Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Turkey

Land 40

24 oktober 2015 tot en met 20 november 2015

Dogubayazit-Erzurum-Sivas-Göreme-Cappadocia-Antalya-Fethiye-Kayaköy-Olüdeniz-Ephesus-Istanbul

Beschrijving

Click here if you want to let us know something, give comments, ask questions, use photos or need travel tips, we like to hear from you!

Lopend gingen we de grens over Turkije in en na alle thee in Iran hoopte we op Turkse koffie. De vriendelijke mannen lachte om onze teleurgestelde gezichten bij het zien van de drie in één Nespresso zakjes en hielpen ons in een busjes naar Dogubayazit. Tot het busje vol was kletste we terwijl we de schitterende Mt Ararat bewonderden. Deze met 5137m hoogste berg in Turkije ligt naast little Ararat net 40km binnen de grens. Wij kenden hem als het symbool van Armenië, en hadden hem al vanaf Yerevan gezien. Armenië en Turkije hebben na de genocide van de Ottomaanse Armenen in WOI nog steeds een slechte relatie. Maar we hadden het er niet over want in Turkije is het illegaal hier over te praten. Er was gelukkig genoeg andere Turkse geschiedenis om over te praten, in bijna alle omgeven landen waren we de Ottomaanse invloeden al tegen gekomen.

Naar Erzurum gingen we in een bus vol vluchtelingen, twee Iraanse dames en wij waren de enige niet op de vlucht. Tijdens de uren lange rit bekeken we familie foto’s en filmpjes en luisterde naar hun verhalen. We sloegen vriendelijk het eten af dat ze ons aanboden en door de vertalingen van de Iranese dames leerden we meer over hun situaties waar we stil van werden. Wij waren droevig dat onze reis bijna ten einde was maar schaamden ons voor deze gevoelens als we bedachten hoe verschillend onze situaties zijn. Wij willen zo lang mogelijk van huis blijven, zij willen graag een thuis. Wij reizen voor de lol, zij reizen gedwongen. Wij hebben een mooi weerzien in het vooruitzicht met familie en vrienden, zij weten niet of ze hun familie en vrienden ooit nog terug zien.
Mensen vinden overal van alles over elkaar maar uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, warmte drinken, eten, liefde en niet bang zijn. Ook moslims vluchten voor terreur, we zijn bang voor elkaar en de media helpt hierbij niet. Laten we beter naar elkaar luisteren, tolerant zijn is niet genoeg we moeten elkaar accepteren hoe verschillend we ook zijn. Dat we allemaal anders zijn is juist mooi, het maakt de mens uniek.
Dat culturen verschillen zagen we ook terug in de verschillende bouwstijlen in Erzurum. Tegen de mooie bergen staan architectonische juweeltjes. Over de jaren is het gebied verovert en verloren door Armenen, Perzen, Romeinen, Byzanten, Arabieren, Russen, Saltuk turken, Seljuk turken en Mongolen. We herkende bouwstijlen uit Centraal Azië, Iran, Armenië en zelfs Georgië. Vermaakte ons door Duits te kletsen met de lokale thee mannen en broodjes verkoper die bijna geen buitenlandse toeristen krijgen en ons daarom meer gratis gaven dan we kochten en waardoor we ons verplicht voelde veel te veel te eten.
Ook stonden we midden tussen de Galatasaray en Fenerbahce supporters. Op zijn Turks werd er rond gereden in auto’s met vlaggen en veel toeteren maar ook liepen hordes op straat tegen elkaar te zingen. Het ging allemaal vriendelijk en ook wij gingen de wedstrijd kijken. Boven in een soort kantine stonden stoeltjes op rijen en er werd een plekje voor ons vrijgemaakt. Er werd alleen thee en water verkocht maar dat had geen invloed op de sfeer. Met supporters van beiden teams zaten we met net zo veel enthousiasme door elkaar te genieten van de wedstrijd.

Een lang slepende geschiedenis is die van de PKK, de Koerdische Arbeiderspartij. Vanwege gevechten tussen hen en de Turkse militairen gingen wij over de noordelijke grens met Iran waar het geweld minder zou zijn. De meer dan 20 miljoen Koerden die in Iran, Irak, Syrië en Turkije wonen zijn de grootste etnische groep zonder eigen land. Turkije erkende de rechten van minderheden niet, en diens 15 miljoen Koerden worden al decennia lang onderdrukt. Ze werden zelfs verboden hun eigen taal te spreken of zichzelf Koerdisch te noemen, en in plaats daar van ‘bergturken’ genoemd.
Na jaren van discriminatie werd in 1978 de PKK opgericht om een onafhankelijk Koerdische staat te stichten. De start van de gewapende strijd van de PKK tegen de Turkse staat voor culturele en politieke rechten en zelfbeschikking begon in 1984 toen de PKK politieposten aan viel en daarbij twee Turkse agenten om kwamen. Als tegenmaatregel rekruteerde de Turkse overheid duizenden Koerden die, in ruil voor wapens en geld, als dorpswachten tegenover de PKK kwamen te staan. Dit en de aanwezigheid van vele Turkse militairen dwong de Koerden te kiezen tussen het steunen van de militairen of de PKK. Op een enkeling na hadden weinig Turkse politici oren naar de door PKK gevraagde onderhandelingen voor vrede en ze riepen in 1993 de ‘totale oorlog’ uit. In 2002 accepteerde Turkije een aantal voorwaarden voor toetreding tot de EU waaronder meer vrijheid van meningsuiting en een wijzigingen in de officiële regeringspolitiek die een verbetering in de mensenrechtensituatie van de Koerden moest brengen. De PKK hernoemde zich tot KADEK en gaf aan de strijd alleen nog via democratische weg voort te willen zetten. Toen onderhandelingen met de Turkse regering niet de gewenste resultaten opleverden, werden in 2004 de wapens weer ingezet en tot 2009 vielen het Turkse leger en de PKK elkaar weer aan. In 2009 opperde de Turkse regering een democratische oplossing, hierop schreef de PKK een ‘roadmap to peace’ en kondigde aan de gewapende strijd op te geven en vredesbrigades de grens over te sturen. In 2012 begon de Turkse regering gesprekken voor een wapenstilstand die in 2013 werd aangekondigd en gelijk aanvaard door de PKK. Zij begonnen hun strijders uit Turkije terug te trekken ondanks bezorgde burgers. Die hadden geen vertrouwen in de overheid, bang dat zodra de guerrilla’s vertrokken zouden zijn, het Turkse leger hen opnieuw zou aanvallen. Turkije maakte hier na geen haast het vredesproces voort te zetten en later dat jaar stelde het PKK een ultimatum door te zeggen dat als hervormingen niet binnen een maand zouden starten het vredesproces zou mislukken en zij haar activiteiten tegen de Turkse staat weer zou oppakken.
Ondertussen helpt de PKK bij de strijd tegen de Islamitische Staat (IS) in Syrië en Irak. Ze zette de Turkse regering onder druk om een standpunt tegen IS in te nemen maar die bleef het oversteken van PKK-strijders naar Syrië om tegen IS te strijden beperken en arresteerde zelfs 260 leden. De PKK beschuldigen Turkije van het voeren van een proxy-oorlog tegen de Koerden in de Syrische burgeroorlog door het steunen van de terroristen. Eind februari 2015 riep PKK leider Öcalan zijn militanten op om de wapens neer te leggen, hiermee wilde hij het langzame vredesproces nieuw leven inblazen. De PKK antwoordde die boodschap uit te dragen als de Turkse regering ook werkelijk stappen zou zetten. Deze riep in maart opnieuw op om een einde de maken aan de “destructieve geschiedenis” tussen de twee kampen en zei ook dat de Turkse overheid haar beloftes uit het tien punten programma moest nakomen. Dat het geweld weer is opgelaaid geeft aan dat de situatie verre van opgelost is.

Bij het boeken van de bus naar Sivas zagen we dat de bus systemen werken met mannetjes en vrouwtjes. Zo weet je naast wie je in de bus komt te zitten, dit is natuurlijk vanwege de Islam maar zelfs zonder geloof is dat fijn. Nu nog snurken en niet snurken en het systeem is helemaal top. Ondanks dat Turkije officieel nog niet bij Europa hoort voelt het al wel heel Europees en wij merkte dat we een beetje beschaamd naar onze oude vodden keken. Mensen zijn allemaal heel westers, ook in de verre oostelijke plaatsten en de dames waren vaak heel hip gekleed. De meeste wel binnen de Islamitische kleding voorschriften,Turkije is 99% moslim en grappig genoeg met conservatievere hoofddoeken dan in buurland Iran. Of het te maken heeft dat 80% Soennitisch is of dat de overheid geen kledingwetten heeft weten we niet. Na WOI nam Mustafa Kemal, Atatürk de leiding over en werd de vader van modern Turkije. Vrouwen hebben hier een meer gelijke positie en zijn heel mode bewust. Ons sightseeing eindigde dan ook regelmatig in winkelen, ik kocht bescheiden één shirtje maar Em trots op zijn 20 kilo minder een hele nieuwe garderobe.

Het dorp Göreme is schattig opgezet voor toeristen en hier werd weer duidelijk waarom Turkije zo populair is bij ons Hollanders. Ze begrijpen gewoon heel goed wat gezelligheid en handelen is. Met smaak zijn de vele restaurantjes en hotelletjes gebouwd in de rots formaties die Fairy chimneys (elven schoorstenen) worden genoemd. De lichtjes er in maken het super schattig en ook wij sliepen in zo een uitgehakte grot uitkijkend over het bizarre landscap. De volgende dag liepen we naar de reden waarom toeristen komen, het Cappadocia open lucht museum. De entreeprijs was best hoog voor ons budget en terwijl wij twijfelden bekeken we de vele Chinese, Engelse en Duitse tourgroepen die hun vlaggetjes volgende en meer tijd in de souvenir winkel spendeerde dan in de rotsformaties met grotten en fresco’s. Wij googelden de geschiedenis de rots formaties die werden gevormd door verschillende vulkanische uitbarstingen 12 miljoen jaar geleden en waar de Byzantines tussen de 4e en 11e eeuw grotten, kerken en huizen uit hakte die ze vol schilderde. Wij zagen dat de vele valleien in de omgeving er vol van waren en zonder entree te betalen bekeken we even stiekem de mooiste uitgehakte kerk met schitterende fresco’s, de Tokali Kilise. Daarna hikte we twee dagen door bijna alle valleien, klommen in de grotten, bekeken ouden tekeningen, knuffelde met de schitterende paarden, aaide de honden die mee liepen en ontmoeten Francesca en Mauricio uit Uruguay. Gezamenlijk plukte we appels tot we er misselijk van werden en dronken thee bij een Syrisch jongetje dat met zijn zusje in de bergen woont. We genoten van de bizarre landschappen en maakte hilarische foto’s in love valley waar we moesten lachen om de netjes gekozen naam voor de vreemd uitziende omhoog stekende rotsen dat Emory dick valley noemde.

Zelfs buiten het seizoen was het druk in Antalya, het schattige stadje aan de ‘Turkish riviera’. Wij sliepen in Kaleici, het oude Roman-Ottoman deel vol smalle straatjes met overal smaakvolle hotelletjes en restaurantjes. De haven, het fort, ruines en moskeeën waren mooi maar ik vermaakte mezelf langer in het poezen park, met baby poesjes knuffelen. In heel Turkije zijn veel poezen die wel regelmatig eten krijgen maar hier hebben ze een warm huis met eten en dekens voor ze gebouwd. Als ze aandacht willen gaan ze in het park zitten waar ze geknuffeld worden en als ze de vele knijpende kinderen zat zijn gaan ze het huis in en kunnen ze rustig slapen. We genoten voor het eerst sinds maanden weer van een wijntje al luisterend naar de Allah roepen van de moskee, een geluid dat we gek genoeg zullen gaan missen.

Met Fran en Mauri huurde we een huisje in Fethiye een dorp aan de Turquoise kust met een hoog gehalte Duitse bejaarden. Met de dolmus, kleine busjes, vonden we onze weg in het dorp en voelde ons helemaal thuis. Na de hele zondag markt vol verse groente en fruit te hebben leeg gekocht, gingen we op zoek naar alcohol. Maar helaas het was verkiezing dag en ondanks dat we niet mochten stemmen met ons Nederlandse paspoort mochten we ook geen alcohol kopen. We nestelde ons daarom met popcorn op de bank om alle intriges rondom de verkiezingen te volgen. De AKP party (Prime minister Erdogan’s Justice and Development government) bracht politieke stabiliteit en Europas snelst groeiende economie. In 2011 begonnen ze aan hun derde termijn maar na de verkiezingen van juni 2015 hadden ze te weinig zetels om alleen te kunnen regeren. In de maanden er op lukte het niet om een coalitie regering te vormen, volgens velen omdat Erdogan daar geen zin in had en daarom ook nieuwe verkiezingen uit schreef. Hij begon een offensief tegen de PKK, maakte de pers monddood en de Turkse staatsomroep werd door de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) en Raad van Europa bekritiseerd voor het geven van 10 keer meer uitzendtijd aan de AKP dan de oppositiepartijen. Zij concludeerde ook dat de verkiezingen niet democratisch zijn verlopen vanwege geweld en intimidatie. Maar Erdogan won met 49% van de stemmen een meerderheid in het parlement. Opgelucht dat er geen heftige rellen waren uitgebroken en dat we de volgende dag weer gewoon alcohol mochten kopen besloten we ons schitterende zwembad te testen. Helaas was het een tikkie koud en ik heb Em nog nooit zo snel ergens uit zien klimmen. Het nazomerse zonnetje op het bijna lege strand was heerlijk en de zonsondergang achter de bergen, ondanks het incidentele cruise schip dat het blokkeerde, mooi.

Em met Mauri en ik met Fran achterop scooterde naar Kayaköy, een spook dorp met 4000 leeg staande huizen. Het nu schattig, rustige vallei dorp met een handjevol mensen werd verlaten in 1923 na de Turkse oorlog voor onafhankelijkheid. De algemene bevolking uitwisseling door de League of Nations verplaatste de vele Ottomaanse Christenen naar Griekenland en haalde de veel minder Griekse moslims naar Turkije.
Door de bergen scooterden we verder naar Olüdeniz een schitterende blauwe baai. Het is een drukke toeristen bestemming maar het seizoen was al over en we werden uitgenodigd aan te schuiven bij een diner op straat. Het was een gratis diner, vanwege de overwinning van Erdogang waar ze niet echt heel blij om leken en ze vierden dan liever het einde van een goed seizoen. We kletste wat en aten veel te veel en gingen uitbuiken op het strand terwijl Mauri van Mt Baba sprong en paraglidend over ons heen zweefde. Bij de lagune ernaast dronken we Turkse koffie en werd uit mijn koffiedik door de Turkse Mel Gibson mijn toekomst gelezen.

Bij een lieve familie sliepen we in Selçuk, zij verwende ons met een heerlijk ontbijt en een continue toevoer van verse koffie. We bekeken de markt, de Basilica van St John en vanaf een afstand het Ayasuluk Fort.
Vroeg in de ochtend gingen we oude stenen kijken in Ephesus, de hoofdstad onder de Romeinen in 27BC met meer dan 250.000 bewoners. Ondanks dat 82% van de stad nog onder de grond ligt zijn de vele ruines groots en indrukwekkend. De Temple of Artemis was eens de grootste ter wereld en het theater kon 25.000 mensen houden. Nu stond er een groep Chinezen door een Nederlandse sinterklaas kapoentje zingende tourgroep heen te zingen en gniffelend knuffelde wij met de katten die het duidelijk hun huis hadden gemaakt. We lazen de geschiedenis onderweg naar het enige dat ik me van jaren geleden kon herinneren, de in 114 gebouwde Library of Celsus met zijn mooie pilaren. Toen het drukker werd liepen we terug naar Selçuk door de mandarijntjes plantages en langs vijgen bomen waar we ons helemaal vol aan aten. Het idee straks weer fruit in een supermarkt te moeten kopen en niet gewoon vers van een boom te plukken zoals we al maanden doen maakte ons toen al droevig.
Toen we ‘s avonds naar onze bus gingen bleek waarom het ‘s ochtends zo lekker rustig was in Ephese, het was een uur vroeger dan wij dachten. Vanwege de verkiezingen had Erdogan het terugzetten van de klok uitgesteld en wij hadden even niet begrepen dat het die dag was verzet. Samen met de buskaarten verkoper lachte we er om, hij zetten een film aan op zijn computer op en gezamenlijk lachte we gewoon even door op een flauwe komedie.

Istanbul de voormalig hoofdstad van Byzantium en later Constantinople voor Ottoman werd nadat in 1923 de strijd voor de onafhankelijkheid werd gewonnen door Ankara verruild als hoofdstad maar het blijft een indrukwekkende stad. Het heeft Byzantine kerken, Ottoman moskeeën, luxe winkels, chique restaurants, drukke bazaars een vol nachtleven en wij bleven er dan een paar dagen om Turkije mee af te sluiten.
We sliepen in Sultanahmet, het oude stadsdeel, vertrouwd om de hoek van ons vorige hotelletje waar we tijdens de trip met ouders en broertje een paar jaar daarvoor sliepen. Gelukkig hadden we toen veel al gezien, want ons backpackers budget liet ons maar een beperkt aantal highlights toe. De schitterende Aya Sofia beken we alleen van buiten en de 17e eeuwse Ottomaanse 260 ramen en tien duizenden blauwe tegeltjes tellende Blauwe moskee was gelukkig gratis. Het Topkapi paleis sloegen we over, in plaats daar van beken we de foto’s van 3 jaar geleden, maar gingen wel naar de grand cisterne met zijn onderwater kamers vol columns uit 532AD. Ooit werd er tot 80.000m³ water opgeslagen, nu worden er concerten gehouden en is het schitterend fotograferen.
De grand bazaar bezochten we regelmatig om Turkisch delight te kopen, heerlijke snoepjes en lunchte er in achteraf tentjes. Daar lachten ze om mijn vegetarisch zijn maar gaven me wel veel lekkere groente gerechten waar ik niet voor hoefde te betalen. We slenterde door de stad, langs galerijen, boetiekjes, cafés, restaurants en liepen over de Galata brug langs de vissers. Niet langs de restaurants, we hadden namelijk vader Karel niet bij ons om de restaurant proppers heen te sturen. Nu bezochten we wel het Taksim plein dat we de vorige keer niet konden bezoeken door ook verkiezing protesten. Voor het eerst sinds lange tijd ging ik naar de kapper die mij invulde in de hedendaagse toerisme en politieke problemen van Turkije en samen bespraken we de wereldproblematiek.
Onze laatste wandeling naar de busterminal liepen we na een ritje met de metro door de gezellige straten van één van Istanbuls buitenwijk. We aten op een plastic stoelen terras, waar we een tafel deelde met een Somalische familie en uren de verscheidenheid aan mensen bekeken. De meeste van werelds indrukwekkende gebouwen zijn gebouwd voor geloof doeleinden zo ook hier, maar Turkije is zo veel meer dan dat en wij hebben er weer van genoten.

Klik hier om wat tegen ons te zeggen, we vinden het altijd leuk berichtjes te krijgen!