Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Mozambique

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

09 decembre 2013 tot en met 19 december
Mocimboa da Praia-Pemba-Illa de Mozambique-Nampula-Cuambe

Het achtste land zit er op! Mozambique heeft mooie stranden, veel geschiedenis en heel veel zon.  De Portugese stijl is overal nog goed te zien en geeft een Europees gevoel, net als de veel te hoge prijzen overigens. Helaas voor ons spreken ze Portugees, of het de taalbarrière was of de slechte leefomstandigheden voor de mensen weten we niet, maar de mensen waren veel minder vriendelijk dan we tot nu toe gewend waren van Afrika. Gelukkig voor Emory hebben ze de siësta’s in eren gehouden.

Eigenlijk begon het al in Dar es Salaam waar we dachten ‘even’ een visa te kopen. De dame van de ambassade zuchtte als antwoord op ons vrolijke ‘ola’. Als antwoord op onze visa vraag wees ze zonder er enig woord aan vuil te maken, naar een versleten A4tje op de muur met daarop 10 punten waar we aan moesten voldoen. De rest van de dagen zijn we bezig geweest met het verzamelen van bankrekeningoverzichten, vervalste betaalbewijzen van zogenaamd geboekte hotels, het invullen van de verschillende formulieren en een zelf geschreven aanbevelingsbrief van onze ambassade. Na drie keer terug gestuurd te zijn hadden we dan eindelijk alles en hebben we heel vriendelijk, geduldig en zoet lachend onze vriendin bedolven onder alle documenten. Op al haar vragen hadden we tot haar grote irritatie een keurig antwoord. Haar pinnige ‘You, go and pay!’ was dan ook fijn om te horen. Ze heeft nog even geprobeerd het toch te saboteren door Emory naar de verkeerde bank te sturen en de betaling af te keuren, we hadden 1 bon met 200 dollar ipv 2 van 100, maar bij het zicht van Emory zijn ogen besloot ze niets meer te zeggen. De volgende dag zijn we haar gevolgd, na haar lunch pauze terug de ambassade in. De 24 uur waren al voorbij maar toch vond ze het nodig ons te laten wachten tot ze haar banaan opgegeten had en ze haar krant uitgelezen had. Eindelijk hoorde we na 4 dagen een stempel gaan. Wij en de andere visa aanvragen voelde ons alsof we net de jackpot gewonnen hadden en keken elkaar met gedeelde blijdschap aan, we moesten allen de neiging elkaar te feliciteren bedrukken.

Vol goede moed stapte wij net voor de grens in een houten bootje, met meer dan het dubbele gewicht dan veilig was, om de grens over te steken. Blij dat we het overleefd hadden werden we achterop een bakkie (zuid Afrikaans woord voor pickup truck) gegooid met alle mensen van het bootje. Ook de kleine kindjes en een oude dame van rond de 70 in een T-shirt waarop stond “you look like my new next girlfriend”, bovenop elkaars bagage, met alleen elkaars benen om vast te houden, sjeesde we met meer dan 90 km per uur over een zand en hobbel pad. Onze factor vijftig muzungu creme kon hier niet tegenop en we hadden na 5 uurtjes achterop in de brandende zon dan ook, naast heel veel stof overal, twee felrode neusjes. Bij de grens bleek al dat corruptie hier heel normaal is, er wordt niet eens meer stiekem over gedaan. Wij besloten de domme toerist uit te hangen en niets te begrijpen. Met gebroken Engels en stom kijken hebben we ons voorbij de medische gele koorts controleur, de visa controleur, de stempelaar en de twee extra officieren buiten gewerkt, zonder te betalen.

Mocimboa da Praia is een klein woestijn dorp ver weg van alles, hier sliepen we in een Pensao, een soort guesthouse met kleine kamertjes rond een binnenplaats met gedeelde douche. Deze binnenplaats is heel gezellig, er wordt door de familie gekookt, door de mannen gedamd (met de dopjes van de waterflesjes, lichtblauw tegen donkerblauw), door de vrouwen gewassen en door de kinderen Tv gekeken. Wij hebben ons eten op de markt bij elkaar gesprokkeld en onszelf een plekje tussen de bedrijvigheid gegeven.

Ondertussen zijn we wel gewend aan vroeg opstaan om de bussen van 5 of 6 uur ‘s ochtends te pakken, maar in Mozambique overdrijven ze het vroege vertrekken een beetje. Alle bussen gaan hier om 3 uur ‘s nachts, zelfs al is het een ritje van 4 uur, wat betekent om 2 uur opstaan en om half 3 klaar staan.  Deze eerste nachtbus bracht ons in Pemba, een stad met haven bij de Unesco Querimbas eilanden. Het strand viel ons een beetje tegen, maar na Zanzibar is dat niet vreemd. De vele Zuid Afrikanen die hier op vakantie zijn vielen ons ook een beetje tegen, ze zijn vaak erg onbeleefd en commanderend tegen de medewerkers. Na drie nachten in een tentje vonden we het tijd het niet zo indrukwekkende strand te verlaten. Dit betekende om 2 uur opstaan om de bus te pakken.

Een hele dag in de bus met meer staande dan zittende passagiers, het stoppen in ieder klein dorp om warm drinken, stinkende vis, gekookte ei en levende kippen te kopen werden we er uit gegooid op een kruising. Hier pakte we een Chapa (het Mozambique woord voor minibus) naar het eiland Ilha de Mocambique. De 3,5 km brug over de zee naar het eiland gaf een mooi uitzicht, we hebben zelfs een dolfijn gespot. Ons hostel was een huis in oude Portugese stijl, wit, open, grote ramen, veel hoekjes en gangen, met vele kamers, dorm bedden, een grote keuken, en leuke mensen. Tijdens het kopen van groenten van de markt, brood van het bakkertje en verse vis van de boot hebben we genoten van de schoonheid van het eiland. Aangezien dit eiland ook op de Unesco lijst staat is alles behouden en worden veel gebouwen zelfs onderhouden (dit is heel onafrikaans). Als je tussen de gebouwen door kijkt zie je zowel links als rechts van je de zee, heerlijk. Na een paar dagen ons eigen eten koken, zwemmen in de zee en heel veel zweten (38 graden met een luchtvochtigheid van 90%), merkte we dat de Mozambique prijzen pittig zijn voor een reizigersbudget. De prijzen zijn de afgelopen tijd omhoog geschoten, er is namelijk gas en olie gevonden in het noorden. Weer vragen wij ons af of het hebben van veel grondstoffen als land een zegen of een vloek is. Het geld verdwijnt ook hier in de zakken van de buitenlandse investeerders en de corrupte overheid. Voor de gewone mens wordt het leven er alleen maar nog zwaarder op.

Bij aankomst in Nampula, een grote stad in Noord Mozambique vertelde de eigenaar van ons hostel ons in de eerste 5 minuten dat het een verschrikkelijke stad was, dat we beter nu heel snel naar het treinstation konden gaan om een kaartje voor de volgende ochtend te kopen. Bij het station bleek de kaartverkoop al dicht, dus hebben we rond gelopen in de stad en gegeten met Portugese vrienden. Hier bedachten we een nieuw spelletje, zo veel mogelijk oversteken per wandeling, zodat je nooit een politieagent of iemand in uniform kruist. Wij denken dat ons dit heel wat duizenden Meticash (Mozambiquaans geld) heeft gescheeld. We spraken met veel mensen, maar konden niemand vinden die echt positief is over Mozambique, we krijgen ons beeld er niet positiever op. Wij begrijpen de frustratie van de mensen wel. Leven met de enorm hoge prijzen met, als je al een baan hebt, een inkomen van gemiddeld 120 dollar per maand, is niet gemakkelijk. Zeker niet als je ook nog is iedere dag met corruptie te maken hebt als, ‘bier’ geld betalen aan nepbonnen van agenten en ‘aanvraag’ geld om het schaarse elektra te kunnen kopen. Het weinige vervoer dat er is, is vreselijk oncomfortabel, het fenomeen aansluiting is compleet onbekend, en de reistijden zijn meer dan onhandig.  Alles wat je wil regelen, weten of kopen kost je ongeveer een dag in de rij staan. Het opstaan, om 2 uur ’s nachts, om een trein te pakken waar we geen kaartje voor konden kopen (ook niet met wat ‘ hulp’ geld voor een conducteur), hielp ons beeld niet. Na drie uur proberen reed de trein dan ook zonder ons weg. Na een ontbijtje terug gelopen om een kaartje voor de volgende dag te kopen. Met 300 mensen in de brandende hitte gewacht op de ene dame, die kaartjes voor de hele trein kwam verkopen. Ze zou om 9:00 open gaan, om 10:30 ging het loket open en stormden we met zijn allen naar voren. Em stond in een slangetje mannen gesandwitched ergens in het midden, ik in de vrouwenrij had al niet heel veel meer ruimte, maar wel een kortere rij en we hadden voorrang. Helaas gingen vrouwen met baby’s voor ons vrouwen, mannen in uniform voor vrouwen met baby’s en bekende van de werknemers daar weer voor. Vele uren later liepen we als kinderen zo blij met twee executive class treinkaartje het station af. Diep teleurgesteld dat we niet maar 1 nacht hoefde te betalen in het te dure hostel, het waren immers maar twee halve nachten tot 2 uur, hebben we wel ons eigen eten kunnen koken en met andere reizigers onze Mozambique ideeën besproken.

De treinrit naar Cuambe was mooi en leuk, het had ook ontspannen kunnen zijn ware het niet voor een oudere mama met kleindochter die zo veel bagage bij zich had dat haar plaats vol was en wij gedwongen werden te zitten zodat ze bij ons kon zitten. In Cuambe bleken alle hotels vol te zitten, in het pikkedonker zonder stroom heeft Em het hele dorp door gelopen op zoek naar een slaapplekje. Ik heb mijn zielig kijken gezicht geoefend op de jongen en eigenaresse van het hotel. Dat hielp, de opslag kamer werd leeg gehaald en met een bed en een emmer water hadden wij onze hotel kamer.

De eerste Chapa richting Malawi gepakt om 5 uur ’s ochtends, deze was vol en klaar om te vertrekken om 7 uur. Met al pijn in de billen van het 2 uur krap zitten met onze tas op schoot vertrokken we dan eindelijk. De laatste plaats voor de grens overgestapt op een bakkie die meer dan vol zat met bagage en mensen. Bakkies en chapa’s zijn wel lekker flexibel, je kunt gewoon opstappen wanneer je wilt, al je zakken rijst en bagage kunnen mee, even stoppen om een pakketje af te geven of op te halen is geen probleem, wachten om een levende kip of geit te kopen op de markt begrijpt iedereen, vrienden gedag zeggen moet gewoon kunnen en je wordt altijd precies voor de deur afgezet, ook al is jouw deur net aan een meter verder dan de vorige stop. Dat dit tijd kost schijnt voor niemand iets uit te maken. Tijd is er in tegenstelling tot geld, water, eten, eerlijkheid en organisatie genoeg.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!