Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Lesotho

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

19 mei 2014 tot en met 24 mei 2014
Mokhotlong-Butha Buthe- Maseru- Thaba Bosiu-Roma-Morija

Het zestiende land zit er op! Lesotho, het koude dak van Afrika is mooi authentiek en vol schitterende landschappen. De warme behulpzame Basotho mensen van dit kleine land met hun mooie kleden zijn erg nieuwsgierig, praatgraag en trots op hun cultuur.

Bij de grens maakten we al vrienden met een vriendelijke Basotho meneer waarvan we tips krijgen en gelijk een telefoon nummer voor als er wat is. We rijden over de grens Butha Buthe in, een dorp vol kraampjes, vuurtjes, golfplaten, tweedehands kleding, kleurrijke vrouwen, zwaaiende kinderen, loslopende koeien, geiten, schapen en kippen. We vinden het fijn druk, vertrouwd smoezelig en gezellig chaotisch. De statige Basotho mannen op hun paarden en ezels met vele lagen kleding aan, een bivakmuts over het gehele gezicht, speciale puntige hoeden en allemaal het typische Lesotho kleed om, zijn een schitterend nieuw gezicht voor ons.

Bij een blokkade op de weg naar Mokhotlong met meneer agent gekletst die ons enthousiast de weg wees, niet al te ingewikkeld aangezien er maar één weg is. Hij vertelde ook dat de 160 km wel minimaal vier uur duurt vanwege de staat van deze weg en dat de wegen buiten Mokhotlong nog lastiger zijn. Meneer agent had gelijk en we reden vier uur op een gravel road met gaten, van de ene scherpe haarspeld bocht in de andere nog scherpere haarspeldbocht al koeien, geiten en schapen ontwijkend maar door de schitterende bergen. Dat we hoog in de Drakensberg reden en het daar kouder is begrepen we, maar na het zien van de ijspegels aan de bergen en een skipiste met snowboardpark begrijpen we de traditie van bivakmutsen en kleden steeds beter.

Mokhotlong is een drukke levendige plaats vol behulpzame mensen, zelfs de herders proberen in Sesotho ons de weg te wijzen van onder hun traditionele punt hoeden. Ons Sesotho is erg beperkt dus verder dan naar elkaar lachen en knikken komen we dan ook niet. De herders zijn één van de armste mensen, als kleine jongetjes worden ze vaak door hun familie verkocht aan een rijker gezin om hun vee te hoeden. Het zien van sommige jongens van nog geen 8 jaar oud op een ezeltje met al dat vee, dagen lang alleen met hun hondje in de bergen vinden we dan ook lastig.

We rijden door Mokhotlong, langs een bloederig ongeluk waarbij we de hersens over de weg zien liggen, naar twee dorpjes verder om te overnachten. Het is veel te koud voor ons tentje maar de rondavels zijn zelfs zonder elektra bestand tegen de kou. Helaas bleek onze polo niet de beste auto voor de 4×4 wegen van Lesotho en na meer dan een uur over 15 km gedaan te hebben door een bergpas met scherpe bochten, steile hellingen, over grote stenen en langs smalle randjes bleek dat de laatste 600 meter absoluut niet mogelijk was. De mannen op paarden gaven nog goedbedoelde aanwijzingen, maar schudden het hoofd bij het zien van onze auto. De zon ging bijna onder toen we onze auto uit de benarde positie hadden en de rondavels gedag zwaaide met een verbrand rubber luchtje in onze neus. Drie km terug naar een klooster gereden om daar te slapen, ook hier konden we helemaal niet komen, maar dit bleek ook niet nodig aangezien er niemand aanwezig was. In het donker terug rijden over de slechte weg onzeker over een onderkomen in Mokhotlong was niet ideaal maar we konden eigenlijk alleen maar genieten van de zonsondergang, de spelende kinderen, de vrouwen met bossen hout op hun hoofd, het vee tegen de groene hellingen en de mannen in traditionele kleding die vanuit de bergen op hun paarden terug naar het dorp galoppeerden. Een kamer in het enige hotel van Mokhotlong bemachtigd om er achter te komen dat we een lekke band hadden. Na wat gegeten te hebben en wat gesproken met het personeel de band verwisseld al kletsend met de buiten hangende mannen die ons allemaal behulpzaam advies gaven.

Na een goede nachtrust en een koud wasje onder een kraan fris op weg, voor acht uur was de band geplakt, de auto gecontroleerd en de benzine bijgevuld, allemaal met een grote glimlach. Uitgezwaaid door het hotel personeel reden we naar de hoofdstad. Onderweg herkende meneer agent van de heenweg ons en moesten we even vertellen hoe we het gehad hadden om met weer een gedetailleerde routebeschrijving onze weg te vervolgen. Na zoveel mooie natuur en rust waren we minder onder de indruk van het grauwe met smok gevulde Maseru, een drukke werk stad omgeven door fabrieken en mijnen waar mensen een zwaar bestaan leiden.

In Roma werden we bij de handels post met open armen ontvangen door Tsidie en de overige personeelsleden, na een rondleiding over het terrein langs de handelswaren, vracht ezeltjes en de winkel zochten we een rondavel uit. Bij het haardvuur gaf Tsidie ons een geschiedenisles en stelde ons voor aan twee gezellige vrijwilligers. De volgende ochtend nam hij ons mee de bergen in om de dinosaurus voetafdrukken te bekijken, we spraken met de herders, genoten van het uitzicht en kwamen tot rust bij het horen van de vele rustgevend rinkelende koeienbellen uit het dal. ‘s Middags gaven we de vrijwilligers een lift onderweg naar het museum in Maiji waar we echte dinosaurus botten bekeken. Met Tsidie hikten we, op Afrikaanse snelheid, naar de historische plaats op het plateau van Thaba Bossiu. Dit plateau was de woonplaats van koning Moshoeshoe en zijn volk vanaf waar hij de bezetters van Lesotho bestrijden met vooral geweldloze middelen en won door zijn vijanden te helpen en zelfs cadeaus te geven. Het verhaal is vast geromantiseerd maar wij vinden het een mooie boodschap.

Alex, Karel en Ar jullie achtergebleven spullen hebben een nieuw thuis gevonden bij het community center van de handelspost, Karel je trui heeft een ander klein meisje in Afrika geholpen warm te blijven, je zult het wel terug zien op de foto’s.

Naar de Mohale dam gereden met een lifter die een trotse militair bleek, om snel de auto weer weg te zetten en heerlijk uren door het dorp te lopen, met mensen te kletsen, met kindjes te spelen, ezels te aaien en te luisterend naar de koebellen. Een hele middag zijn wij bezig gehouden door de kids van het community center die maar wat graag al hun kunstjes vertoonde voor de foto of nog beter een filmpje. Uiteindelijk bleken zij ook zelf te kunnen filmen en waren we onze fotocamera en telefoon kwijt om later vol dansende, springende, lachende filmpjes terug te krijgen.

Met een fijn gevoel van rust en een enorme glimlach namen we met tegenzin afscheid van al onze nieuwe vrienden en het mooie Lesotho.

De laatste paar dagen Durban hebben we droevig doorgebracht in de wetenschap dat het eerste grote onderdeel van onze reis voorbij is en dat we Afrika enorm gaan missen.

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!