Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Zambia

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

14 januari 2014 tot en met 29 januari 2014
Chipata-Lusaka-Chimfunshi-Livingstone

Het tiende land zit er op! Zambia is westers, heeft grote steden, luxe bussen, maar ook veel groen, parken en wildlife. We hebben ons vermaakt met onze nieuwe Zambiaanse vrienden en vrij ontspannen gereisd.

In de stromende regen, met alle mensen uit onze bus, vrachtwagenchauffeurs, handelaren en nog veel meer, stonden we bij de meest ongeorganiseerde grens overgang tot nu toe. Allemaal moesten we door een heel klein hokje met één deur waar we ons allemaal in hetzelfde boek moesten inschrijven. Volgens het meisje naast ons was dit boek totaal overbodig aangezien er nooit iemand in keek, zij schreef onder vervoersmiddel dan ook ‘boot’.

De eerste rit naar Chipata was mooi en rustig, de wegen hebben hier, tot ons groot genoegen, bijzonder weinig kuilen. Onze complimenten over de staat van het asfalt doet de Zambianen glunderen van trots, Afrika en wegen, het blijft een ding. De bouwstijl in Chipata met vele overkappingen en veranda’s in een dor bruin landschap en het feit dat alle gevels vol geschilderd zijn met reclame, geeft ons het idee in een western te zijn beland. Helaas was het regenseizoen deze western niet vergeten en viel ons plan een walking safari te doen in South Luanga in duigen. Als het gras te hoog is kun je de leeuwen, luipaarden en cheeta’s niet zien en is het risico een muzungu snack te worden te groot, heel kinderachtig vonden we het. Samen met onze taxi chauffeur zijn we dan maar alle drie heel hard meezingend met Celine Dion, Enrique Iglesias en Justin Bieber een bus ticket gaan kopen.

Dat het Zambiaanse openbaar vervoer de charme van de gammele minibussen mist en keurig nette gekeurde busjes heeft, (er passen gelukkig nog net zo veel mensen in) heeft voordelen. Dat de grote bussen ook gekeurd zijn en veel luxer zijn, heeft vast ook voordelen, wij zien vooral problemen. Zo kunnen de raampjes maar een paar centimeter open, hoe kunnen we nu onze levende kippen, zakken mango’s, lunch, drankjes en maiskolven kopen? De vloer is schoon, waar laten we nu ons afval? Ze zijn zo trots op de airco dat ze ons de hele 6 uur durende rit hebben laten klappertandend, geef mij maar de zwetende sunny side of de bus.

Lusaka is een grote westerse stad met veel grote malls, de Zambianen zijn erg trots op de laatste twee, die hebben namelijk de eerste roltrappen van heel Zambia. Er worden vele grappen gemaakt over de Zambiaanse gezinnen die op zondag als uitje met de kinderen  gaan roltrap rijden. Wij zijn met de roltrap naar de bioscoop geweest om Nelson Mandela, A long walk to freedom te bekijken, dat voelde heel westers, kijken naar Afrika. Om het westerse gevoel een beetje tegen te gaan, hebben we onszelf overgegeven aan een woodcarving dorp, een ware toeristenval waar we een paar uur onderhandelend bezig zijn geweest om ons eigen Malawi Bawo spel te kopen, wat hier Asolid heet. Dat Asolid hier andere spelregels heeft is ons ’s avonds met wat steentjes van de grond geleerd door Zambiaanse vrienden tijdens een paar drankjes en vers gemaakte kip. Helaas is met de welvaart ook de criminaliteit gekomen en hebben we een  stel dat overvallen was in hun shock bijgestaan, slippers geleend en aan wat hechtingen geholpen.

Het koste ons een  lange ingewikkelde dag reizen, maar met wat hulp van de vriendelijke mensen in de Copperbelt region die ons zelfs in hun taxi mee namen naar de minibus stand, zijn we aangekomen in Chimfunshi Wildlife Orphanage om chimpansees te ontmoeten. We werden tegen campingprijzen naar de 16 bedden tellende dorm tent gestuurd, ze vertrouwden ons kleine tentje in combinatie met de heftige regenval niet. We hadden het hele camp voor onszelf, inclusief de vele grote honden, een impala en een ondeugende aanhankelijke kitten.

Vol spanning en enthousiasme werden we in alle vroegte door Felix in de truc opgehaald, op naar de chimpansees! Bij het zien van bezoekers werden de chimpansees heel enthousiast, bezoekers betekent namelijk extra snacks tijdens de wandeling. Het liefst willen ze dan ook allemaal mee, dit kan helaas niet en om ze te kalmeren, werden wij even weg gestuurd om aan baby chimp Julius voorgesteld te worden.

Ze willen niet dat er baby’s geboren worden in de Orphanage aangezien het heel moeilijk is ze te rehabiliteren in het wild. Alle vrouwtjes hebben daarom een birth control chip, die werkt niet 100% en dus zijn er toch af en toe kleintjes, helaas maar wat zijn ze lief, speels en grappig. Julius zijn moeder was een paar dagen na de bevalling treurig genoeg overleden waardoor Julius met de fles gevoed wordt. Tussen de twee huis schapen, de drie honden, tientallen papgaaien, eenden en kippen hebben we kennis gemaakt met Julius. Alle hondjes vond hij lief en raakte hij aan, behalve de grote iets wat jaloerse hond, daar oehoehoehde hij tegen als die te dicht bij kwam. Onze handen, gezicht, en vooral mijn staart vond hij erg interessant en wilde hij graag aanraken.

Na onszelf in onze Chimfunsi overals gehesen te hebben en de zakken vol gestopt te hebben met koekjes, chips en pinda’s gingen we door het kleine kruip gat de chimpansee enclosures in. De zes chimpansees kwamen ons bekijken, onze zakken leeg eten en ons inspecteren.

Dominique de ondeugende puber vond Emory zijn nek een goede plaats om te zitten en Cindy de oudere dame en leidster van de groep ontfermde zich over mij. Tijdens de wandeling door het bos deden zij hun ding en hadden ze geen moeite ons duidelijk te maken wat we voor ze moesten doen. Al snel werd ons duidelijk gemaakt welke de goede bloemen waren om te eten, of we wilde helpen plukken en Cindy at de bloemen a la Lady en de vagebond zo uit Em zijn mond. Mama Carla vond het prima dat wij met haar kleine Kitty speelde. Nadat Cindy onze handen had geleid naar de termieten heuvel en duidelijk had gemaakt dat we die verder open moesten breken ontstond er een waar termiet feest. Grote Seth kwam met hele brokken termietheuvel naar Emory en wachtte net zo lang tot Em die met zijn voet open had gebroken. Zelfs Dominique nam even de tijd tussen het boom slingeren door om wat brokken leeg te zuigen en aan het einde durfde zelfs kleine Kitty een brokje aan te pakken. Bij het zicht van de schoolkinderen aan de andere kant van het hek, werd er door Didi, een oudere dame die zich erg rustig had gehouden tot nu toe, met wat brokken naar ze gegooid. Dit tot grote schrik en hilariteit van de kinderen. We hebben ons de hele ochtend met ze vermaakt en met knuffels hebben we gedag gezegd.

Na ook Julius gedag te hebben gezegd zijn we met Felix naar de andere enclosures gereden. Een mooie best lange rit, ze hebben namelijk meer dan 1000 hectaren land voor de 130 Chimpansees, dit om ze een zo normaal mogelijk leven te geven. Het is triest dat ze niet meer terug het wild in kunnen maar na de verhalen te horen waar ze vandaan komen is dit alternatief vele malen beter. In plaats van te drinken en roken in bars als entertainment, kunstjes te moeten doen in een circus, met make up op en een jurk aan te moeten dansen, in een vliegtuig in een schoenendoos gesmokkeld te worden, of op gejaagd te worden door stropers voor bush meat, leven ze hier nu een bijna normaal leven. Zelfs Benny die na 25 jaar voor het eerst een andere Chimpansee zag is helemaal opgenomen in de groep. Dat Lola op vrijdag zich nog altijd opmaakt en haar eigen make up, gemaakt van modder en besjes, vind de groep prima. Dat Nina haar eigen dekentje nooit afgeeft en Andrew weet hoe hij wat voor slot dan ook open kan maken, wordt ook geaccepteerd.

Omdat er niemand is en wij niet bang zijn, mogen we met Felix mee als hij zijn chimps inspecteert. Maar twee uur per dag zitten ze in de hokken waar ze te eten krijgen. Dit doen ze om te zien of ze er allemaal nog zijn en of ze gezond zijn. Het inspecteren is geweldig, dit betekent langs ze lopen, met ze kletsen, handjes vastpakken, knuffelen, spelen en vooral veel kietelen. Allemaal zijn ze er dol op en ze hebben allemaal een ander plekje waar ze je hand naartoe lijden. Dat ze niet geheel ongevaarlijk zijn blijkt als Emory de regels aan zijn laars lapt en bijna twee keer onze camera kwijt is. Wij vertellen Felix dat we erg jaloers zijn op zijn baan en hij glundert net zo hard als de chimp die hij aan het kietelen is.

Terug naar Lusaka konden we het eerste stuk mee met Felix op de truc, dat was fijn, als (mannelijke) lifter wordt je geacht mee te helpen, dat betekende bij iedere stop spullen in en uit laden. In Lusaka onze vrienden gedag gezegd en naar Livingstone bij Victoria Falls gegaan. De eerste public bus in heel Afrika waar we andere muzungu’s in hadden zitten en nog Nederlanders ook. De bacpackers in Livingstone was zo fijn met schone grote keuken, zwembad, klimwand, schaduwplek voor ons tentje, katten, een lieve kitten en gezellige mensen dat we ons er een hele week hebben vermaakt. Dat de kitten, die we na de eerste avond Terror noemde, het ‘s nachts een leuk spelletje vond om onze tenen te pakken vanaf buiten de tent en we alle verhalen van de dronken vrijwilligers konden volgen die ze zelf de volgende dag waren vergeten, deed ons grinniken. Zo leerde we dat onze Zambiaanse vrienden uit Lusaka die ons kwamen opzoeken bekend stonden bij de jonge meiden als ‘muzungu hunters’.  We hebben ook weer veel interessante reizigers met mooie verhalen ontmoet. We hebben zelfs biertjes gedronken aan het zwembad met Nuri uit Libie en Samuel uit Israel, aan het einde van de avond noemde ze elkaar neef, vriend en vijand en besloten ze samen naar de volgende plaats te liften, wij vonden het mooi.

Victoria Falls is net zo indrukwekkend als dat het nat is. Om zes uur ‘s ochtends waren we een paar uur de enige toeristen om de watervallen en regenbogen te bewonderen. Met de camera in plastic tasjes gewikkeld, al druipend hebben we onze foto’s gemaakt en het natuurgeweld bewonderd. Ook hier werden we teleurgesteld, de vele regen maakte het te gevaarlijk in Devils pool te zwemmen en aan je voeten vast gehouden te worden om over het randje, de 101 meter naar beneden te kijken, alweer erg kinderachtig. De vele agressieve naar eten loerende bavianen zorgde er voor, dat we het wel fijn vonden dat er bussen toeristen hun aandacht van ons kwamen afleiden. Langs de zebra’s en giraffen zijn we naar één van de duurste hotels aan de Zambia kant van Victora Falls gelopen voor een kopje koffie. Dit hotel had een nog duurder zusje, met uitzicht op de Falls, deze was iets verder met een shuttle busje, langs zingende en dansende als stammen acterende locals en personeel geheel in safari outfits. Hier hebben we opgedroogd en bij het horen van de 2500 dollar kamerprijs per nacht, maar geen eten besteld van de menukaart zonder prijzen. Het toilet was mooier en schoner dan alle hotelkamers van de hele reis. Al rijstewafel etend en bavianen ontwijkend, zijn we naar de brug gegaan die Zambia van Zimbabwe scheidt. Hier heb ik vast Em de Zim kant in getrokken om hem te laten wennen onder toeziend oog van onze nieuwe, houten olifanten verkopende vrienden Elvis en Innocent. Zij hebben nog geprobeerd ons te laten bungeejumpen maar helaas we vonden de 140 dollar voor 3 seconden toch niet geheel in verhouding. Dan geven we liever ons geld aan de vele goede organisaties die met behulp van toeristen en vrijwilligers proberen het land nog verder te helpen.

We hebben genoten van westers Zambia, een beetje meer luxe, de dure maar gave activiteiten, de gastvrije bevolking, vele reizigers, vrijwilligers en vooral goede projecten als Chimfunsi.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!