Interested in our photos or need travel information? Just contact us!

South Africa 1

Van Cairo naar Kaapstad, in 10 maanden, met openbaar vervoer.
augustus 2013 tot en met mei 2014

In de afgelopen tien maanden zijn zo veel nieuwe indrukken vertrouwd geworden, zo veel spannende dingen leuk, zo veel vreemde gewoonten mooi, zo veel ongemakkelijke zaken gewoon en zo veel onbekende mensen vrienden.

Dag Afrika, voor nu!

From Cairo to Cape, in 10 months, by all means possible.
August 2013 to May 2014

The past ten months so many new impressions became familiar, so many scary things fun, so many strange habits beautiful, so many uncomfortable things normal and so many unknown people friends.

Bye Africa, for now!

 

 

 

Beschrijving

11 maart 2014 tot en met 30 april 2014
Cape Town-Franschhoek-Oudtshoorn-The Crags-Port Elizabeth-Addo-Chintsa-Umkomaas-Hluhluwe-St Lucia-Durban

Ons veertiende land, Zuid Afrika, wat is het anders!

Een maand hebben we Cape Town ons huis mogen noemen en zo voelde het ook. Alles wat we konden wensen was er, we hebben eerder gemaakte vrienden opgezocht, nieuwe vrienden gemaakt, van braaifeestjes genoten, kroegen bezocht, nachtelijk Indian gegeten, onbeperkt sushi gegeten, alle continenten eten gekookt, kaas gegeten, van de wijn genoten, echte koffie gedronken, sport ochtenden aan de paal gehad, bergen beklommen, natuurparken gehiked, spierpijn gevoeld, in parken gehangen, aan het strand gelegen en onze reisleider capaciteiten geoefend.

Ter voorbereiding op het grote bezoek zijn alle activiteiten in en om Cape Town getest, inclusief het hiken naar de top van Table Mountain en het verdwalen in de dikke huurauto door de twee grootste townships. Want na negen maanden waren we ze er dan, drie volle actieve weken Zuid Afrika, Karel en Ar we hebben er van genoten.

In twee dagen hebben we Cape Town centrum verkent. We zijn door de Company’s Gardens, langs de gekleurde Bo-Kaap huisjes, de St George van Desmond Tutu ingelopen, om over de Greenmarket langs de Cape-dutch huisjes op Long street, met een vluchtige blik op the Castle of Good Hope voor wat achtergrond informatie en geschiedenis het Slave Lodge museum in te gaan. Wat overigens niet echt nodig bleek aangezien sommige zich deze “geschiedenis” nog herinneren van het nieuws. Bij Rhodes memorial van het uitzicht over Cape Town genoten en op geheel Zuid Afrikaanse wijzen tussen de druivenranken een wijntje gedronken en de zon onder zien gaan.

Om de rest van Cape Town te zien zochten we de hoogte op. Na vanaf Signal hill het uitzicht bekeken te hebben begonnen we aan een grensverleggende, in hoogtevrees en uithoudingsvermogen, hike Lion’s Head op. Tijdens de lunch in de Kirstenbosch Botanical Gardens werd er een dutje gedaan om op te laden voor de makkelijke manier, in het liftje, Table Mountain op. Waar onder het mom, alles voor de foto’s, ook grenzen werden verlegd door op ieder randje te staan en langs de afgronden te lopen. Gelukkig serveerde Nelsons Eye ‘s avonds een halve koe om weer op krachten te komen.

Even hebben we het westerse Cape Town achter ons gelaten om de townships te bezoeken. Langs District Six zijn we door de Cape flats van Langa gelopen, al spelend met de kinderen en hebben we via een vrouwenopvang Guguletu bekeken. Na gezond verklaart te zijn door een wat dronken medicijnman gingen we, onder invloed van een emmer sorgum bier, naar Robben Island en sloten we nadenkend af in het mooie luxe V&A Waterfront.

Voor de verre delen van Cape Town zijn we de grote auto ingestapt. Via Observatory reden we naar Muizenberg voor wat foto’s met gekleurde huisjes, om bij Kalkbay naast een paar zeehonden met Afrikaanse bejaarde een visje te eten en bij Bolders Karel in het water met de pinguïns te laten spelen. Bij de Cape of Good Hope hadden we een waar brand spektakel, liet Ar alle hoop varen en zagen we door de rook of de mist niet veel van de kaap helaas. De route terug over de schitterende Chapman’s Peak Drive naar Camps Bay, om aan het strand de zon onder te zien gaan, maakte een hoop goed.

Al wijn proevend gingen we via Stellenbosch naar Franschhoek om ’s avonds de meest speciale maaltijd van heel Afrika te eten. Van een Nederlandse chef kregen we verschillende speciale gangen, wat een luxe, nogmaals bedankt Karel en Ar voor dit mooie cadeau.

Oudtshoorn bracht ons dichter bij de struisvogels dan we allemaal hadden durven hopen en na wat mooie selfies in de Cango Caves (geïnspireerd door onze Japanse medemens) bezochten we een waterpoel om de eerste nijlpaarden, zebra’s en giraffen te zien.

Bij The Crags genoten van een schitterende kustlijn, de braai van Rocky, en de mannen van een wilde spelletjes avond vol Jeu des boules en darten. De eerste rustdag was een feit, Em en ik waren geveld door een vreemd virus, waar we nog steeds twee bepaalde reisgenoten van verdenken. Al lezend en gehandicapte aapjes kijkend genoten zij van de rustdag in de schitterende tuin en bekeken wij al de verschillende zelfgemaakte badkamers van Rocky.

Door de townships, met een lege tank, op zoek naar een benzine pomp, reden we naar Port Elizabeth om vroeg in het Addo National Park te zijn. Het spotten kon beginnen, olifanten, kudu’s, gazelle, impala’s, zebra’s en nog veel meer dieren liepen zo langs de auto. Karel schrok wel heel even toen hij de grote olifant zag, die op twee centimeter achter zijn hoofd de zon blokkeerde. Een zelden geziene rooikat bleef zelfs voor één fotootje zitten en we hielden allen even onze adem in toen een bull van een paar ton rustig op ons, ineens kleine, autootje af kwam en er bijna op ging zitten.

In Chintsa ontbeten we, nou ja Em en Ar vanachter het raam binnen in het huisje, met een struisvogel en knuffelde we op de camping met een giraf terwijl we ons verbaasde over de vele enorm grote caravans en tenten. Na 50 kilo hout verstook te hebben was de wijn nog niet op maar sliepen we heerlijk in onze rondavel.

Door KwaZulu-Natal reden we naar Umkomaas om Karel aan de haaien te voeren. Nadat hij twee keer heeft mogen genieten van het aantrekken van een wetsuit stapte we achterop het open bakkie naar het strand. Een uur hebben we in de kooi genoten van de haaien, voor Emory was na zijn schrik bij de receptie niets meer eng, maar ook Karel en ik vonden de haaien vooral mooi en indrukwekkend.

Bijna net zo spannend als het bezoekje aan de vlinderdome was het aaien van de cheeta en spelen met de serval katten onderweg naar Hluhluwe-iMfolozi Park, waar we meer vlinders naast het huisje hadden dan in de hele vlinderdome. Wij werden er verzorgd door Pimmetje terwijl zijn vrouw zorgde voor de bushbaby’s die ’s avonds op bezoek kwamen. Ook kwamen ’s avonds de muggen op bezoek, al armen wapperend zaten we in het donker te braaien naast een ventilator.

Om vijf uur ’s ochtends aan de koffie was ongeveer net zo een uitdaging als het spotten van de leeuwen in het Hluhluwe-iMfolozi Park. Wel hebben we in dit schitterende park heel veel andere dieren gezien, er werd niet eens meer gestopt voor olifanten. Ondanks dat een ranger vertelde dat het ‘National Animal Hiding Day’ was en we nog geen leeuw gezien hadden, durfde we toch onze alweer tweede lekke band niet midden in het park te verwisselen. Al spottend reden we naar de picknick plaats om de band te verwisselen en door te rijden naar Mtubatuba waar Karel en Ar zich met recht de enige blanken voelden. Zo snel als banden sneuvelen op de Afrikaanse wegen zijn ze gelukkig ook weer gemaakt, binnen vijf minuten konden we terug om aangevallen te worden door een neushoorn met kleintje terwijl we tussen een kudde buffels stonden. Na nog meer neushoorns gespot te hebben reden we in het donker over de onverlichte wegen terug, dit bleek nog veel spannender dan alle gevaarlijke dieren van het hele park.

Door iSimangaliso wetland park waar we ons vergaapten aan wel één giraf en krokodil, vonden we helaas ook geen leeuwen voor Karel. In St Lucia vonden we voor Ar wel een villa, groter dan onze huizen bij elkaar, met enorm zwembad waar we vooral gebruik hebben gemaakt van het balkon en de braai. Daar ontdekten we naast de vele nijlpaarden een nog engere diersoort, de Franse busreis toerist. Het maakte ons in eerste instantie rustig ogende vaartochtje een vooral voor Emory vermakelijk uitje. Onder het genot van een alcoholische versnapering zijn de vele nijlpaarden in het water en op de boot op de foto gezet.

Het laatste ritje naar Durban reden we treurig in de regen om afscheid te nemen op het vliegveld. Na lang knuffelen en zwaaien reden we stil zonder gezelschap en tomtom door Durban op zoek naar een hostel waar we ons tentje weer uit het stof hebben gehaald. Na een minder moeilijk afscheid van de dorstige auto waren we ineens weer met zijn tweeën back to basic.

Tien verschillende slaapplaatsen, ontelbare braais, wekkers om 5 uur, meer dan vijfentwintig activiteiten, maar twee lekke banden, vele spot uren en tweeduizend kilometers verder denken wij terug aan de drie weken met Karel en Ar als een speciaal, luxe en vooral gezellig deel van onze reis. Ondanks (sorry Ar) dat het uitrusten er iets minder van is gekomen hopen we dat zij er net zo van genoten hebben als wij. Het is niet iedere dag dat je je ouders kan blootstellen aan gevaren als steile hikes op Lions Head, langs randjes lopen op Table Mountain, township wandelingen, gevangenis bezoeken, met pinguïns in koud water, door een bosbrand rijden, struisvogels in je nek of aan het ontbijt, rustdag virussen, wilde kustlijnen, over dirt roads slingeren, zonder benzine in townships verdwalen, bijna geplet worden door olifanten, plassen tussen de wilde dieren, zwemmen met haaien, worstelen met wetsuits, knuffelen met cheeta’s, spelen met grote katten, aangevallen worden door neushoorns, briesende buffels in je nek, malaria muggenplagen, lekke banden verwisselen tussen de big five, apotheek bezoeken in plaatsen meer dan drie uur van een dichtstbijzijnde ziekenhuis, nachtelijke autoritjes over onverlichte wegen met op de gok inhalende tegenliggers, vrachtwagens zonder licht, niet aangegeven omleidingen, dronken rijdende Zuid Afrikanen en dorpen met loslopende nijlpaarden.

We hebben ons vermaakt en verbaasd, we hebben genoten en nagedacht. Zuid Afrika het land van de tegenstellingen, de verschillen, verdeeldheid en diversiteit met mooie confronterende en pijnlijke onderdelen. Na zo een westers stuk Afrika, zo veel luxe en het helaas voelbare verschil in mensen die er ook westers afstandelijk, angstig en druk van worden, vonden wij het weer tijd voor wat echter Afrika en zijn we naar Swaziland gereden.

Klik hier, wij vinden reacties leuk!