Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Vietnam

Land 19

27 juni 2014 tot en met 24 juli 2014

Ho Chi Minh-Nha Trang-Hoi An-Hué-Hanoi-Halong Bay

Beschrijving

Scooters, scooters en nog meer scooters, met meer dan 7 miljoen scooters in Ho Chi Minh was wennen aan het verkeer dat in Azië weer aan de rechter kant van de weg rijdt niet de enige uitdaging. We leerden oversteken als een oude dame, langzaam op één tempo en vooral niet kijken. Wel keken we naar alle drukte vanaf kussentjes op de grond met een Vietnamees biertje tussen de studenten en maakte onszelf wegwijs in de stad door de toeristentrekpleisters af te lopen en meer over de geschiedenis van Vietnam te leren. We bekeken het Independence palace met zijn beveiligde ondergrondse gangen, tankers, bommen, helikopters en vele communistische vlaggen. In het museum haalde we onze kennis op van de noord zuid Vietnam geschiedenis en verdiepte ons meer in de rol van andere landen. We waren onder de indruk van de ernstige maar schitterende foto’s en bewonderde het optimisme van de aanwezige gehandicapte slachtoffers van Agent Orange, een gif, ingezet als wapen dat op de dag van vandaag nog voor slachtoffers zorgt. We genoten van de bedrijvigheid in de parken, kochten eten van de fietsverkopers, kokosnoten van de dames met twee manden aan een stok en wende aan de Vietnamese koffie. En toen was het zo ver, de dag waar we naar uit keken, we haalde Thuc en Mel van het vliegveld! Nu kon ons Vietnam avontuur echt beginnen.

We gaven Thuc een vlaggetje, zetten ons zelf denken uit en vroegen bij alles Thhhhhuc wat zegt hij? We lieten hem alles vragen en riepen op iedere hoek, ‘hé kijk hier staat je naam’. De Vietnamezen vonden het ook grappig, een Vietnamees die niet helemaal Vietnamees meer oogt gevolgd door drie gekke buitenlanders. Wij lachte en keken uiterst geïnteresseerd naar de gesprekken die er uit volgde waar we geen enkel woord van begrepen. Eten begrepen we gelukkig alle vier Mel en ik aten alles wat vegetarisch was en Em en Thuc aten gewoon alles. Samen door Vietnam was voor ons al een cadeautje en dat we in een enorm mooi luxe hotel gestopt werden als verassing was dan ook helemaal te gek. Thuc en Mel nogmaals, we hebben er van genoten, dank jullie wel!

Zuid Vietnam en zijn bevolking zijn ondanks de drukte vriendelijk en rustig, we lachen met ze en bewonderen hoe hard de mensen hier werken. Iedereen lijkt wel iets te verkopen, souvenirs in kleine winkeltjes, boeken op grote stapels, bloemen van kraampjes, fruit uit manden, vis van fietsen en nog veel meer. Gelukkig is veel van wat er verkocht wordt eetbaar en deden we ons tegoed aan de Vietnamese rolletjes die natuurlijk nooit zo lekker zijn als die van Thuc zijn moeder en Phõ die niet eens in de buurt kwam van die van Thuc zijn moeder. We slenterden over de avondmarkt, renden tussen de regenbuien door, struikelden over de enorme kakkerlakken, dronken drankjes op de grond, keken voetbal buiten op straat en juichten voor Nederland tot in de vroege uurtjes. Na een korte nacht probeerden Em en ik vooral onze ogen open te houden onderweg naar de Cù Chi tunnels. We zagen hoe alle schilderijen, kommetjes en andere kunst dat we overal verkocht zien worden, gemaakt wordt met veel voorkomende materialen, we rijden langs kilometers rubber plantages en door schattige dorpjes. De foute grappen van de gids, tenminste degene die we konden verstaan, maakte dat onze ogen af en toe weer open gingen en we het schaamrood op onze kaken kregen van grappen die we niet helemaal wilde begrijpen over Nederlandse grote blonde vrouwen en hun melk productie.

De meer dan 200 kilometers smalle ondergrondse tunnels in het dichtbegroeid regenwoud waren indrukwekkend. Aangezien ik zelfs in Vietnam niet groot ben, moest ik het gat proberen, om het uren in zo een klein gat uit te houden, moet de angst om boven de grond te zijn wel erg groot zijn. De enorme bom kraters gaven een idee van hoe heftig dat geweest moet zijn. De vernuftige manieren die men gevonden had om jarenlang in de smalle tunnels te wonen, zoals koken zonder rookvorming en het water afvoersysteem ter voorkoming van overstroming waren niets in vergelijking met de hoeveelheid verschillende manieren die ze bedacht hadden om Amerikanen te doden. Het enthousiasme en de trots waarmee onze gids vertelde over de vallen en ze allemaal tot in detail met bijgeluiden demonstreerde is begrijpelijk gezien de recentheid en impact maar maakte ons wat ongemakkelijk. Toch waren deze gruwelijke manieren om Amerikanen te doden niet in verhouding met de Amerikaanse wapens, gif en 13 miljoen ton bommen, dat is 265 kilo voor iedere man, vrouw, en kind in Vietnam, Laos en Cambodja samen. Om nog meer te ervaren hoe het leven in de tunnels moest zijn geweest, is er voor de westerse toeristen een stuk tunnel vergroot, iedere 20 meter wordt het smaller tot de laatste 20 meter, deze is de werkelijke afmeting. Een Spaans meisje en ik waren de enige uit de groep die onze claustrofobie te lijf gingen en er door heen kropen om iets wat bezweet en opgelucht er aan de andere kant weer uit te komen. Volgens de gids konden we onszelf heel wat geld voor visa besparen en zo doorkruipen naar Cambodja en Laos. We lieten deze en de gelegenheid met verschillende grote pistolen en geweren te schieten aan ons voorbij gaan en sloten af met een mooi staaltje communistisch propaganda in de vorm van een verplicht informatie filmpje over de oorlog.

Naast reisleider Thuc heeft iedere straat in Vietnam minstens drie toeristen informatie bureaus die alles voor je kunnen regelen zo ook de nachtbus. We boekten tickets met het risico een nacht niet te slapen in een Karaoke bus, geen Karaoke maar wel een Seagalletje, dat Steven Seagal een Vietnamese vrouwenstem had leek niemand in de bus vreemd te vinden behalve wij. Gelukkig hebben wij een mapje in ons filmcollectie, een cadeau van broertje Mark, met “Best movie ever” en kunnen wij wanneer we maar willen van de mannelijke Engelse Steven genieten. Na een wat rommelige nacht waren we dan ook blij het fijne strand van Nha Trang te zien en aangezien Thuc en Mel hun vakantie rust nodig hadden offerde we ons op en huurde ook een bedje.

Mel en ik liepen als Duo Penotti over het strand en de jongetjes betaalde toeristenprijzen voor mangO. Na uitgerust genoeg te zijn gingen we naar ons hoogtepunt van Vietnam, het eiland Vinpearl! Als kleine kinderen gleden we van alle glijbanen, renden op blote voetjes over hete stenen en pijnlijke ijzeren trappetjes tot we niet meer konden en we genoeg adrenaline gevoeld hadden na twee keer van de Tsunami af te zijn geweest. We liepen door vis tanks vol haaien, roggen en zelfs zeemeerminnen, gingen helemaal los in de game hal waar Mel alle mollen raak ramde, Thuc een geweldige slalom skiede en Em iedereen er uit danste. Nog vol verbazing over Em zijn danskunsten keken we met open mond naar de in de branding van de zee poserende Russische dames en hun moeders die de ene foto na de andere van elkaar maakte. De pret van Vinpearl ging door tot in de avond uren, na een ritje in de achtbaan bewonderde we een watershow, zo spectaculair dat de twee Aziaatjes er van in slaap vielen en we eerder vertrokken om op de terugweg te genieten van de verlichte kabelbaan met Eiffel torens en de lichtjes van de stad aan de overkant. Blij liepen we terug langs de vele suikerriet sap stalletjes waar mensen meezongen met de Karaoke fiets en sigaretjes rookte die verdacht veel op Amsterdamse sigaretjes leken. Op de avondmarkt aten we ons rond en kochten oranje waaiers om Nederland mee aan te moedigen. Met de België wedstrijd testen we het café, het scherm en de bucket cocktails. Niet alleen Thuc was dronken na drie slokken en alle vier zagen we meerdere ballen over het veld rollen. In afwachting van de Nederland wedstrijd huurde we scooters om uit te waaien en reden we langs tempels en ruïnes, langs het water ver weg van alle drukke stranden vol Russen, langs duizenden ligbedjes naar kleine dorpjes met vissers bootjes die er meer uit zagen als rieten manden. Na in Ho Chi Minh in een beetje duurder maar heerlijk vegetarisch gegeten te hebben vonden we nu een spotgoedkoop vegetarisch restaurant dat zo lekker was dat we er speciaal naar terug gingen en gaven de heren bijna toe dat ze in Vietnam het lekkerst aten in de Vegetarische restaurantjes. We keken weer voetbal tot de zon opkwam en liepen trots wapperend met onze oranje waaier tijdens het ontbijt van onze hotel familie naar ons bed op de vijfde verdieping, hoe hoger hoe goedkoper geld hier bij gebrek aan liften.

Met een maximale snelheid van 40 km per uur die in heel Vietnam lijkt te gelden kwamen we na een rusteloze nacht ondanks alle verdovende middelen aan in Hoi An. Ieder ritje leken de bussen oncomfortabeler te worden maar we durfde niet meer te klagen na het verhaal van twee Nederlanders met dezelfde plaatsen als wij die drie keer zo veel afgerekend hadden voor zogenaamde super deluxe seats. In een riksja laten we ons met tassen en al afzetten bij een zorgvuldig uitgezochte goedkoop hotel met zwembad waardoor we de enorme kakkerlakken accepteren. We spelen toeristjes in het schattige lampionnen dorp vol liefelijke straatjes, bootjes, winkeltjes en restaurantjes. Ook hier staan de scooters midden in de restaurants tussen de tafels maar daar zijn we ondertussen aan gewend geraakt. Het is zo gezellig schuilen voor de regen dat we zelfs Thuc aan het Vietnamese bier krijgen.

Bij een grappig man van een toeristenbureautje plande we, nog geheel overtuigd van ons Nederlands elftal, om de finale voetbal heen onze Halong Bay tour. Na dit enorm harde werken reden we met de scooter naar het dichtstbijzijnde strand om te ontspannen, dit bleek lastiger dan gedacht door de vele opdringerige verkopers die pas leken te verdwijnen toen het begon te hozen van de regen. Mel en ik kletste bibberend onder ons handdoekje en de jongetjes speelde in de golven. We maakte last minute nog wat Nederlandse vrienden, deden een dutje, zette de wekker om middernacht en keken hoe Nederland verloor samen met veel te blije Argentijnen. In volledig daglicht dropen wij in oranje gehulde supporters af, zelfs de normaal opdringerige scooter taxi’s bleven rustig uit medeleven.

In Hué werden we van de bus stop geplukt en voor een nieuw mini hotel afgezet waar we snel twee kamers en scooters huurden. We aten bij een doof stomme man, wiens dochter heel fijn eten kookte en die wij door zijn gebaren maar vooral mimiek het beste begrepen van alle Vietnamezen, op Thuc na dan. We lachen heel wat af om zijn grappen maar ook om de rekening, met de menukaart een leeg briefje en een pen schreven we die zelf. We reden om af te koelen en uit te buiken in het donker naar de pagode en maakten wat donkere foto’s. De volgende dag bezochten we het Chinese paleis dat ons veel aan de verboden stad van Beijing deed denken, hielpen Mel met haar spinnen fobie en liepen door de jungle naar een bijzondere begraafplaats waar we zeiknat regenden. Het graf is maar een dag per jaar te bezichtigen en toevallig niet toen wij er waren. Teleurgesteld reden we uiterst charmant in poncho’s en de mannen met doorschijnende shirts terug naar onze dove vriend om te lachen en lekker te eten.

Allemaal keken we uit naar de Halong Bay trip, volgens velen de reden om naar Vietnam te gaan, alles was gepland, geboekt en betaald. We hadden plaatjes gezien van de schitterende houten boten met mooie zeilen, luxe zonnedekken en schitterende kamers. We hoefde niet na te denken, alles was geregeld, we werden opgehaald en weer thuis gebracht. Er was ons zo veel fijns beloofd, naast genieten van het schitterende natuurschoon konden we twee dagen ontspannen op een boot met een ruime kamer, groot bed, eigen badkamer en airco. We zagen ons al helemaal zwemmen in het heldere water, zonnen op ligbedden op het zonnedek, kanoën tussen de grote rotsen, eten in de dinerruimte, drijvende dorpen bezoeken, rondgeleid worden in een grot en drankjes drinken tijdens de zonsondergang. Een fijne afsluiter van de vakantie voor Thuc en Mel. Toen onze pick-up een man op een scooter bleek die hard voor ons uit reed en druk gebaarde dat we door moesten lopen voelde we al nattigheid, toen ons busje naar de baai er uit zag als de minibusjes van Afrika werden we wat stiller en toen we afgezet werden in de baai en de boten zagen, vroegen wij ons af waar de boten van de plaatjes waren. We volgde een hard pratende reisleider naar de pier en zagen onze boot aankomen, op de boot werden we gesommeerd onze tassen in de hoek te leggen en binnen te gaan zitten wachten, niet echt het warme welkom dat we verwachtten. Het eten was prima en we kregen weer hoop, de kapitein lachte en we begonnen ons te ontspannen. Het welkom praatje bleek een lijst verboden, als niet zwemmen, niet op het zonnedek en de hoogte van de afkoopsommen voor het meebrengen van eigen eten, drankjes en zelfs water. Iets wat ongerust wilde wij graag onze kamers in om onze zweterig warme reiskleding te verruilen voor zwemkleding en om onze zelf meegebrachte alcohol te verstoppen. Een kamer bleek lastig, na drie keer afgescheept en uitgesteld kwam de ware reden naar boven, we waren met meer mensen dan kamers en dat gaf een probleem. We probeerde te zoeken naar een oplossing door in ieder geval een omkleedmogelijkheid te creëren, anders dan het toilet dat naast heel klein er uit zag alsof het nog nooit was schoongemaakt. Na veel zuchten konden wij dames ons omkleding in een kamer. We bleken niet de enige boot met problemen, de andere drie boten waar we tegenaan zouden liggen de komende nacht bleken ook vol ontevreden gasten, gelukkig kon door wat schuiven en het creëren van nieuw vriendschappen de reisleider ophouden met al zijn verhitte discussies en had iedereen een bed. En wat voor bed, in de kamers die erger stonken dan het nog nooit schoongemaakte toilet stonden twee houten bakjes die door moesten gaan voor bedden. We bekeken de ‘luxe’ hut met één peertje dat op zijn laatste krachten brandden en besloten dat dit misschien maar goed was zodat we niet hoefde te zien hoe het er verder uit zag. Zeker nadat we merkte dat Em zijn bed nog nat was van het zweet van de vorige gebruiker. We besloten de schimmel op de kussens te negeren nadat de vriendelijke kapitein Em nieuwe lakens bracht en ons toestemming gaf eindelijk te zwemmen in het niet echt heldere maar wel verkoelende water. Na het zien van een aantal kwallenbeet slachtoffers en de vieze afval streep in het water, waarvan we hoopte dat het niet het toilet was, stapten we in een kano en overleefde deze relatietest zonder ruzie, waarschijnlijk omdat we alleen maar konden lachen van verbazing over de tour. We dronken al voor zonsondergang een drankje en stapte onder wat druppels koud water dat ze douche noemde, wat prima was aangezien de airco het toch niet deed tot na negen uur. Om zeven uur zouden we eten en voor half zeven werden we allemaal uit onze hut gesommeerd, de verbazing deed niets af aan het eten en het was weer lekker. We kochten wat frisjes en goten er stiekem heel veel vodka bij, hopelijk genoeg om in de kamer te kunnen slapen. Nadat de gids zo dronken was dat hij al zwalkend zijn mensen van een andere boot weerde en zijn collega hem uitlachte, rookte ze jointjes gekocht van een klein bootje. Wij maakte grappen met alle andere gedupeerde eeh oh nee toeristen, probeerde er het beste van te maken en vergeleken prijzen. We waren blij dat wij het minste betaald hadden en niet vanuit Engeland voor een deluxe cruise ongeveer het bedrag dat wij in Dong betaald hadden in dollars hadden betaald. Na wat gekke dronken foto’s gemaakt te hebben, ja we hebben ze nog Mel 😉 hoopte we dat de airco aan stond en gingen we slapen. De airco stond aan maar hielp niet veel, dachten we, totdat deze om vier uur uit gezet werden en we allemaal badend in het zweet wakker werden. Gelukkig waren we ondertussen gewend aan de toilet lucht en kwamen ze ons om half zeven al uit onze hut halen voor het ontbijt van acht uur. Dit was ook gelijk de check out dus legde we onze tassen weer in de hoek en zaten op de paar treurige ligstoelen zonder kussens op het zonnedek te genieten van het uitzicht tot we weer terug in de haven waren. Na een afscheid lunch in een VIP ruimte, waar we tot ergernis van het personeel zelf de airco aan zetten en zij hem weer uit zetten met als gevolg dat wij buiten gingen staan, dit weer tot ergernis van onze schreeuwerige gids, doken we het eerste busje in dat terug ging naar Hanoi en besloten we dat dit een mooi verhaal voor later maakt.

Dat de Vietnamezen goed kunnen verkopen is duidelijk, we zijn er allemaal in getrapt wat het toch iets minder vervelend maakte. Wel vervelend vonden we dat dit niet de ontspannen afsluiting voor de vakantie van Mel en Thuc was als gehoopt. Halong Bay zelf is schitterend mooi, daar hebben we van genoten, we hadden het niet willen missen en gelukkig hebben we de foto’s nog.

Terug in Hanoi gingen wij druk in de weer met alle papierwerk, vervalsingen, officiële brieven, nep reserveringen en planningen voor ons Chinese visa en moesten Thuc en Mel op souvenirs jacht. Dat zij niet de enige waren op zoek naar souvenirs bleek toen we onszelf per ongeluk tussen een lading Hollandse georganiseerde busreis toeristen bevonden. Al Engels pratend verwonderde we ons over een echtpaar dat bij een marktkraam één paar slippers met credit card wilde afrekenen, eerlijk is eerlijk ze betaalde minimaal het tienvoudige van de normale prijs maar dan nog vroegen wij ons af of je tegenwoordig op de maandagochtend markt in Schubbenkuttenveen eigenlijk ook met credit card kunt betalen. De Vietnamese slipper verkoper kon na de prijs die ze overeengekomen waren overal om lachen en wees naar een pin apparaat aan de overkant. Tussen het ijskoffie drinken en taartjes eten door liepen we een rondje om het meer waar we niet durfde mee te doen met alle dansende mensen. Wel kochten we in een opwelling kaartjes voor een waterpoppenshow waar de Aziaatjes weer in slaap vielen, wat niet zo erg was aangezien Em de goedkope studentenkaartjes had gekocht. We genoten meer van de drukte op het plein en de show die plaatsvond als de politie met grote zwaailichten en luide megafoons aan kwam. Snel stonden de mensen op, reden de scooters weg en probeerden de ballonnen verkopers zich te verstoppen om de hoek met hun grote gekleurde ballonnen meters boven hun uit, voor een minuut of tien waarna alles en iedereen weer gewoon terug was op hun oude plek. De afwijzing voor ons China visa zonder reden was vervelend maar niet zo vervelend als afscheid moeten nemen Thuc en Mel. Op de valreep lieten we onze voetjes masseren met een glaasje wijn en aten onze laatste maaltijd samen. Treurig namen we afscheid en zwaaide de taxi uit.

Stil gingen we eten, saai dronken we koffie en zelfs de taartjes smaakte niet hetzelfde, we bleven nog een paar dagen Thuc en Mel missen in Hanoi voor het China visum. We wachten op de beloofde tyfoon Rammasun met een doos pandan cake en koffie maar er kwam niets. Na veel heen en weer naar de ambassade, zielig kijken en aanhouden kregen uiteindelijk toch ons dubbele entree visa, weliswaar met andere data waardoor we halsoverkop vriendinnetje Ching appte een China Lonely planet kochten en een vlucht boekte naar Shanghai. We zeggen de Phõ, scooters en Vietnamezen gedag en stappen in het vliegtuig.

Klik om je reactie achter dat vinden wij heeeeel leuk!