Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

Zimbabwe

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

29 januari 2014 tot en met 12 februari 2014
Vic Falls-Harare-Tengenenge-Masvingo-Greater Zimbabwe-Bulawayo

Het elfde land zit er op! Zimbabwe is een mooi land, met werkelijk overal kunst en muziek. Het heeft naast een dictator veel creatieve, artistieke en muzikale mensen. Ze zijn optimistisch, vredelievend en behulpzaam en misschien wel iets te geduldig in het wachten op verandering. Overal werden we erop attent gemaakt dat ze blij zijn met ‘visitors’, het maakte dat we ons erg welkom voelde.

Na bij ons eerste bezoek aan Victoria Falls Emory letterlijk over de streep Zimbabwe in getrokken te hebben, besloten we, in goed overleg uiteraard, toch het land van Mugabe te bezoeken. Het wel sponsoren van de bevolking woog toch zwaarder dan het niet sponsoren van Mugabe.

De Zim kant van Victoria Falls was anders dan de Zam kant. In Zam is Livingstone een plaats waar Zambianen wonen en er toeristen op bezoek komen. In Zim is Vic Falls een toeristen dorp waar Zimbabwanen komen werken. Aan de Zam kant is ’s avonds rondlopen gevaarlijk, vanwege mensen die je willen overvallen en aan de Zim kant vanwege de bavianen, wrattenzwijnen, hyena’s en soms zelfs olifanten die door de straten lopen. Bij de backpackers aan de Zam kant hadden we katten en een kitten, in Zim honden en een enorm grote maar heel lieve Deense dog. In Zam betaalde we met Kwatcha’s en waren we continu aan het omreken, in Zim komen er gewoon Amerikaanse dollars uit de muur. Victoria Falls is net zo nat maar je kunt verder zien en hebt meer overzicht, de tweede keer was net zo indrukwekkend.

De dollarisatie heeft extra werkgelegenheid gecreëerd in Vic Falls, de verkoop van oud Zimbabwaans geld aan toeristen, de triljoen dollar biljetten zijn niets meer waard en op iedere straathoek staan dan ook minstens vijf jongens hun oude biljetten gestreken en wel te verkopen. Gelukkig zijn er meerdere grote werkgelegenheid sectoren, houten olifanten verkopers, sleutelhanger verkopers, stenen beeldjes verkopers, poncho verhuurders, paraplu verhuurders, ansichtkaarten verkopers, wandelstokken verkopers enzovoort. Het mooie is dat ze er niet eens een winkeltje voor hoeven te hebben, ze lopen gewoon op straat met hun waar en volgen iedere toerist net zo lang tot dat die wat koopt om van ze af te zijn. Aan de incidentele toerist die echt niets koopt, vragen ze gewoon een dollar voor eten (lees: om je met rust te laten). Niet dat er geen winkels zijn, nee gelukkig hebben ze er naast een grote supermarkt tientallen souvenir winkeltjes met allemaal dezelfde spullen als de straatverkopers. Wij vonden het dan ook een sport niets te kopen. Ondertussen weten we dat geld weggeven niet helpt, juist averechts werkt en hebben we onder het motto “we hebben meer tijd dan geld” geen enkele dollar weggegeven en zo heel veel met de jongens gesproken. Wel hebben we wat kleding weggegeven en zijn na drie dagen lichter vertrokken dan dat we aankwamen.

Dat de minibusjes, hier genaamd combi’s, die we al maanden nemen, niet heel veilig zijn wisten we ondertussen al. Dat de drivers dit zelf ook weten bleek aan de teksten waarmee ze hun combi’s volgeplakt hebben, allemaal hebben ze slogans als ‘Praise the lord’, ‘In god we trust’, ‘Save us lord’. Aangezien de bussen deze teksten niet hebben dachten we veiliger te zijn een bus naar Harare te pakken. Bij vertrek bleek echter een andere maar vergelijkbare tactiek van toepassing. Bij de start van iedere rit komt er een persoon van de kerk de bus in om met zijn allen te bidden voor een veilige reis, waarna de chauffeur het gaspedaal nog net iets harder indrukt. Gelukkig duurt dat bidden maar een paar minuten, wordt er daarna een paar keer heel hard Praise the lord geroepen en dachten we rustig te kunnen wegdutten. Niet dus, Zimbabwe is zo gehecht aan muziek dat in iedere bus er muziek programma’s aan staan met volume op standje ‘minimaal één week piep oren’. Boven dit enorme volume uit kwam na 12 uur in de bus een grote knal gepaard met heel veel rook. We hadden kennelijk niet hard genoeg gebeden aangezien de luchtdrukcompressor van de bus ontplofte. Zonder gewonden met maar een paar uur vertraging kwamen we aan in Harare. Harare voelde eerder Amerikaans dan Afrikaans, alles is opgezet in blokken, de staten zijn genummerd en je ziet veel grote grijze hoge gebouwen. Daarnaast zijn de vele grote auto’s over het algemeen van het budget ‘daar kun je ook een huis voor kopen’ en hebben de enorme villa’s met minimaal een zwembad en tennisbaan beveiligingsmaatregelen die net zo veel gekost moeten hebben als het hele huis. Dat de dollarisatie voor sommige mensen goed is zien we, we zien echter ook dat de dollarisatie voor een groter gedeelte van de bevolking het leven erg duur maakt en meer dan één maaltijd per dag eten moeilijk maakt. Een dollar is best veel voor mensen hier, gelukkig is er ook veel goedkoper dan een dollar, dit geeft wat rekenvaardigheid als je wisselgeld deels in Randen, de Zuid Afrikaans valuta, en in snoepjes is. Zo hebben we zelfs in een winkel met snoepjes kunnen betalen voor een plastic zakje. Zo zijn er wel meer vreemde systemen, dit bleek bij het inleveren van onze glazen fris flesjes, als je ze koopt moet je statiegeld betalen, omruilen voor volle kan, inleveren alleen niet, we hebben ze dan ook maar weggegeven.

Het openbaar vervoer is ook niet helemaal sluitend, de combi’s gaan in Zimbabwe niet naar de afgelegen delen, en omdat ook gewoon vervoer in vele delen van Zimbabwe schaars is was zelfs liften geen optie. Gelukkig hadden we vrienden gemaakt onderweg en konden we via via een auto lenen om mee naar Tengenenge te gaan. Tengenenge is het dorp waar oom Gert Jan zijn kunst en kunstenaars vandaan haalde voor de beeldentuin in Lisse. Naar aanleiding van de verhalen die de kunstenaars toen der tijd vertelde tijdens hun verblijf in de beeldentuin was ik nieuwsgierig. We hadden onze nieuwe vrienden mee, een reislustige dame uit Amerika en Billy een Zimbabwaanse jonge kunstenaar die graag ideeën van de grote kunstenaars wilde opdoen. Alle vier waren we helemaal stil van de enorme hoeveelheid beelden, we wisten niet waar we kijken moesten. Het ene beeld een nog mooier dan het ander, de verschillende stijlen, de creativiteit, de details en het vakmanschap, we waren onder de indruk. Dank nog Gert Jan en Josee voor het doorgeven van de namen, dit zorgde voor leuke gesprekken met de kunstenaars, ze kende ze en wisten zelfs waar ze nu allemaal zaten. Helaas niet meer in Tengenenge. Jack Jonas zat in de buurt maar helaas konden we niet meer langs, het werd al donker. In het donker rijden is gevaarlijk, zeker in de buurt van Harare vanwege onder andere de grote gaten in de weg, het ontbreken van licht op veel auto’s of het rijden met groot licht, het gedoogde dronken rijden, het risico op car jacken en de corrupte politie. We hadden overigens genoeg tijd gehad als de standaard Afrikaanse factoren niet hadden meegespeeld, dat de auto twee uur te laat werd gebracht, daar keken we niet van op en dat we een lekke band kregen is gezien de vele gaten in de weg en het nooit nieuwe maar tweede hands banden kopen ook niet vreemd. Maar dat we een aantal keer verkeerd reden omdat de ijzeren bewegwijzering borden ontbraken was nieuw voor ons, die borden worden gestolen om spullen van te lassen, de truc is te zoeken naar houten palen langs de weg en dan een voorbijganger vragen welke kant je op moet.

We vonden het dan ook niet heel erg in Harare de auto weer af te geven en de volgende dag weer in een ‘In the lord we trust’ combi te stappen. Ook handig zijn de shared taxi’s, dit zijn gewone auto’s waar je met zijn 5e in kunt en voor 50 rand naar de volgende bestemming kan. De corrupte politie houdt hier echter niet zo van en probeert ze vaak aan te houden met hun knuppels. De grote sterren in hun voorruit maakt ze goed herkenbaar voor ons. Op deze manier hebben we ons naar een wildlife park buiten de stad begeven, de website had het over re-integratie en breeding programs. Bij aankomst hadden we, bij het zien van de niet heel bijzonder grote ruimtes die de leeuwen en andere dieren hadden al zo onze twijfels. Na meer dan een uur lang alleen maar vragen gesteld te hebben, Emory als bad cop en ik als good cop, gaf onze gids toe, ‘We buy the animals for tourists’ gaf hij zuchtend en beschaamd toe. We moesten ons best doen niet weg te rennen en in minder dan een paar minuten hadden we ons uit de voeten gemaakt. Met een naar gevoel en een heel naar verhaal voor op tripadvisor zijn we maar een rondje door de stad gegaan.

Tijdens onze rit naar Masvingo om Greater Zimbabwe te zien, bleek dat een op rit van 300 km er gemiddeld 16 politiecontroles zijn. Dat de corrupte politie altijd wel iets vind om je een boete voor te geven bleek uit de grote hoeveelheid mooie verhalen over de meest uiteenlopende boetes. De mooiste vonden wij 25 dollar voor het niet hebben van een vergunning voor de autoradio of 10 dollar voor het ontbreken van sigaret aansteker. Greater Zimbabwe was heel mooi, we hadden een dorm met tientallen bedden geheel voor onszelf. De dorm stond naast Greater Zimbabwe midden in de natuur twee km van alles, met als enige gezelschap de vele nieuwsgierige apen die het op Emory zijn broodje hadden voorzien.

Met het idee de bevolking te steunen namen we een gids voor de drie uur durende hike naar de top van de stenen ruïnes. Het regende flink de hele dag en tijdens het schuilen onder rieten dakjes, in hutjes en in grotten bleek onze gids boordevol informatie over de geschiedenis van Afrika te zitten. We hebben onze hedendaagse bevindingen geruild met zijn geschiedenis lessen. Na het vergelijken van het Greater Zimbabwe van toen, ooit de grootste en machtigste nederzetting van heel Afrika en Zimbabwe nu, hebben we zelfs, een soort van, zonder namen te noemen, over politiek gesproken. Opmerkingen als ‘We hebben geduld, het kan niet lang meer duren voordat sommige dingen verdwijnen’ en ‘Door mismanagement op sommige plekken gaat niet alles even goed’ begrepen we wel.

We hebben meerdere mensen gesproken die zo spreken, het is immers nog steeds strafbaar iets negatiefs over Mugabe te zeggen of schrijven. De kapper had al gezegd ”Het is hoe het is nu maar in een paar jaar als hij weg is kan Zim weer Zim worden. De jonge rapper die we ontmoeten rapte “Zimbabwe means house of stones, nowadays they say it is the house of cracked stones. We need to be patient and work together to make it the Greater Zimbabwe, without cracks again.“

In het Nederlands konden we gelukkig wel het een en ander bespreken, en iedere keer als we Robert Mugabe noemde riepen we er snel straat achteraan. Dit is niet gek aangezien in iedere stad, dorp of verzameling hutjes de grootste straat de Robert Mugabe straat is.

Dat de gezondheidszorg en informatie verstrekking nog niet zo erg verbeterd zijn als de krantenkoppen mensen hier willen doen geloven, wordt pijnlijk duidelijk als de mensen in de gemiddelde kroeg nog denken dat je aids met aloë vera kunt behandelen en de enorme bilborden langs de weg ter voorkoming schrijven “Get circumcised now!”. Emory ging niet mee de National Art Gallery in, ik had me in een land vol kunstenaars er heel wat van voorgesteld. Het viel vies tegen, we hebben langer in de souvenir shop, met dezelfde spullen als in Vic Falls, doorgebracht dan in het museum. Gelukkig was er een erg informatieve aids muur met tekeningen over ziekte, dood, wees kindjes, ontrouwe mannen enzovoorts die voor zich spraken. Dat de Zimbabwaan met een pak Chibuku bier er erg bij stond te lachen maakte ons toch een tikkie ongerust. Dat de informatie verstrekking aan het volk ten wensen over laat, verklaart misschien ook het vele bijgeloof. Bijgeloof is hier een groot onderdeel van het dagelijkse leven, in ieder gesprek dat we voeren komen we mooie voorbeelden daar van tegen. Zo is de economische crisis van Italië te wijten aan het feit dat ze de uit Greater Zimbabwe gestolen stenen adelaar nog niet terug hebben gegeven.

In Bulawayo hebben we onze laatste Zimbabwe dagen in een groot gastenhuis met locals doorgebracht. We zijn blij verrast met de nette overzichtelijke stad vol vriendelijke mensen die allemaal willen kletsen en zeggen blij te zijn met ‘visitors’. Met gemengde gevoelens verlaten Zimbabwe en we hopen dat bepaalde zaken snel voor ze zullen verbeteren.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!