Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Thailand

Land 18

29 mei 2014 tot en met 27 juni 2014

Bangkok-Chiang Mai-Ayutthaya-Kanchanaburi-Hua Hin-Koh Tao-Koh Phangan-Bangkok

Beschrijving

Na smorend heet Dubai voelde Bangkok nauwelijks minder warm, we trotseerden de hitte en liepen via zo veel mogelijk eetstalletjes en verse vruchtensappen kraampjes de toeristen trekpleisters af. Het Paleis was weer mooi, de tempels weer zen en Koh San Road nog steeds een gekkenhuis. We namen dezelfde foto’s als jaren geleden alleen nu met een betere camera en probeerden al etend en drinkend te wennen aan de drukke Aziaten en vele toeristen. Gelukkig zijn er veel leuke plekjes om te hangen, nog meer te eten en sapjes te drinken. We leerden weer te onderhandelen, op te letten met geld en te genieten van de massages die op iedere straathoek worden aangeboden. We gniffelden onze cultuurshock weg met een grote donkere jongen die tegen een opdringerige pakken verkoper riep “dude I am a gangster, I only wear t-shirts” en vergelijken het Bangkok van 10 jaar geleden met nu en vinden het fijner dan toen. Er is veel veranderd, de tuc tucs zijn bijna verdwenen uit het straatbeeld (zal mensen afzetten dan toch niet werken op de lange termijn?), nieuw in het straatbeeld is de selfiestok, het lijkt alsof alle Aziatische toeristen er een hebben. Wij legden bij gebrek aan een selfiestok elkaar maar vast, onszelf dopend met offer bloemen in opdracht van onze grappige gids boordevol mooie verhalen die hij, denken wij, zelf allemaal nog heeft meegemaakt en die wij er van verdenken er her en der wat bij te verzinnen. Na wat hard werkende, slapende medewerkers gefotografeerd te hebben maakte een monnik foto’s van ons en wij van de monnik met zijn Iphane (Chinese nep Iphone). We zien veel leger en politie op straat maar merken verder niet veel van de betogingen, we horen wel dat er gewonden vallen en veel demonstraties zijn en hopen maar dat het voor de mensen iets verbeterd. Ondertussen zorgen wij dat we netjes voor middernacht binnen zijn om niet de avondklok te overtreden.

Met de trein gingen we naar Chiang Mai, we schrokken even bij het zien van twee stoelen en de gedachte aan de hele nacht zitten maar na etenstijd kwam er een meneer met handschoentjes zo van twee stoelen twee bedden met scone lakens toveren. Zulk fijn openbaar vervoer hadden wij de afgelopen tien maanden niet gezien, dat dacht een Engels stelletje vast ook en de halve trein zag hun gordijntje een paar minuten vreemd bewegen. Wij genoten van alle voorbij komende glitter tempels die schitterde in het avondlicht.

In Chiang Mai huurde we een scooter en kon het tempel kijken pas echt beginnen. We bewonderde liggende boeddha’s, aanbaden voeten, knielde op mooie tapijten, offerden Thaise bath, brandde wierook, plakte goudvelletjes, wierpen muntjes, bewonderde pagodes en maakte honderden foto’s totdat we zo tempel moe waren dat we geen Wat meer konden zeggen. We reden met de scooter hoog de bergen in en genoten van het uitzicht. We bewonderde de levensechte monniken poppen, de een nog realistischer dan de ander. Duizelig van de hoeveelheid goud, glitters, lintjes, mozaïek, lichtjes en neon reden we naar het zomerpaleis waar we voor veel geld een kaartje kochten om er in het park achter te komen dat het paleis zelf was afgezet voor onderhoud. Wij voelden ons net zo afgezet als het paleis en maakte er het beste van door te genieten van de mooie natuur, de grote fontein, en te kletsen met andere paleis zoekende toeristen. Dat de Thaien weten hoe ze geld uit de toeristen kunnen halen bleek uit de vele grappige ervaringsverhalen die we konden delen. Geld voor WC papier vragende hostels, boos wordende verkopers en beledigde scooter verhuurders op een verzekeringsvraag vielen in het niet bij de andere verhalen. We hadden iets te gemeen gelachen denk en karma bezorgde ons een bekeuring voor het niet alle papieren bij ons hebben op de scooter. De politie maakte het ’s avonds op het dorpsplein goed door voor gratis entertainment te zorgen, in volledige uniformen zongen ze uiterst serieus uren lang karaoke op een podium. We bekijken de offercultuur in de tempels waar veel geld in om gaat, tenminste dat denken we beoordelend aan de grote hoeveelheden kluizen die in iedere tempel staan. De doeken die aan de voorkant van boeddha voor veel geld verkocht worden om te offeren worden aan de achterkant vlug weer opgevouwen en weer naar voren gebracht, we troosten ons met de gedachte dat niet alleen toeristen slachtoffer zijn van de geld cultuur.

In Ayutthaya bekeken we nog meer tempels, dit keer ruïnes, oude verwoeste tempels met stukgeslagen boeddha’s waar Em erg van onder de indruk was. Na in de hitte heel veel stukken oude stenen gefotografeerd te hebben kreeg ik meer plezier in het becommentariëren van half naakte, geen respect tonende toeristen die uit de tourbussen kwamen rollen en toch echt langs dezelfde geen blote benen en armen verzoek borden bij de entree waren gelopen. Het zien van een boeddha hoofd tussen de wortels van een boom was dan ook een welkome afleiding. Op de fiets afkoelen van het windje al koude drankjes drinken was nog nooit zo fijn en we hebben dan ook heel Ayutthaya en omgeving afgefietst. Helaas had Em hierna zo een pijn in zijn billen dat hij onze fietsen de volgende dag inruilde voor een scooter.

Alle half naakte toeristen op heilige plaatsen samen konden ons niet bozer krijgen dan het zien van de vele opgedirkte, treurig sjokkende olifanten met toeristen op hun rug. Vreselijk vonden we het langs een show te rijden waar de olifanten moesten optreden door onder anderen te ‘dansen’ aangemoedigd met een haak aan een stok en vervolgens de idioten toeristen op de getraumatiseerde, mishandelde, nam geslagen, gebroken olifanten te zien klimmen voor een ritje om hun vakantie foto’s mee aan te vullen. Mensen weten anno 2014 toch wel beter, als je op vakantie kan naar Thailand heb je ook geld voor internet, de Thaien zelf lijkt het niet te deren zolang ze maar geld uit de zakken van toeristen kunnen toveren. Om onze frustratie een plek te geven reden we naar een boeddhistische retraite en keken we naar honderden mediterende, zen zijnde, al het leven respecterende, in reïncarnatie gelovende mensen. We delen onze lunch met de straatkatten, aaien een straathond en krijgen het boeddhistische Thailand niet kloppend met de mishandeling en verwaarlozing van zijn dieren.

We reden ver weg van de tempels en trapte in een van de vele toeristen vallen, het liefelijke vissers dorpje met houten bootjes bleek een souvenir markt met dure drink stalletjes en boottripjes waar een Thais gezin een maand van kan leven. De tourgroepen Europeanen en Chinezen stapten met busladingen tegelijk in de overvolle bootjes. De Europese gezinnen kopen zakken vol dezelfde souvenirs en roepen terwijl ze het tienvoudige betalen van wat het waard is luid hoe lekker goedkoop Thailand is. De Chinese studenten kopen alles wat eetbaar is en maken overal selfies. Wij maakte ons uit de voeten en reden met onze scooter de ander kant op van alles wat de Lonely planet aan gaf. Hier vonden we weer lieve lachende mensen, nieuwsgierige kindjes en ondanks dat we door ons gebrek aan Thaise taal voor Em een heerlijke noodle soep met alles van het kippetje er in kregen, van lever tot en met de voetjes konden ook wij weer lachen en ontspannen met deze fijne mensen. Op de avondmarkt gaat het eten uitzoeken gelukkig een stuk makkelijker, met wat Thaise woordjes en vooral veel wijzen probeerden we van ieder stalletje wel iets te eten.

In Kanchanaburi bekeken we de Birma spoorlijn, betreurde we de slachtoffers en stonden stil bij de geschiedenis al uitkijkend over de mooie river Kwai. Ondanks dat we ons verre probeerde te houden van alle seks toerisme bleek het hostel vol oude vieze mannen met jonge Thaise meisjes te zitten en bleken de bars in het dorp vooral te cateren aan deze eenzame mannen. We leerde van de werknemers, die bijna allemaal in proces waren om dames te worden, dat dit vooral is om de kans te vergroten naar het buitenland te kunnen en dat dit voor hen lastig is aangezien de Thaise overheid geslachtsverandering in het paspoort verbied en je als dame nou eenmaal niet kunt reizen op een mannelijk paspoort. We hadden dan ook meer sympathie voor een jonge Thaise dame die waarschijnlijk het geld van een oude Europese man had gestolen en door heel luid ruzie te maken er mee weg kwam. Het creëerde wel een wat ongemakkelijke situatie en na twee keer van een naast ons vallende boomslang geschrokken te zijn en Em van de boze reactie van de serveerster over zijn twee eitjes die, denken we, net iets te veel hormoontabletjes had geslikt was het tijd te vertrekken.

Op weg naar de eilanden sliepen we in Hua Hin bij een Nederlander de zijn leven met een jonge Indonesische dame in Indonesië sinds kort had ingeruild voor een jongere Thaise dame in Thailand. Wij troffen hem, net zo rond als zijn zwembad, drijvend in het midden met een sponsje en een sigaret. Maar in tijden van voetbal zijn alle Nederlanders Nederlands en Em keek midden in de nacht samen voetbal en na hem gered te hebben van een verstikkingsdood in een Mexicaanse burrito genoten ze van de 7-1 overwinning.

Op Koh Tao schrok ik, wat is het vol gebouwd de afgelopen jaren. Het strand ligt vol afval, de zee stinkt, de barretjes staan bijna in zee en dit is volgens de Lonely planet het minst toeristische eiland. In shock liepen we langs de vele taxi chauffeurs, de een nog duweriger en trekkeriger dan de ander. We liepen een stukje verder en maken een deal voor een hele taxi voor minder dan de helft van de eerste prijs per persoon. Na een aantal teleurstellende vieze slaap hokken bekeken te hebben betrokken we een net iets minder vies hok en zijn we blij met een bed en wat koude druppels uit het plafond dat ze douche noemen.

We verkennen Koh Tao al slalommend om de dronken bucket drinkende Australiërs, lopen langs de vele sport bars met pub crawlend Engelse, ruiken meer pizza dan Thais eten en verbazen ons over de hoeveelheid gewonde toeristen. We vragen een Thai of iedereen gratis verband krijgt bij aankomst op het eiland en wij dit misschien gemist hebben maar dit blijkt de Koh Tao tattoo. De hoeveelheid scooter ongelukken blijkt zo hoog dat de verhuurders standaard ruzie maken met iedereen die een scooter terug brengt en doormiddel van dreigen en intimidatie standaard wat extra duizenden Baths aftroggelen of er nu schade is of niet. Wij besluiten lopend een duikschool te zoeken en maken op Em zijn verjaardag twee mooie duiken met wat nieuwe vrienden. De kapitein van de boot weet ondanks de enorme regenbuien, waardoor we natter werden op de boot dan tijdens het duiken, ons aan het lachen te krijgen en hersteld ons vertrouwen in de toeristenindustrie een beetje. Wel missen we de heerlijke Thaise keuken die ook hier steeds meer verdrukt wordt door pizza en fastfood tenten die in ieder land ter wereld hetzelfde smaken. ’s Nachts keken we op een groot scherm voetbal al cocktails drinkend op het laatste strookje niet volgebouwde strand. Alleen af en toe onderbroken door de twaalf jarige jongetjes met getatoeëerde armen die midden in de nacht vuur ballen en stokken rondslingeren voor toeristen. We zijn wat terughoudend na verhalen over Thaien die commissie krijgen van ziekenhuizen om toeristen met brandwonden te laten behandelen. Maar lachen samen met de jongetjes om een idiote Engelsman die denkt dit ook te kunnen maar zo dronken is dat hij niet voelt dat hij zijn eigen ballen minimaal drie keer verbrand.

Onze planning en het bezoek van Thuc en Mel maakte dat we onszelf nog een weekje in Thailand moesten vermaken in afwachting van onze vlucht naar Vietnam. We lieten ons weer een stickertje opplakken en met de rest van de hordes toeristen naar de volgende bestemming voeren. Allemaal op zoek naar ons eigen stukje rustige strand. Ook op Koh Phangan wisten de taxi chauffeurs goed met toeristen om te gaan en dachten ze dat heel boos en dreigend meer geld vragen dan de afspraak was zou helpen. Aangezien wij de derde open taxi op een rijtje waren en het hele dreigend boos worden verhaal twee keer mochten aanschouwen besloten we er niet in mee te gaan en brachten hem in verwarring door rustig vriendelijk lachend te bedanken voor de hogere prijs. Uit frustratie reed hij kamikaze stijl met piepende banden over het eiland, ons in iedere bocht bijna van de achterbak van de auto slingerend, gelukkig kunnen wij na maanden Afrika oefenen achterop bakkies met veel slechtere wegen dit heel goed aan. Wij maakte naast een foto van zijn nummerbord een mooie foto van hem als aandenken van onze aller booste taxichauffeur en bedankte hem daar vriendelijk voor. Dit bracht hem zo in de war dat hij spontaan achter ons aan kwam om te slijmen, een handje te geven en gratis boekjes wilde geven.

We hadden het minst toeristische rustigste strand uitgezocht en dat beviel ons prima. Er waren meer zandvlooien dan toeristen en dat dit betekende dat we de Nederlandse voetbalwedstrijden met een Duitse vriend keken vonden we gezellig. Zo gezellig dat we in Bangkok elkaar weer opzochten en samen Duitsland keken. We maakte nog meer vrienden, besloten onszelf onder te kliederen met fluor verf, buckets te drinken, tussen de spinnen in de jungle de half moon party te vieren en om 5 uur s’ ochtends in het zwembad te duiken. Tegen de kater besloten we onszelf uit de hangmat te laten vallen om te snorkelen en koude kokosnoot onder een palmboom op het strand te drinken. Aangezien de poging onze eigen kokosnoot te openen, tot grote hilariteit van de Thaien, geen succes bleek, ­kochten we als echte stadsmensen deze met een rietje van de bar. Em deed een dutje en geheel passend in de flauwe grappen van de dag vonden we het hilarisch met zijn allen weg te lopen en hem alleen onder zijn palmpje naast een druipende ingedeukte kokosnoot te laten liggen.

Thailand, we vinden van alles en weten niet zo goed wat we er mee moeten. We proberen te begrijpen wat de 26,5 miljoen toeristen per jaar met een land en zijn bevolking doen. Dat deze toeristen zich vaak verre van voorbeeldig gedragen draagt vast bij aan de Thaise vriendelijke gastvrijheid die nog maar duurt totdat je hebt betaald. Alle vluchtige bezoekers lijken niets om Thailand en zijn bevolking te geven dus waarom zouden de Thaien andersom wel om de toeristen geven.

Terug naar Bangkok bewonderde we het efficiënte vervoer systeem en werden we met drie stickertjes op zonder nadenken van taxi op boot in bus in taxi in trein gezet om zo wakker te worden in vertrouwd Bangkok en te vliegen naar Vietnam.

 

Klik om je reactie achter dat vinden wij heeeeel leuk!