Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Malawi

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

19 december 2013 tot en met 14 januari 2014
Liwonde-Monkey Bay-Cape Maclear-Nkhata bay-Mzuzu-Lilongwe-Blantyre-Zomba

Het negende land zit er op! Malawi heeft alles, een ontspannen sfeer, enthousiaste kindjes, warme mensen, wildlife, mooie natuur en leuke plaatsen. Een divers land met een meer dat niet onder doet voor menig mooi strand.

De eerste begroetingen over de grens, allen gepaard met grote witte warme glimlachen, klonken heerlijk vertrouwd, “He sister!”, “Muzungu”, “How are you?”, “Where are you going?”. We hadden het gemist en we voelden ons gelijk weer ontspannen worden. Tijdens het wachten tot het ‘bakkie’ vol zat om ons Malawi in te rijden, werden ons de eerste woorden Chechewa al geleerd.

Tijdens de eerste hobbelige rit over de zandpaden met modderstromen, het is immers regenseizoen, merkte we dat mensen hier heel blij zijn met regen. Er werd volop gezaaid en vrolijk gesproken over de waarschijnlijk goede oogst die gaat komen en dus minder honger het komende jaar. Dat wij muzungu’s niet zo van regen houden, omdat we dat ongeveer 300 dagen per jaar hebben vonden ze niet zo vreemd, wij in Nederland leven immers heel gevaarlijk onder het zeeniveau dat zouden zij nooit durven. Zo zie je maar het onbekende is altijd eng.

De reis met wat stops om alle mannen uit te laden om de auto de berg op te duwen door de modder ging gestaag. Na een overstap in een inmiddels voor ons vertrouwd overvol minibusje, afgezet in Liwonde. Na een fietstaxi ritje en lange wandeling het kamp gebeld waar we wilde slapen. Binnen twee seconden wist de eigenaar uit te vinden waar we waren, sommeerde hij ons te blijven staan en stond hij met een minuut voor ons in zijn auto. Met veel mooie verhalen en vooral heel veel lachen werden we mee genomen naar het kamp. In het kamp aan de Shire rivier werden we met nog meer open armen ontvangen en voor een douche naar onze hut gestuurd, ons eten werd gekookt en een koud drankje werd voor ons neergezet. We dachten één nachtje te blijven maar het werden er vier, de eigenaar liet ons niet gaan voordat hij ons mee had genomen op zijn boot over de shire river om de duizenden nijlpaarden, vele grote krokodillen, en zelfs olifanten te zien. Na een kleine wandeling in het Park waar zeven olifanten steeds dichter bij kwamen, terug gevaren en honderd uit gepraat met de Malawianen op de boot. Het verkopen van nijlpaard vlees voor op de barbecue leek ons in eerste instantie vreemd maar de vele honger die deze mensen gekend hebben maakt het begrijpelijker. Tussen de vele rondvliegende motten, de krokodillen bek bewonderd die net voor zijn dood nog een vrouw gedood had. De eigenaar heeft ons alles over de geschiedenis en situatie van Malawi nu uitgelecht. Gewapend met heel veel kennis, een warm gevoel en gemeende hartelijke afscheidswensen gingen we op pad om de rest van Malawi te verkennen.

Na een nachtje in Monkey Bay aan Lake Malawi onder de sterrenhemel gehangen te hebben zijn we op motors naar Cape Maclear gereden, dwars door de bergen met een geweldig uitzicht. Hier werden we ontvangen door een Zuid Afrikaans stel dat de lodge waar we verbleven, nog aan het opzetten was. We hebben alle kamers getest en goed bevonden. Ondanks alle stress om alle kamers op tijd af te krijgen voor de kerst reserveringen vonden ze tijd om heerlijk voor ons te koken, met ons te kletsen en ons een thuis gevoel te geven. Lake Malawi is meer dan mooi, het is mooier dan menig strand, enige jammere is dat er Bilharzia in het water zit, een parasiet waar je ziek van kan worden. Naast de vele malariapillen kan een preventief Bilharzia kuurtje er ook wel bij. We riepen dan maar iedere keer als we het water in gingen, “Kom even lekker Bilharzia oplopen.”

Met een groep Muzungus zijn we de Bilharzia uitdaging aan gegaan door van de rotsen te springen en te gaan snorkelen. Met een eerder opgedane vriend kerstavond gevierd en onszelf vermaakt met het zoeken van verschillen in dans stijl. Dat de Afrikaanse mannen goed kunnen dansen, vooral met heupen en gepast lage armbewegingen wisten we al, dat de Muzungu’s met de handen in de lucht dansen en maar één pas aanhouden, werd weer pijnlijk duidelijk en dat de Indiers met de handen horizontaal golf bewegingen maakte om hun wiebelende hoofd op te balanceren maakte het geheel erg amusant.

Met een klein katertje zijn we eerste kerstdag gestart met een wreck dive van 30 meter diep en tweede kerstdag hebben we de vele gekleurde tropisch uitziende chicklit fish geteld tijdens weer een fijne duik. Papa Karel nog bedankt voor het sponsoren van ons heerlijk luxe Franse drie gangen kerst diner, met heuse fles rode wijn en zelfs echt ijs toe. De kinderen in het dorp hebben ons hart gestolen,  als ze ons aan zagen komen riepen ze “jambole jambole jambole!” namen ze de meest stoere of gekke pose aan en moesten we foto’s maken om vervolgens omringd te worden om allemaal tegelijk giechelend zichzelf op het schermpje te kunnen bekijken. Drie Japanse jongens kregen een koekje van eigen deeg, ze dachten rustig op het strand te liggen maar een horde kindjes hebben ze uren bezig gehouden foto’s te maken tot zelfs deze doorgewinterde Japanse fotograven genoeg hadden van foto’s maken. ’s Middags ontpopte de kinderen zich tot heuse artiesten en traden ze met hun bandjes voor een paar Kwatcha maar wat graag op, met hun eigen gemaakte instrumenten van jerrycans, flesjes en hout zongen en danste ze allemaal even goed.

Voor oud en nieuw hebben we 420 km naar Nkhata Bay afgelegd, een mooie tocht dwars door alle dorpjes langs het meer. Ondanks de vijf overstappen in overvolle verschillende minibusjes, hebben we van de slechts 15 uur die onze tocht duurde genoten. Van het kletsen met de lokale bevolking, het wegdoezelend op de schouder van een buurman, het zitten met één bil op de buurvrouw en de andere half op het bankje, van het stoppen op iedere hoek om mensen op te pikken of uit te laden, van het gepuzzel met de verschillende veel te grote bagage, zakken mais en bloem die iedere nieuwe passagier meebracht, van het naar frisse lucht happen langs de oksel van de bus jongen, van het knuffel met onze handtassen op schoot, van het de dronken uitgelaten mannen met mooie verhalen, van alles. We kwamen ver na het donker aan in Nkhata Bay, daar werden we uit het busje gehaald door de manager van de Backpackers, een vriend van hem en drie jongens die er te gast waren. Voor we het wisten hadden we ons voorgesteld aan onze vijf nieuwe vrienden, werden onze tassen door het dorp gedragen kregen we de sleutel van het beste hutje op palen boven het water, stond daar ons eerste biertje, kregen we snacks en was de kok nog maar even niet naar huis gegaan omdat hij wel dacht dat we honger zouden hebben na zo een reis. Met deze en nog veel meer fijne mensen van maar liefst negen nationaliteiten hebben we een fijn oud en nieuw gevierd, zelfs Jezus was in ons midden. Voor het oud en nieuw diner met gasten, personeel en locals hebben we de halve markt leeg gekocht en van een bootje tien grote verse vissen gekocht. Na wat voorbereidend werk, eten snijden en opmaken voor de vrouwen en hout sprokkelen en naar de kapper gaan voor de mannen, hebben we met zijn allen het diner gemaakt. We hebben de hele avond gegeten, gedronken, getrommeld, gezongen en gelachen met zijn allen. Het twaalf uur moment hebben we weg gedanst, champagne en vuurwerk zijn echt nergens voor nodig. Dat de Europeanen toch pas om 1:00 de familie hoefde te feliciteren bleek best handig. Op nieuwjaarsdag hebben we onze ananassen met de kindjes op het strand gedeeld, gezamenlijk hebben we toen wat rotsen beklommen en in het meer gespeeld, voor kietelen, water spetteren en onder elkaar door zwemmen heb je immers geen taal nodig.

In Mzuzu hebben we de Hollanders uit gehangen door de enige caravan die Malawi rijk is te huren als slaapplaats, eigenlijk alleen om de grappen van onze Duitse vrienden te bevestigen. Emory vond het verbazingwekkend lekker slapen en was oprecht verbaasd. In de huiskamer van de Muzuzuzoo zoals ons onderkomen heet, hebben we met de alcoholistische eigenaar, diens alcoholistische beste vriend, de alcoholistische oude man in een rolstoel die echt meubilair is en de alcoholistische buurman drankjes gedronken. Dat zij om 8:00 al begonnen waren met een paar biertjes, het om 11:00 al tijd was voor whisky, wij daarentegen om 20:00 pas ons eerste wijntje namen mocht de pret niet drukken. Wel jammer was het dat ze om 22:00 allemaal om ons heen in slaap vielen en wij met twee katten op schoot, Toro, een grote hond en een puppy met veel te veel energie, aan onze voeten, niet zo goed wisten of we gedag moesten zeggen toen we naar de caravan gingen of ze gewoon moesten laten slapen.

De volgende ochtend vroeg bleek er niets aan de hand en pakte ze net hun tweede biertje. Ons Duitse vriendinnetje en wij zijn na een kopje koffie maar door het dorp gaan lopen en de markt gaan bekijken. Toro, de hond volgde ons en zo werden wij de grap van het dorp, drie muzungu’s en een hond is niet een alledaags gezicht voor mensen in een dorp in Malawi. Wij vonden het leuk dat wij de verkoop vrouwen op de markt tijdens hun drukke zware werkdag hebben kunnen laten schateren van het lachen. Emory heeft op de markt in een hutje van één bij één slippers van oude autobanden laten maken naar eigen ontwerp, dat vervolgens zo populair werd dat de maker gelijk drie nieuwe opdrachten kreeg.

We hadden bedacht dat het leuk zou zijn een piepspeeltje voor de pup te kopen. We dachten dan kan hij zijn energie kwijt, krijgt Toro wat rust en blijven de mannen misschien wat langer wakker. Ze konden er de eerste avond allemaal om lachen, de volgende ochtend vertrokken wij vroeg dus we weten niet hoe lang ze er om kunnen blijven lachen.

In Malawi is iets geweldig nieuws, mensen komen van heinden en verre om het met eigen ogen te kunnen bekijken, de hele stad was er van ondersteboven en sprak er over. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en we gingen onderweg naar de Shoprite, hier beter bekent als Shoplite aangezien de r hier continu een l is, wat grappige versprekingen geeft. We staken een parkeerterrein over en toen de deur open ging voelden we een vreemde frisse bries, oh ja zo voelde Airco, toen we daar van bekomen waren gaven we onze ogen de kost en vielen ook onze monden ver open. Na bijna een half jaar in Afrika zijn wij net zo verbaasd als de Malawianen. Een heuse echte supermarkt, met wel meer dan 10 kassa’s, winkelmandjes en zelfs winkelwagentjes, grote hoge rekken vol met spullen, een groenten afdeling waar we alleen maar naar kijken, aangezien de markt om de hoek is met spullen vers van het land. Achterin de winkel is zelfs een echte bakkerij waar vers brood gebakken wordt dat zo lekker ruikt dat we er heen renden. Bij de counter bleek dat de rij aan het begin van de winkel al begonnen was en zelfs een slangetje aan het vormen was. Het aller aller aller beste was echter de zuivel gang, daar was namelijk een heus kaas vak, we voelden ons alsof we goud gevonden hadden. We hebben een klein stukje Gouda kaas gekocht, voor overigens bijna dezelfde prijs als goud.

In Lilongwe hebben we op de fiets taxi’s, een nieuwe aankoop gedaan waardoor Emory zijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Ons mooie ronde tentje van 2 bij 2, volgens de taxi chauffeur “Ah your new home”, zal hem de wereld van kamperen laten kennen.

In Zomba zijn we naar een project van BeMore gegaan, dit is een goed doel dat onder anderen samen met locals projecten opzet om ze vervolgens in handen van locals goed achter te laten en banen te creëren. Zo hebben ze Packachere opgezet, een backpackers waar wij ons tentje op konden zetten met een dorm om de hoek zodat Emory rustig kon wennen. Mariet de Nederlandse “madam manager” werd Emory zijn tweede vriendinnetje, nam hem mee het dorp in voor een kappersbeurt en leerde ons de basis van het populaire Malawiaanse Bawo spel. We werden verder getraind door de district kampioen, de nachtbewaker van Packachere die zijn baan zo serieus nam dat hij zelfs in het weekend in zijn pak komt werken om daar vervolgens mee in het donker in de regen bij het hek te zitten. Hij bleek een goede strenge leermeester en na één avond waren we verslaafd.

Austin onze lievelings taxi chauffeur, die je al aan het lachen had gemaakt voordat je de taxi in gestapt was, bracht ons naar het Zomba plateau. Onderweg kregen we uitleg over alles, menig professionele gids zou jaloers zijn op zijn kennis. De hike op het Zomba plateau, met onze behulpzame gids, was mooi en gezellig. Het uitzicht van alle twee de view points helaas onzichtbaar door de wolken waar we in liepen. Alweer zijn wij onder de indruk van de enorme sterke vrouwen die we tegen komen, op blote voeten tillen ze takken bossen uren de berg af, zo zwaar dat wij ze met zijn tweeën niet eens zouden kunnen tillen, nog vinden ze de energie om naar ons te lachen en te vragen hoe het met ons gaat. Austin bevestigd later ons idee dat de Malawiaanse vrouwen heel sterk zijn en voegt daar aan toe dat ze wel moeten aangezien de mannen liever hun geld uit geven aan Chibuku. Dat is een lokaal gebrouwen bier in een pak (denk melkpak) dat eerder voedt, door de grote hoeveelheid graan, dan dronken maakt. Wij hebben het geproefd en het enige waar we het mee konden vergelijken was kots, het ziet er zo uit, dik en klonterig, het ruikt zo, zuur en proeft al helemaal zo.

Met de vele Nederlandse artsen en BeMore vrijwilligers van Packachere zijn we gaan stappen in de G-string. Hier hadden ze gelukkig ook Malawi Gin dus konden we de Chibuku laten staan. Onderweg in de regen hadden we nog een kleine vastloper, onze op Afrikaanse wijze vol gepropte taxi had zich vast gereden in de modder. Met hulp van een andere auto en de handige mannen zijn wij, de muzungu’s alsnog afgeleverd bij de G-string. Hier kwamen we binnen in een zaal met de inmiddels vertrouwde zweet geur, uit elkaar vallende pool tafel, toiletten zonder deuren en grote hoeveelheid dronken mannen. Ondertussen is het beeld van twee mannen die hand in hand lopen voor ons gewoon, daar is overigens niets gays aan, dat is hier helaas nog illegaal. Politie agent in uniform met groot geweer of niet, hogere ambtenaar met pak en aktetas of niet je kunt gewoon hand in hand over straat, het is niet meer dan een teken van vriendschap. Maar bij het aanzicht van twee bezweten, samen schurende tot de grond, mannen moesten we toch een beetje fronzen. Gelukkig werden wij dames snel ook deelgenoot gemaakt van de dansmoves en maakte het niet meer uit of het twee mannen, twee vrouwen of vrouw en man waren die samen, Afrikaans billen schuddend, tegen elkaar aan dansten. De zondag middag hebben wij (Emory en zijn twee vriendinnetjes) onze katers bestreden al Bawo spelend, flauwe grappen makend, met een heerlijk wijntje, een echte kaasplank en zelfs krokodillen vlees. Het voelde als een fijne afsluiter van Malawi.

Met pijn in ons hart verlieten we, met nog maar drie dagen over op onze visa Malawi. We zijn een beetje verliefd geworden op het land, en diens positief, optimistische, vrolijk, warme, hartelijke bevolking.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!