Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Nepal

Land 28

14 januari tot en met 10 februari

Kathmandu-Syabrubesi-Pokhara-Sauraha-Khadgauli-Lumbini

Beschrijving

Click here if you want to tell us something, give comments, ask questions use photos or need travel tips!

We lieten ons naar Thamel in Kathmandu rijden met één van de schattig kleine taxi’s die we meteen begrepen toen we maar net door de smalle straatjes paste en genoten ondanks de kou, stof, lucht vervuiling, afval, riool geur, teveel aan verkeer, in de weg lopende koeien, bedelende honden en katten, stelende apen, vele verkopers en constante getoeter van de gezellige drukte.

Nepal was vroeger een rustplaats voor handelaren, reizigers en pelgrims met als gevolg een enorme diversiteit aan mensen, meer dan zestig verschillende etnische groepen en casten. Ondertussen herkenden we de Tibetanen zelfs zonder hun gekleurde schorten, bekeken de mooie lichte Nepalese, bewonderde de schitterend gekleurde Saris van de Indiaanse dames en genoten van de diversiteit. Ook wij maakte Kathmandu onze rustplaats voor meer dan een week in afwachting van ons India visa en grapte met de vriendelijke goedlachse mensen over de drie grootste geloven van Nepal hindoeïsme, boeddhisme en toerisme.

In een zoektocht naar een slaapplaats oefende Em zijn onderhandel vaardigheden. Na een aantal maanden Azië waren we wel gewend aan het ontwijken van touts, mannetjes vaak vermomd als taxi’s, riksja drivers of vriendelijke voorbijgangers die toeristen naar een hotel brengen en daar ongemerkt een commissie aan de hotelbaas voor vragen, die je als toerist uiteraard in je kamerprijs betaald. Kathmandu begon al aardig op India te lijken en met commissies van soms meer dan 50% leek iedereen hier dan ook een oom, neef, broer of vriend met een hotel te hebben. Wij verbeterden onze onopvallende manier van hotels zoeken en bespaarden zo onszelf en de hotel eigenaar vele roepies.

Aangezien er geen verwarming was en de douche alleen warm water gaf tijdens de stroom uren, leerden we het ingewikkelde elektra schema snel uit ons hoofd. Kathmandu heeft in sommige maanden maar 72 uur stroom per week, lastig maar al meer dan alle andere plaatsen in Nepal. Het land is arm, en dat zagen we, de dorpen met meer tenten en halve bouw werken dan huizen hebben naast weinig elektra, ijskoud water dat niet altijd stroomt, vervuild is en een enorm afval probleem. Nog 85% van de mensen heeft een traditionele levensstijl op het platteland, een groot aantal werkt in het buitenland en van de 70% van de kinderen die naar school gaan haalt maar 7% het tiende jaar omdat ze eerder stoppen om te werken. Met name de meisjes waarvan velen vaak al vanaf hun 7e tot 10e jaar worden verkocht aan vooral Indiase bordelen. Sommige regio zijn ook nog niet helemaal vrij van politieke onstabiliteit en kennen nog af en toe Maoïstische opstandingen. Armoede is al erg genoeg, zeker in en om steden maar dan ook nog is met zulke kou, de Nepalese zijn sterke mensen. Wij waren een stuk minder sterk, dronken rillend liters thee, trokken al onze kleding aan en aten om warm te blijven in de kleine hutjes dampende Tibetaanse momo’s, pittige Indiaanse curries en heel veel Dhal baht, wat volgens de locals ‘24 hour power’ geeft. Het ijzeren vakjes bord, volgens Em gevangenis bord, met rijst, roti en verschillende curries wordt aangevuld tot je ontploft en maakte ons zeker warm.

Vriendelijk riksja, tijgerbalsem en hasjiesj verkopers afslaand, een dagtaak ondanks het laag seizoen, struinden we de winkels vol wollen winter dingen af op zoek naar meer warme kleding. Met een lieve donatie van Em’s ouders (nogmaals ontzettend bedankt!) kochten we hike schoenen, sokken, thermo shirts, een muts, wanten en zelfs op de lokale markt op aanraden van de locals, weliswaar geen NorthFace maar super warme leggings die we niet meer uit deden. We testte onze nieuwe hike spullen vast in de stad en aangezien de wegen meer slingerende openingen zijn tussen de huizen vol zand, gaten, bouwmaterialen hobbels en af en toe wat stenen was het goed oefenen. Al gniffelde om de telefoon maatschappij die overal borden heeft met ‘Buy your STD here’ bekeken we de vele tempels, van grote tot enkele centimeters kleine, met hun mysterieuze belletjes, oranje beelden, kaarsjes, offers en bijzondere rituelen als het aanbrengen van de tika, de rode stip op het voorhoofd, het alles ziende en alles wetende derde oog.

Op het indrukwekkende Durbar square bekeken we het paleis, de tempels, pagodes, paviljoenen en altaars en leerde over Nepals verschillende koninkrijken en de vele verschuivingen van macht in de afgelopen eeuwen waarbij moord binnen de familie niet geschuwd werd. De laatste koninklijke familie werd uitgeroeid in 2001 door kroon prins Dipendra die alle tien de familie leden inclusief zichzelf neerschoot omdat zij de vrouw die hij wilde trouwen niet goedkeurden. Ook in de strijd voor democratie leken verschuivingen van macht normaal. Na wat verkiezingen is de koninklijke macht meerdere keren teruggepakt, zijn gebroken coalities omgegooid, overheden opgeheven, politica gevangengezet en zelfs politieke partijen verboden. Aanleidingen voor rellen, avondklokken maar vooral stakingen die door de overheid vaak werden aangepakt met geweld en doden als gevolg. Ondertussen verklaarde in 1996 een Maoïstische communistische splinter partij, door de USA als terroristen groepering aangeduid, een oorlog en zorgde voor een tien jaar lange burger oorlog. Beiden kanten maakte zich schuldig aan verschrikkelijke mensenrechten schendingen en zorgde voor veel schade aan wegen, bruggen, telefoon lijnen en gebouwen vooral in de landelijke gebieden. Met als ernstig gevolg dat een hele generatie kinderen op het platteland scholing heeft gemist. Na een teleurstellend experiment in democratie hief de nieuwe koning deze in 2005 op met de belofte in drie jaar de democratie te laten terugkomen. Om demonstraties te voorkomen sneed hij telefoonlijnen door en beperkte de persvrijheid tot de meest gecensureerde ter wereld. In 2006 werd de koning door massa demonstraties gedwongen de parlementaire democratie te herstellen. Nu is er een gekozen eerste minister, zijn vroegere Maoïstische terroristen kabinet ministers en zijn meer dan 1900 soldaten van het Liberation Army in het normale leven opgenomen of aangesloten bij het nationale leger. Dit geeft politieke spanningen en heeft herhaaldelijk in vertraging bij het schrijven van de nieuwe grondwet gezorgd die al jaren wordt beloofd. De groeiende ergernis van de Nepalese hier over was dan ook de aanleiding voor de grote staking die wij zagen. Verbaasd over de dichte winkels en restaurants, bekeken we het ogenschijnlijk vredige, goed geregelde protest. We liepen over de lege straten zonder verkeer, lachte om de spelende kinderen die eindelijk de ruimte hadden en verbaasde ons over de normaal chaotische, volle, luide, drukke maar nu compleet lege bus stand. We spraken met mensen die tactisch antwoorden dat het nog wel even kon duren en de taxi chauffeur moest hard lachen toen wij vroegen of hij dacht dat op de afgesproken datum de grondwet gepresenteerd zou worden, men had er duidelijk geen vertrouwen in. Ondanks de problemen is er nog geen vijf jaar na de borgeroorlog een einde aan de gewapende conflicten, na jaren een verkozen en stabiele overheid, zijn mensen optimistisch en strijden zelfs voor minderheden als lage casten en vrouwen rechten in het nieuwe systeem.

Na de staking toen er weer vervoer was bezochten we vrienden in Bodhnath waar de grootste boeddhistische stupa van Azië staat. Vroeger was het de plaatst op de handelsroute tussen Lhasa en Kathmandu waar Tibetaanse handelaren baden voor een veilige terugreis met hun yaks door de hoge passen van de Himalaya. Nu zijn de meeste Tibetanen die hier wonen vluchtelingen die na de Chinese overname in 1959 zijn gevlucht maar ook Sherpa’s, afstammelingen van de Tibetanen die al eerder migreerden. Het klonk en rook er als in Tibet en wij waanden ons weer even terug kijkend naar de rondjes lopende pelgrims. Het was volle maan en de duizenden boterlampjes die daarom werden aangestoken in en om de stupa waren een magisch gezicht.

De hindoeïstische tempel in Pashupatinath is mooi, rommelig, luid en mysterieus. Hier zagen we voor het eerst de specifieke Hindoe crematies bij de ghats (trappen) aan de Bagmati rivier, een van de meest vervuilde rivieren ter wereld maar heilig voor de Hindoes. Met onze zoom lens van grote afstand schoten we een paar stiekeme foto’s aangezien dat niet respectvol is. We wandelden langs de koeien, honden, apen, pelgrims en sadhus, de vaak in oranje geklede mannen met lange baarden die hun huis, werk en familie hebben verlaten voor een spirituele zoektocht die vaak duurt tot hun dood.

Het Durbar square in Patan is zelfs nog mooier dan die in Kathmandu. We verkende het dorp vol mooie mensen, sfeervolle straatjes, rode stenen, offertjes, beelden, houten huisjes, binnentuinen en grote water bassins op zoek naar de vele tempels met als hoogtepunt de Golden tempel.

Nepal is trots op hun legermacht en dat laten ze graag zien. Het land is nooit gekolonialiseerd maar heeft wel altijd de Engelse geholpen zelf in hun oorlogen, er zijn zelfs speciale Nepalese strijders, Gurkhas berucht over de heel wereld. Wij bekeken het imposante marcheren van de duizenden soldaten op het grote veld duidelijk zichtbaar, midden in de stad, naast de bushalte voordat we een nieuw reis record vestigde. Voor 120 kilometer zaten we zeven uur in de bus maar dan waren we wel in bergdorp Syabrubesi vanwaar we begonnen aan negen dagen hiken.

De eerste dag namen wat dorp bewoners ons mee bijna recht de berg op naar Tatopani waar Em met de Tamang mannen in de hotspring sprong en ik alleen maar kon dromen van iets dat in de buurt kwam van een douche. Ondanks dat er veel water is in Nepal is er een tekort en is vervuiling met zware metalen, industriële chemicaliën, bacteriën en zelfs arsenicum vergiftiging in het drinkwater een groot probleem. In sommige afgelegen gebieden bracht het toerisme gezondheid zorg, educatie, elektriciteit en rijkdom maar het heeft ook een enorme impact op het milieu. Naast de snelle populatie groei zorgt, ondanks de goede initiatieven met zonnepanelen, biogas en kerosine koken, het luxe toerisme dat op hikes een kachel en warm water om te douche wil, voor veel boom kap en waterverlies. Wij sliepen dan ook alleen in homestays, aten Dhal Baht met de familie mee, waren gelukkig als we ons konden warmen aan de stoof, kropen warm in onze slaapzakken en stelden het douchen negen dagen uit tot Kathmandu.

In een mislukte poging het Tharuche uitkijkpunt te vinden liepen we een aantal uur stijl en gevaarlijk omhoog, navigeerden op kompas en langs riviertjes terug naar een pad en liepen naar Nagthali op 3200 meter in de sneeuw met 360 graden uitzicht op schitterende Himalaya sneeuwtoppen. We waren het uitkijkpunt snel vergeten toen de lieve Tibetaanse familie trots de foto van de 14e Dalai lama showde en in de verte hun geboorteland Tibet aanwezen waar ze waarschijnlijk nooit meer heen kunnen. Kijkend naar de sterren door de kieren in onze hut zagen we dat het begon te sneeuwen. De volgende ochtend wachten we tot het zonnetje tevoorschijn kwam om het water te ontdooien zodat we onze tanden konden poetsen. We liepen langs lieve dorpjes met nieuwsgierige mensen, zagen herten, zochten zonder geluk naar rode panda’s en tijgers, kookten onze eigen pap, sliepen bij gastvrije gezinnen in traditionele huizen, rusten bij stupa’s en prikte onze stokken door de sneeuw van de Tamang Heritage, Langtang Valley en Goseikunda treks.

In Sing Gompa op 3330 hadden we een rustdag, kochten de halve yak kaas fabriek leeg ontdekte de snicker momo’s een directe hit, keken American wrestling met alle vijf de mensen uit het hele dorp, genoten van het zonnetje en speelden kaart met de Hebreeuwse namen wat met Em zijn Nederlandse en onze twee vrienden hun Franse accent heel grappig was. Wat later met Nederlandse namen in een Israëli en Frans accent nog grappiger bleek. Toen de Nepalese kids het Nederlandse klaaferrrr, sjoppen en zelfs arrrten en roiten met hetzelfde Franse accent konden zeggen liepen we verder naar Laurebina in de hoop de pas over te steken. Op 4300 meter bleek de sneeuw in de pas tot onze heupen te komen en was het onverstandig verder te hiken. Bij de stupa aten we daarom maar een mars op onze 1,5 jaar van huis en zochten op de terugweg naar sporen van de Snow leopard om die van yeti te vinden.

Voor het uitzicht op de Annapurna bergen gingen we naar Pokhara, de mist en regen zorgde dat we alleen de gekleurde bootjes op het Phewa Tal meer zagen en niet de weerspiegeling van de bergen. Wel ontdekte we een kraampje dat Indiaanse Pani puri’s verkocht, kleine deeg rondjes met saus waar we ons rond aan aten en liepen door Tashi Palkhel het grootste Tibetaanse kamp waar we met onze paar Tibetaanse woorden grote glimlachen creëerde. Op de ochtend van vertrek klaarde het toch nog op en legde de thee verkoper op de bus plaats ons nog vlug uit welke Annapurna’s welke waren.

In een klein houten bootje staken we in de vroege ochtend mist onder het roepen van de pauwen stil het water over om te voet twee dagen in het Chitwan National park op zoek te gaan naar neushoorns, beren, luipaarden, wilde olifanten, hyena’s en tijgers. Onze gidsen, een voorop en een achterop gewapend met alleen een stok zochten sporen en leidde de weg. Het eerste stuk waar we vooral een aantal van de 450 vogelsoorten en 67 vlindersoorten bekeken terwijl langzaam het zonnetje opkwam was ontspannen. Bij het zien van de grote gaten die de beren graven en eerste krabsporen van de tijger waarvan we weten dat hij op dat uur actief is werden de geluiden toch iets spannender en snel merkte we dat een loop safari toch wel even iets ander is dan vanuit een jeep of auto. Gelukkig hadden we instructies gekregen. Neushoorn, ren zigzaggend kleding of spullen weggooiend als afleiding en klim in een boom. Beer, stil blijven staan en vooral niet bewegen. Tijger en Luipaard, behoud oogcontact en loop langzaam achteruit. Olifant, ren voor je leven liefst sneller dan de laatste gids. Wat misschien ook verklaarde waarom de gidsen sportschoenen aan hadden en niet als wij grote logge hike schoenen. Het geluid van de blaffende herten en de bewegingen van de bambi herten hielden ons alert en de apen lieten ons meerdere keren schrikken. Maar toen we de eerste beer zagen volgde we hem toch. Hij was groot liep het pad af de bossen in en we zagen er nog twee, de grote keek ons aan, we maakte een (ok toegegeven vage maar het is er een) foto en bewonderde ze tot ze weg waren. Onze eerste adrenaline kick hadden we binnen. We zagen en volgde nog een aantal beren die dag en als we de locals moeten geloven hadden we extreem veel geluk er zo veel te zien. De neushoorn die in het hoge gras echt op drie meters naast ons lag was mooi toen hij alleen zijn oren bewoog, toen hij opstond om naar ons te kijken bleek hij vooral groot en toen hij een poot onze kant op zetten en we de achterste gids voor ons uit zagen rennen deden wij dat ook maar. Ook hier bleek foto’s maken een tweede prioriteit.

Met de locals die deze ene week in het jaar het hoge gras en hout mochten kappen om hun huizen mee te bouwen staken we de rivier over naar het dorp om in zo een traditioneel huis van gras en modder te slapen dat best comfortabel en warm bleek. We hadden al veel verhalen gehoord over Ronaldo, een van de wilde olifanten die al meerdere mensen had aangevallen, en toen we in zijn territorium kwamen waren we allen, inclusief de gidsen, alert. We weten dan eigenlijk ook niet of we het jammer vinden dat we hem niet zijn tegen gekomen, wel volgde we luipaard sporen en vonden verse tijgerpoep. Tijdens de burgeroorlog zijn veel dieren gestroopt, het leger was te druk om het park goed te beschermen, meer dan een derde van de neushoorns en tijgers zijn waarschijnlijk gestroopt voor de Chinese traditionele medicijnen markt. Het gaat nu beter en de aantallen stijgen weer, het leger heeft een Olifanten park waar ze olifanten trainen voor het patrouilleren in en om het park. Iedere getrainde olifant is ooit gebroken en heeft geen fijn leven maar voor het beschermen van het park dachten wij dat het goed was. Helaas in het informatie centrum al zagen we dat de olifanten niet alleen daarvoor gebruikt worden maar ook voor ceremonies in het land, polo en zelfs voor toeristen om een ritje op te maken op zoek naar de laatste tijgers. Het merendeel van die toeristen zijn ironisch genoeg Chinezen die helaas in het informatie centrum de posters van neushoorns ‘my horn is not a medicine’ en informatie over de mishandeling van een olifant voor die ritjes in het Engels niet kunnen of willen lezen. Tijdens het afsluitende kano tochtje zagen we ontelbaar veel enorme krokodillen en zelfs de bijna uitgestorven volgens Em dinosaurus, gaviaal krokodil met zijn lange bek.

In 563 BC beviel de koningin van het kleine koninkrijk Kapilavastu van een prins Siddhartha Gautama. Hij zou 35 jaar later onder een Bodhi boom in Bodhgaya in India Boeddha worden. In 249 BC maakte de Indiaanse boeddhistische keizer een pelgrimstocht naar deze geboorteplaats in Lumbini en liet een herdenking pilaar bouwen. Gezamenlijk met de monniken bewonderde wij deze pilaar, bekeken de tempels van de verschillende landen ieder in hun eigen stijl en hadden het gevoel in één dag door Tibet, Singapore, China, Korea, Vietnam, Oostenrijk, Duitsland, Mongolië, Bhutan, Nepal, Japans, Frankrijk, Thailand, Sri Lanka en Myanmar te fietsen.

Op deze bijzondere plaats met zijn vriendelijke mensen, boeddhistische pelgrims en fijne vredige sfeer namen wij afscheid van mooi uniek Nepal om te beginnen aan ons India avontuur.

Klik hier om iets tegen ons te zeggen, we horen graag van jullie!