Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Laos

Land 24

23 oktober tot en met 09 november

Luang Nam Tha-Luang Prabang-Vang Vien-Vienteane-Don Det

Beschrijving

We zwaaide het laatste Chinese dorp gedag en liepen Laos in waar de minibus mannen ons zigzaggend door de bergen naar Luang Nam Tha reden. Daar werden we vriendelijk welkom geheten in het Engels met koffie en schone kamers, luxe na China. We lachte met de mooie kleine dames van een berg stam in traditionele regenboog kleurige kleding en grote koperen sieraden. Zij zijn een van de 132 etnische minderheden die Laos rijk is en bleken vrij aanhoudende armbandjes verkopers ondanks dat ze waarschijnlijk meer geld met opium en Yaabaa (methamphetamine) verdienen dat ze fluisterend aan toeristen proberen te slijten. Een minder vreemde handel dan wij in eerste instantie dachten, naast dat bij gebrek aan medische zorg in veel dorpen opium nog steeds als pijnbestrijder gebruikt wordt waren Laos en Myanmar met hun handige ligging in de gouden driehoek, tot in 2001 Afghanistan de titel overnam, de grootste opium producenten ter wereld. Zelfs Amerika maakte winst met de handel in opium tijdens de geheime oorlog in 1954 waar het tot neutrale zone verklaarde Laos toch door Vietnam en de Amerikanen gebruikt werd. Wij hielden het bij een biertje en wat nieuw lokaal eten op de avondmarkt dat we deelden met de straathonden. Op de scooter verkende we de omliggende dorpjes en tempels via zandpaden en kleine bamboe bruggetjes die volgens de locals heel veilig waren. We riepen veel ‘hello’ terug, zwaaiden naar de schattige kindjes, ontmoetten vriendelijke mensen en mannen die ons zelfs leerden hoe we ons eigen huis kunnen bouwen. We pasten op niet van de paden af te gaan, aangezien tussen 1964 en 1973 door de Amerikanen 260 miljoen bommen op Laos gegooid zijn, waarvan 78 miljoen niet zijn geëxplodeerd, vele in dit grensgebied en nog regelmatig voor vooral kind slachtoffers zorgen. Gelukkig is er in 1994 een organisatie gestart met het opruimen van deze onontplofte bommen, zij hebben waarschijnlijk wel meer dan 100 jaar nodig om het land veilig te maken. De dorpelingen lachten om onze foto sessie van de rubberbomen die voor hen heel gewoon zijn en we genoten van een potje voetbal.

De weg naar Luang Prabang langs de Mekong rivier en de jungle met vele kleuren groen was mooi, het slingeren door de bergen maakte alleen ook de familie Kots in ons busje groen. Het bleek niet de laatste keer dat we hele families met plastic zakjes aan hun gezicht geplakt urenlang hoorde spugen. Op de scooter reden we, net als sommige wel erg jonge kinderen, naar de watervallen om te zwemmen in het blauwe water. We bekeken een vlinderproject en steunde een maanberen opvang, de beren zijn erg populair op de Chinese traditionele medicijnen markt voor hun lichaamsdelen en gal waarvoor ze vanuit een kooi pijnlijk jarenlang worden leeggetapt. Hun kleiner wordende leefgebied door illegale boom kap helpt hen en de tijgers die in tien jaar volledig zijn verdwenen ook niet. In 2005 was het grensgebied met Vietnam nog een dicht bos, nu is het een maanlandschap. Ieder jaar gaat 500.000 kubieke meter hout de grens over naar Thailand, China en Vietnam, soms betaald maar voornamelijk alleen door omkoping. Voor de Tak Bat stonden we vroeg op en zagen tijdens de zonsopgang de mooie fel oranje monniken hun ochtend alms halen van de boeddhisten die op straat wachten op hun zegening. Een mooi vredig gezicht ondanks de vele toeristen sommige zelfs oneerbiedig in mini rokjes en hempjes en vaak wel heel dicht bij foto’s makend. Wij hielden een beetje beschaamd ongemakkelijk een nette afstand tussen de toeristenbusjes en bewonderden later nog meer monniken in de mooie wats (tempels). Alle mannen gaan één keer in hun leven een maand tot drie jaar het klooster in, dit leert hen ‘To do good in order to receive good either now or in an other life.’ Dit uitgangspunt en de instelling ‘Enjoy the now and your work.’ die veel mensen lijken te hebben zorgen voor een fijne ontspannen sfeer, veel grapjes en het gevoel dat we connectie hadden met de bevolking. Em had nog meer connectie met het eten en ik geef eerlijk toe dat de enorme vegetarische buffetten, knapperige Franse pistoletjes met romige avocado en verse vruchtensappen mij ook vier keer per dag lieten eten. Na bijna alle 33 wats beken te hebben pakte we de pont naar de overkant van de Mekong rivier en scooterde door het mooie groene landschap en vriendelijke dorpjes met huizen op hoge palen. We namen een massage voor het goede doel bij het rode kruis waar een lief klein meisje mama hielp mij te masseren en kletste met de monniken tijdens de zonsondergang op de berg van de sunset tempel.

Zoals dat hoort in Vang Vien dronken we Beerlao, speelden beerpong, namen gratis shotjes, bonden armbandjes om, rookten een stiekem jointje, verloren een T-shirt en tubeden in de Mekong tot het donker was zoals alle backpackers hier doen. Tegen de kater keken we Friends, de nog steeds beste TV serie ooit, dat gelukkig 24 uur in alle bars aan staat en bouwden ondertussen om ons toch nog een beetje nuttig te voelen onze nieuwe website. Na uitgekaterd te zijn gingen wij net als alle kinderen in Laos samen op één fiets, Em zat achterop foto’s te maken terwijl ik zwetend de bergen op en af reed tot grote hilariteit van de locals en schaterlachende kids. Wel zagen we zodra we het centrum uit waren weer hoe arm Laos eigenlijk is. Van 1980 de start van het socialisme tot 2008 ging het steeds beter mede door het (eco)toerisme en investeringen maar de economische crisis veranderde dit en ze zullen waarschijnlijk voor 2020 hun gehate plaats in de top 20 van armste landen weer terug hebben. Ondanks pogingen het ecosysteem te behouden ziet de overheid zich steeds meer genoodzaakt voor korte termijn geld deals te sluiten met hun grote buren Vietnam, Thailand en China die momenteel investeert in mijnen, dammen, wegen en een trein netwerk om China met Pakistan, India en Singapore te verbinden. Er is net als we in veel Afrikaanse landen zagen al een stuk land vrijgemaakt voor 50.000 Chinese arbeiders. Leuker om te zien vonden wij sommige invloeden van de jarenlange Franse protectoraat als de pistoletjes met La Vache Quirit kaasjes en het vreemd in Azië Jeu des Boules dat de mannen hier veel spelen.

Ook in Vientiane lijkt het wel Frankrijk, oude koloniale villa’s, bakkerijen met croissants, terrassen, de aanwezigheid van vele Fransen die hotels, restaurants en projecten hebben en de relaxte sfeer. We konden de verleiding niet weerstaan toen we langs een houtoven liepen, de verse dunne knapperige pizza zagen en echte Parmezaanse kaas roken. Ter compensatie sliepen we bij een lieve Lao familie en aten de rest van de dagen alleen lokaal eten van de markten. Ondanks de vele vriendelijke Tuk Tuks die vooral ‘hashies hashies’ fluisterde huurden we fietsen en racete door de stad. We haalde onze nieuwe lege paspoorten op bij de vriendelijke mensen van het Nederlandse consulaat, werden meer dan behulpzaam aan onze Myanmar visa geholpen, fietsten tussendoor langs de unieke oude houten wats en maakten met hun mobieltjes foto’s voor de mooie jonge monniken.

We sloten af op een van Laos vier duizend eilanden Don Det, met een houten kano staken we de Mekong over, telde net geen vierduizend eilanden en liepen met opgetrokken broek en tas op ons hoofd aan land. Ons houten hutje had een muggennet met gaten, een koude straal als douche en een gat in de grond als toilet maar hij stond aan de Mekong en samen met een kitten keken we naar de schitterende zonsondergang vanuit onze hangmatten. We fietste het eiland rond langs watervallen al slalommend om eenden, kippen, waterbuffels, geitjes, varkentjes en honden om een bootje te huren en op zoek te gaan naar de bijna uitgestorven Irrawaddy dolfijnen. Er bleek een dorpsfeest en na wat van de drukte en optredens gezien te hebben zette onze bootsman zijn biertje neer en nam ons mee. Hij is één van de omgeschoolde vissers die door een goed project nu geld verdiend voor het beschermen van de dolfijnen, er zijn in de omgeving nog maar 20 dolfijnen door het vissen en de vervuiling. Dat we er zo veel zagen, ondanks dat ze zich niet graag lieten fotograferen, kwam vooral door zijn enthousiasme. Wij hopen dat dit soort projecten en ander eco toerisme blijft groeien zodat de vriendelijke mensen van Laos hun schitterende land groen en gezond kunnen houden. Met een blij gevoel vervolgde we onze weg langs de Mekong naar Cambodja.

We lezen graag jullie reactie, klik hier!