur, bijzondere gewoonten, gastvrije families en fijne eten waar we helemaal aan gewend zijn geraakt.

Centraal Azië wij gaan zeker terug om nog meer te ontdekken.

Laat een berichtje achter voor ons, dat vinden we leuk!